Το Πνεύμα των Χριστουγέννων.

Οι επανειλημμένες  πρόβες είχαν εξαντλήσει και αυτήν και το σκυλί. Είχαν πέσει σε μια πολυθρόνα η κάθε μία, χωρίς ίχνος διάθεσης για την παραμικρή κίνηση. 

«Σήμερα θα κάνουμε αφωνία», της είπε «και από αύριο θα αρχίσουμε τις τελικές πρόβες. Έτσι μωρό μου;»  Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση της και ένας σφάχτης στην δεξιά ωμοπλάτη την έκανε να διπλωθεί στα δύο βγάζοντας μια δυνατή στριγκλιά. Η Αστραπή τρόμαξε και έτρεξε κατευθείαν δίπλα στην κυρά της να δει τι συμβαίνει.  

Η δικιά μας πάλι δεν μπορούσε να δει μπροστά της από τον πόνο. Δυνατές σουβλιές την τρυπούσαν και την έκαναν να κουλουριάζεται, ενώ τα μάτια της θόλωσαν από δάκρυα. Προσπάθησε να βρει μια βολική θέση για το σώμα της και να κάνει μασαζάκι με το χέρι στην περιοχή από την οποία αισθάνθηκε την σουβλιά.  Θεέ μου τι πόνος!

Η επόμενη μέρα την βρήκε να σφαδάζει. Δεν είχε καταφέρει να κλείσει μάτι όλο το βράδυ γιατί στριφογυρνούσε σαν το φίδι στο κρεβάτι της, μουγκρίζοντας. Τις πρώτες πρωινές ώρες σηκώθηκε από το κρεβάτι μην αντέχοντας τον πόνο, έφτιαξε καφέ και άρχισε να καπνίζει αρειμανίως.  Προσπάθησε ψηλαφώντας την περιοχή να καταλάβει τι της συμβαίνει. Πονούσε κόκκαλο ή μυς; Τι περίεργος πόνος ήταν αυτός; Μήπως ζορίστηκε με κάποια κίνηση ή στρίμωγμα; Μήπως η «καταπιεσμένη σφαλιάρα» που ΔΕΝ έδωσε σε κάποιον, σωματοποιήθηκε και της δημιουργεί αυτή τη κατάσταση τώρα; Ξέρεις, κάποιες φορές μια εσωτερική κίνηση που δεν την εκτονώσαμε, σωματοποιείται και δημιουργεί ως και αναπηρία, σου λέει ο άλλος. Ακόμα και ένα μπινελίκι που μπορεί να χρειαζόταν να ρίξουμε σε κάποιον και λόγω καλής ανατροφής ή αναπτυγμένης αυτοσυγκράτησης, δεν το ρίξαμε (καλώς ή κακώς), μπορεί να μας δημιουργήσει ένα ψυχοσωματικό πρόβλημα, σου ξανα-ματα-λέει! 

Φαντάστηκε τον εαυτό της σαν παρουσιάστρια –ψυχολογικό σύμβουλο κάποιας από τις κουτσομπολίστικες εκπομπές (που αποτελούν τον κύριο κορμό του προγράμματος στα κανάλια), να λέει:

«Γι αυτό φίλες μου προσοχή! Να το εκτονώνετε το μπινελίκι σας κορίτσια, όταν σας έρχεται. Να την ρίχνετε την σφαλιάρα σε όποιον καραγκιόζη σας παρακολλάει με μπουρδολογίες.  Και να μην τα κρατάτε μέσα σας!  Οι καιροί είναι δύσκολοι κορίτσια. ΚΑΙ αγόρια!»  Κατάφερε να ξεχαστεί έτσι λίγο με τη σκέψη της  παράστασης,  καθώς μιλούσε με στόμφο κουνώντας επιβλητικά τα χέρια της και έδινε στο πρόσωπό της τις ανάλογες εκφράσεις.

Με τα μάτια τούμπανο από την αϋπνία και το κλάμα, έκανε την καρδιά της πέτρα και μάζεψε όλο της το κουράγιο, για να πεταχτεί μέχρι το φαρμακείο. Απέφευγε να παίρνει φάρμακα και το να τρώει χάπια ή να πίνει σορόπια με την παραμικρή αφορμή, δεν την εύρισκε καθόλου σύμφωνη. Ήταν υπέρ της χρήσης των βοτάνων και της αποκατάστασης των σωματικών δυσλειτουργιών, με τα προϊόντα που η φύση παρέχει στον άνθρωπο. Ο κόσμος των φυτών με τις ιδιότητες που το καθένα κουβαλάει και οι θεραπευτικές δυνατότητές τους, την μάγευε. Πίστευε πως όταν τροφοδοτείς τον οργανισμό με φάρμακα για να καταπολεμήσεις κάποιο σύμπτωμα, έχεις μεγάλες πιθανότητες να τροφοδοτείς παράλληλα με τοξίνες ή επιβάρυνση, ένα άλλο όργανο του σώματος. Διακινδυνεύεις δηλαδή έτσι, να διορθώνεις ένα πρόβλημα δημιουργώντας ένα άλλο. 
Μετά την ταλαιπωρία που πέρασε όμως όλο το βράδυ και τον πόνο να την βασανίζει ανελέητα την επόμενη μέρα, αποφάσισε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει κάποιο αναλγητικό.  Δεν μπορούσε να κουνήσει το κεφάλι, ούτε το χέρι της ελεύθερα και όλη αυτή η σωματική δυσκαμψία την έκανε να περπατάει σαν ρομπότ. Για να καθίσει έπρεπε να κάνει ειδική ιεροτελεστία και για να ξαπλώσει ακόμα περισσότερο. Δεν έβρισκε ηρεμία σε κανένα σημείο και χρειαζόταν να αλλάζει θέση κάθε λεπτό, βογκώντας συνέχεια.  Ο πόνος σου λέει ο άλλος, έρχεται στο σώμα μας για να μας προειδοποιήσει για κάτι.  Είναι κάποιο καμπανάκι ενημέρωσης και προειδοποίησης, κι όχι τιμωρία και βασανιστήριο.  Δεν μπορεί! Αυτοί που τα λένε και τα γράφουνε αυτά τα πράγματα, δεν μπορεί να λένε μπούρδες. Κάτι θα ξέρουν!

Σε κάτι τέτοιες στιγμές, η Αστραπή την εκνεύριζε υπερβολικά όταν ήθελε χάδια, αγάπες και αγκαλιές!

~~~~***~~~~***~~~~***~~~~

- Ποιος πο@@@ης  με καταράστηκεεεε;;; ούρλιαζε βηματίζοντας νευρικά γύρω γύρω, με την φωνή βαριά και παραλλαγμένη από την αϋπνία και τον πόνο.  Η δικιά μας βλέπεις, ήταν για τρίτη μέρα σκεβρωμένη και οι αφόρητοι πόνοι με τα συνεχή βογγητά, την είχαν μεταμορφώσει σε ένα κινούμενο ράκος.

Κάποιοι την είχαν περάσει για τρελή και κάποιοι άλλοι νόμισαν ότι αστειεύεται, όταν στις αρχές του μήνα τους είπε πως θα βγει να πει τα κάλαντα με το σκυλί. Εμείς οι φίλοι της ξέραμε καλά, ότι αν βάλει κάτι στο μυαλό της μόνο «ανωτέρα βία» μπορούσε να αλλάξει το σχέδιο.  

Αγόρασε της Αστραπής ένα μικρό μεταλλικό τρίγωνο και προσπαθούσε με τις ώρες να την μάθει να στέκεται στα δύο πίσω πόδια,  ενώ είχε στερεωμένο το τρίγωνο στο ένα μπροστινό ποδαράκι και στο άλλο το  σιδεράκι με το οποίο θα το χτυπούσε.  Ατέλειωτες ώρες προπόνησης, με διάφορους τρόπους καλοπιάσματος. Τι μπισκοτάκια από αυτά που της άρεσαν της είχε αγοράσει, τι χάδια, φιλιά, σορόπια και μέλια την τάιζε σε κάθε της επιτυχημένη προσπάθεια… Μετά έπρεπε να συντονίσει και το … φωνητικό μέρος.  Να μάθει στο σκυλί να λέει τα κάλαντα μαζί της! Γιατί; Οι άλλοι που τα έχουνε γυρίσει σε βίντεο είναι καλύτεροι δηλαδή; Ή μήπως τα σκυλιά τα δικά τους είναι πιο ταλαντούχα;  Δεν την ονόμασε τυχαία «Αστραπή»!

Η Αστραπή ήταν μια πανέμορφη και πανέξυπνη σκυλίτσα , πάντα παρούσα σε κάθε ήχο που παρέπεμπε σε φαγητό. Τα δυο υπέροχα λαμπερά ματάκια της άστραφταν καθώς σε κοιτούσε και είχες την εντύπωση πως σου μιλούσε με αυτά. Γουργουρίζανε παρέα και οι δύο, τις ώρες που την κρατούσε στην αγκαλιά της, σαν να συνομιλούν.

 «Το κοριτσάκι μου, μαθαίνει να μιλάει. Τώρα λέμε φθόγγους και σε λίγο θα λέμε και λεξούλες», σαχλαμπούχλιζε σαν την χαζομαμά που καμαρώνει το βλαστάρι της, καθώς μπουσουλάει και μαθαίνει να λέει κουβεντούλες μια προς μια.

Την έστηνε στον καναπέ και την φωτογράφιζε και η Αστραπή σαν να το απολάμβανε, έπαιρνε τη μια πόζα μετά την άλλη καμαρώνοντας. Έφτασε η μέρα που της αγόρασε και το καπέλο του Αη Βασίλη, αφού τα κερατάκια με τα κουδουνάκια που είχε σκεφτεί να της φορέσει, δεν τα βρήκε εύκαιρα μπροστά της.

Η μια πρόβα, μετά την άλλη:

«Καλήν ημέρα άρχοντες…» η δικιά μας,   «αου αου ουου…» συνόδευε με χαιδευτικό μουρμούρισμα η Αστραπή.

«Αν ει…» έλεγε η μια,  «γαουουου….»   συνέχιζε η άλλη από δίπλα.

«Όοοχι ‘ουου’ εδώ μωρό μου, εδώ βγάλε μου κάποιο ήχο με ‘ιιιι’  μέσα»  την διόρθωνε. «Πάμε από την αρχή!».

Μετά την επανάληψη, συνέχιζαν στην επόμενη φράση:

«Αν είναι ορισμός σας» έλεγε η δικιά μας, «γαβ γουου  ουααααααααα»   σιγοντάριζε και η Αστραπή.  Μιλάμε για τέτοια κατάσταση δηλαδή!

        ~~   *****  ~~~~~~        ~~~~~~*****~~

Προπαραμονή Χριστουγέννων προ των πυλών και οι πρόβες ανήκαν πια στο παρελθόν. Έψαχνε να βρει τρόπους να μαλακώσει τους πόνους, αφού χάπια, αλοιφές, θερμοφόρες, μασάζ και κάθε προσπάθειά της, είχε μόνο πολύ πρόσκαιρο αποτέλεσμα.  Απ την άλλη, έκανε απεγνωσμένη προσπάθεια να επικοινωνήσει με αυτόν τον αγγελιοφόρο και να δει τι θέλει να της πει. Αν δεχτούμε ότι ο πόνος έρχεται να μας προειδοποιήσει για κάτι, δεν έπρεπε να μάθει τι θέλουν να της πουν οι δικοί της πόνοι;

Τις ημέρες αυτές, είχε πλαντάξει στο κλάμα. Θες γιατί οι πόνοι δεν την άφηναν σε χλωρό κλαρί και την έκαναν να ουρλιάζει κάποιες στιγμές (εκτός του ότι δεν την άφηναν να κοιμηθεί σαν άνθρωπος), θες γιατί είχε γίνει ιδιαίτερα ευσυγκίνητη (λόγω των ημερών;), θες γιατί οι ταινίες που παρακολουθούσε στο dvd είχαν συγκινητικά στοιχεία (ή νόμιζε ότι είχαν;), τα μάτια της ήταν συνέχεια υγρά και πρησμένα.

Ίσως όλη αυτή η κατάσταση πυροδότησε και τα όνειρα που ερχόντουσαν να την επισκεφτούν τις ελάχιστες ώρες που κατόρθωνε να αφεθεί στις αγκάλες του Μορφέα.

Ένα πανύψηλο μακρόστενο πλάσμα με λεπτά μακριά πόδια και χέρια που κατέληγαν σε γαμψά μαύρα νύχια, ήρθε σε κάποια στιγμή να κολλήσει το πρόσωπό του στη μούρη της, κάνοντάς την να πεταχτεί απάνω στριγκλίζοντας. Ας το καλό. Μια στιγμή κατάφερε να κλείσει τα ρημάδια τα μάτια της και την ξύπνησε αυτός ο αναθεματισμένος εφιάλτης.

«Τι στριγκλίζεις και συ κυρά μου; Σε πείραξε το… το… το πλάσμα;;; Μπορεί να ήταν σιχαμένο με αυτά τα απαίσια μεγάλα δόντια πάνω στο σκελετωμένο κρανίο που έσταζε ένα γλοιώδες υγρό και βρώμαγε, αλλά δεν σε άγγιξε καν!», έκανε την παρατήρηση στον εαυτό της.  «Άμα είσαι τόσο ελαφροΐσκιωτη, φυσικό είναι να μην μπορέσεις να κοιμηθείς ανθρώπινα και να ξεκουράσεις το ταλαιπωρημένο σου κορμί», κατέληξε, πάντα μιλώντας στον εαυτό της.

Λίγη ώρα αργότερα μια άλλη κοντόχοντρη μορφή που είχε ένα σατανικό χαμόγελο, δυο τεράστια τρομαχτικά μάτια και κρατούσε μια μεγάλη ψαλίδα στα σκελετωμένα της χέρια, έκανε την εμφάνισή του, φωνάζοντας επιτακτικά με βροντερή φωνή:

«Δεεεε μου λες: έχεις θεωρήσει μπλοκ αποδείξεων για να βγεις να πεις τα κάλαντα; Σιχαμερό σκουλήκι, αμετανόητη φοροφυγού, αποδιοπομπαία τράγα της Ευρώπης!  Θα πάρεις λεφτά χωρίς να τα δηλώσεις στην εφορία; Αυτός είναι ο σκοπός σου λοιπόν; Να εισπράξεις «μαύρα» ευρώπουλα συμβάλλοντας στην καταστροφή της χώρας σου, μωρή παλιογαλότσα;;;

Όσο κι αν ήθελε να αντιδράσει, ήταν τόσο τρομαχτική η μορφή που την «έλουζε», ώστε δεν κατάφερε να βγάλει άχνα. Όχι ότι δεν είχε να αντικρούσει τις ανυπόστατες κατηγορίες… Αλλά είχε μείνει σαν την γυναίκα του Λωτ, την ώρα που παρακολουθούσε τα Σόδομα να καίγονται. Στήλη άλατος δηλαδή!

Η εξαϋλωμένη μορφή, συνέχιζε να κινείται απειλητικά προς το μέρος της, ενώ από το στόμα της έβγαιναν αφροί καθώς ούρλιαζε μανιασμένα:

«Όχι Μέρκελ και Σαρκοζί, Χίτλερ και σούβλα σας χρειάζεται παλιοτσογλάνια! Που δεν χάνετε ευκαιρία να κλέψετε.  Που να σε πιάσει το ΣΔΟΕ και να σε βάλει να πληρώσεις, όσα δεν έχουν καταβάλει όοοολοι οι άλλοι που κατέκλεψαν αυτή τη χώρα. Παλιομπετούγια! Κάποιος πρέπει να πληρώσει επιτέλους.» Καταριότανε αφρίζοντας, ενώ ανοιγόκλεινε την ψαλίδα με θόρυβο, πλησιάζοντάς την στο κεφάλι της δικιάς μας.

Πάνω που της δημιουργούταν η αίσθηση ότι αυτή η μορφή αντιπροσώπευε τον πόνο που είχε στον αγκώνα της, εμφανίστηκε και η άλλη τρομαχτική μορφή (η μακρόστενη), που την έκανε να σκεφτεί ότι αντιπροσώπευε τον πόνο της ωμοπλάτης. Της την πέφτει από την άλλη πλευρά καθώς με συριστή φωνή, που έκανε την δικιά μας να ανατριχιάζει και να παγώνει ακόμα περισσότερο, επαναλάμβανε την ίδια πάντα φράση:

«Θα βγάλεις στη γύρα το ανήλικο ζώο για να το εκμεταλλευτείς; Χι χι χι…  Εδώ κουκλίτσα μου απαγορεύτηκαν τα ζώα στο τσίρκο, εσύ θα βγάλεις το δικό σου στο κουρμπέτι;;; Σαν το χταπόδι να σε χτυπήσουν κάτω, παλιοτσατσά! Χι χι χι…» Τα χοντροκομμένα γαμψά μαύρα νύχια περνούσαν ξώφαλτσα από τα μούτρα της, καθώς η σιχαμερή μορφή αφηνιασμένη χειρονομούσε ακατάπαυστα.
«Θα βγάλεις στη γύρα το ανήλικο ζώο για να το εκμεταλλευτείς; Χι χι χι… Σαν το χταπόδι να σε χτυπήσουν κάτω, παλιοτσατσά!»
Στριφογύριζε πάνω στο μαξιλάρι σαν την σβούρα, έχοντας κάνει τα σκεπάσματα κουβάρι γύρω της.

«Να σε πιάσει το ΣΔΟΕ» έλεγε η μια φωνή από την μια, απειλώντας με την ψαλίδα.

«Να σε χτυπήσουν κάτω σαν χταπόδι» σύριζε η άλλη.

«Χωρίς αποδείξεις ε;;; παλιογαλότσα», «Θα εκμεταλλευτείς το ανήλικο ζώο, ε;;; τσατσά!», «Κάτι τέτοιες σαν και σένα έχουν ρίξει έξω την εθνική οικονομία», «Κρέμασμα θέλεις…»!!!

Δεν ήταν βράδυ αυτό που πέρασε. Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου ήτανε. Ούτε ο Εμπενίζερ Σκρούτζ δεν είχε περάσει τέτοια νύχτα κι ας έγινε παραμύθι!

Πετάχτηκε απάνω τρομαγμένη και μουσκίδι στον ιδρώτα. Συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που την επισκέπτονταν αυτές οι μορφές και δεν ήταν η πρώτη νύχτα που ταλαιπωρούταν με αυτόν τον τρόπο. Ζητούσε όλες αυτές τις μέρες που είχανε κατσικωθεί πάνω της αυτοί οι πόνοι, να καταλάβει το λόγο της επίσκεψής τους.  

Υπήρχε λες περίπτωση να ήταν αυτός;

Να την αποτρέψει από πολλαπλή παραβατική συμπεριφορά, γιορτιάρες μέρες;

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

«Χριστούγεννα Πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του χρόνου…» καθώς επίσης: «τρίγωνα κάλαντα μες τη γειτονιά…» ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ: «καλήν εσπέραν (ή «καληνημέρα» όπως έχει καθιερωθεί) άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία Γέννηση να πω στ αρχοντικό σας…» 

      Όπως και αν σας τα πούνε τα κάλαντα να είναι καλοδεχούμενα! Μην στεναχωριέστε που δεν υπάρχει χρήμα ούτε ζωγραφιστό να δώσετε στα παιδιά. (Εννοώ τα παιδιά κάθε ηλικίας, γιατί και εγώ σκοπεύω να βγω στη γύρα αυτές τις μέρες. Θα φορέσω ένα καπέλο του Αη Βασίλη στο σκυλί, θα βάλω άλλο ένα εγώ και… όλο και κάποιος από σας θα δεχθεί την επίσκεψή μας. Πολλοί από σας θα θυμούνται τις αξέχαστες εκείνες μέρες, που ως κούριερ γυρνούσα και σας παρέδιδα τα δέματα και τα φάκελα με το σκούφο του Αη Βασίλη ή τα κερατάκια του Ρούντολφ με τα κουδουνάκια ή τα φώτα, στο κεφάλι. Κάποιοι κοροϊδεύαΝε τότε, αλλά οι περισσότεροι το διασκεδάζαΜΕ. Νομίζω;;;  ;-). 

      Οι μέρες μας ωθούν να συνειδητοποιήσουμε την αξία και των… άλλων πραγμάτων εκτός από το χρήμα. Ναι, φίλοι μου! Υπάρχουν και άλλα πράγματα εκτός από το χρήμα. Πράγματι! (Όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος!) Στις μέρες μας έχει μεγάλη αξία κάποιο ρούχο, τρόφιμο, γλύκισμα… χαμόγελο! Όχι ότι δεν είχε στις προηγούμενες μέρες ή δεν θα έχει στις επόμενες, απλά οι καιροί μας καλούν να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή τους, γιατί λίγο πολύ τα είχαμε υποβιβάσει σαν αξίες. Ειδικά αυτό το χαμόγελο και την καλή διάθεση, «που δεν κοστίζει τίποτα σε αυτόν που το δίνει, ενώ προσφέρει τόσα πολλά σε αυτόν που το λαμβάνει»... και άλλα τόσο όμορφα που στην θεωρία είμαστε όλοι μανούλες να πιπιλάμε, αλλά στην πράξη, «ανακαλύπτουμε» ότι δεν είναι τόσο εύκολο τελικά!

                             

        Απολαύστε τα κάλαντά σας λοιπόν (είτε σας τα πούνε είτε τα πείτε εσείς σε άλλους) και αναμένετε όπως όλοι οι άλλοι «το κάτι διαφορετικό» γι αυτά τα Χριστούγεννα.  Στα φετινά Χριστούγεννα, είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς, πως όλος ο κόσμος αναμένει με ανυπομονησία να έρθει η… Ανάσταση!

    - Μα η Ανάσταση έρχεται το Πάσχα, θα μου πεις.

      Χωρίς να θέλω να σε απογοητεύσω αγαπητέ μου αναγνώστη, η Ανάσταση δεν θα έρθει ούτε τα Χριστούγεννα, ούτε το Πάσχα. Και δεν αναφέρομαι ειδικά στα φετινά Χριστούγεννα ή Πάσχα. Δεν θα έρθει σε κανένα Χριστούγεννο, σε κανένα Πάσχα, σε καμιά Αποκριά, σε καμιά Εθνική Επέτειο! Ούτε αν κερδίσει η ομάδα σου ή το κόμμα σου, ούτε όταν κερδίσεις το ΛΟΤΤΟ, ούτε καν όοοο...οταν θριαμβεύσει η αξιοκρατία και η διαφάνεια στην χώρα!

    - Ισχύει για όλους αυτό; σε ακούω να με ρωτάς με απογοήτευση, ενώ το βλέμμα σου είναι σαν του σκύλου που χάσαμε. Την ώρα που αναφερόμουνα στο κόμμα είδα λίγο το μάτι σου να τινάζεται, αλλά έκανα πως δεν το πρόσεξα. Ούτε το γελάκι που συνόδευσε τις τελευταίες μου λέξεις.

    «Δεν θα έρθει σε κανέναν που την περιμένει να του έρθει από έξω!» λέω εγώ. Δικά μου λόγια, που δεν είναι απαραίτητο βέβαια να τα λάβεις σοβαρά υπόψιν. Ούτε είναι αναγκαστικό να συμφωνήσεις μαζί μου. (Δεν είναι καν φυσιολογικό, θα σου πούνε κάποιοι. Δεν μπορεί να συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας! Εξάλλου μέσα από διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και πειραματισμό αναπτύσσεται η κάθε διαδικασία).  Ο πειραματισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας από τη στιγμή που γεννηθήκαμε. ΄Η όχι;

      «Το παρελθόν είναι εμπειρία, το παρόν είναι πείραμα και το μέλλον οι προσδοκίες», σου λέει ο άλλος. Αν λοιπόν έχουμε ξεκαθαρισμένες τις προσδοκίες μας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία στο πείραμά μας ώστε να τις προσεγγίσουμε, αν όχι να τις φτάσουμε. Δηλαδή, αν έχουμε εστιαστεί στις προσδοκίες μας και χρησιμοποιήσουμε τις εμπειρίες μας συνειδητά στο παρόν πείραμα, έχουμε αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας. Ή όχι;

                            

      Στο καπάκι μετά έχουμε το «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ», όπου ανάλογες προσδοκίες έχουν εναποτεθεί. «Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος…» λοιπόν,    ή «…ψηλή μου δεντρολιβανιά…».  Όπως και αν τοποθετηθεί… ίδια γεύση! Ο Χρόνος θα είναι τόσο καλός, όσο αποφασίσεις ΕΣΥ να είναι! Δεν είναι του παρόντος να το αναλύσω αυτή τη στιγμή. Όσοι ξέρουν, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όσοι δεν ξέρουν… ρωτάνε για να μάθουν. Έτσι δουλεύει!

Βασική προϋπόθεση βέβαια, η θέληση για μάθηση. Όλοι μας θέλουμε να αλλάξει αυτός ο κόσμος, αλλά κανείς μας δεν κάνει κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση.

                                  *          *         *         *        *

       Εύχομαι λοιπόν σε όλους μας να καταφέρουμε να γλυκάνουμε (σαν τα μελομακάρονα που πολλοί συνάνθρωποί μας θα στερηθούν φέτος), να χαλαρώσουμε, να γελάσουμε, να ονειρευτούμε.  Να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στα άτομα που είναι κοντά μας, να αγκαλιαστούμε (εκτός από το ότι θα ζεσταθούμε –οι καιροί είναι δύσκολοι το ξανατονίζω- θα φορτιστούμε με μια πολύ ισχυρή ενέργεια. Αυτή της αγάπης΄ που επιστημονικά παραδεκτό πια, μεταδίδεται με το αγκάλιασμα).

Δεν υπάρχει λόγος να αφήσουμε χώρο στην όποια στέρηση, να «μολύνει» το πείραμά μας. 

Δεν επιτρέπουμε σε καμία έλλειψη να σαμποτάρει το παρόν μας. 

Εμείς διαχειριζόμαστε  τις καταστάσεις στη ζωή μας και δεν αφήνουμε αυτές να μας διαχειρίζονται. 
Κανένα αυτοκίνητο δεν αφήνουμε να έχει αυτονομία στο τιμόνι, ΕΜΕΙΣ το οδηγούμε. 

Τον εαυτό μας θα τον αφήσουμε έρμαιο;

Ευτυχισμένες Γιορτές με ΑΓΑΠΗ, για όλους!

Ηρακλής.

Υ.Γ. Και να μη ξεχνιώμαστε!  

      Σας είπα τα κάλαντα (έστω μερικώς…) και για Χριστούγεννα και για Πρωτοχρονιά! 

      Αναμένω (εννοείται) τον «μπουναμά» μου, όταν συναντηθούμε. (χαμόγελα)

Υ.Γ.2. Μπορεί να είσαι κάποιος για όλο τον κόσμο, αλλά επίσης μπορεί να είσαι όλος ο κόσμος για κάποιον.


                                        *  *  *  *  *  *  *      

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Από το πρωί βρισκόταν στο χώρο που πραγματοποιούταν η εκδήλωση για τους άπορους της περιοχής. Πρόσφερε με κέφι και πολλή αγάπη, τον καλύτερό της εαυτό γι αυτόν τον ανθρωπιστικό σκοπό. Τρείς μέρες ετοιμάζανε πακέτα, μαζί με μια ομάδα άλλων ατόμων. Διακοσμούσαν την αίθουσα και την αυλή, αφού πρώτα είχαν στήσει τραπέζια, καρέκλες κλπ… με εορταστικό τρόπο. Μην μπορώντας να συμμετέχει οικονομικά, ανέλαβε προσωπική εργασία στην διεξαγωγή αυτής της εκδήλωσης. Ρούχα, παιχνίδια και τρόφιμα είχαν μαζευτεί από τους κατοίκους της περιοχής και στα πλαίσια μιας εκδήλωσης με μουσική και τραγούδια, θα διανέμονταν σε όποιον τα είχε ανάγκη. Όχι ότι η ίδια είχε καλύψει τις προσωπικές της ανάγκες…  

Κάνανε ωραία παρέα με τα υπόλοιπα άτομα της ομάδας και όλοι πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους με μεγάλη χαρά. Προσέφερε την εθελοντική της εργασία όπου χρειαζόταν, παρείχε ανταλλακτικές υπηρεσίες με ευχαρίστηση κι έτσι μπορούσε να βοηθηθεί μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, στις δύσκολες αυτές εποχές που διάνυαν. 

- Όταν αυτό που προσφέρεις το προσφέρεις με χαρά κι ευγνωμοσύνη, το αποτέλεσμα είναι απείρως καλύτερο. Μόνο και μόνο η ειλικρινής και αγαθή πρόθεση που υπάρχει μέσα στην προσφορά, ωφελεί τον αποδέκτη της, έλεγε στους υπόλοιπους.

Ο καθένας στην ομάδα συνείσφερε τις γνώσεις και τις ικανότητές του, σε ανταλλαγή  γνώσεων  και ικανοτήτων κάποιου άλλου. Έτσι, αν λόγου χάρη κάποιος ήταν καθηγητής αγγλικών και ήθελε την υπηρεσία ενός υδραυλικού, αντάλλασσε μια ώρα μαθήματος με μια ώρα υπηρεσίας του τεχνίτη, αν κι αυτός ήθελε μαθήματα αγγλικών. Κατ΄αυτόν τον τρόπο δεν επιβαρυνόταν κανείς οικονομικά, μια και κανείς δεν είχε χρήματα και όλοι μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, με τον καλύτερο τρόπο.

Ήταν πολλά τα χρόνια που η αξιοπρέπεια και η υπερηφάνειά της είχαν δεχτεί δυνατά χτυπήματα, δεδομένου του ότι πάνω από δέκα χρόνια ζητιάνευε να εισπράξει τα δεδουλευμένα της. Το να μην είναι σε θέση να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της, να αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να την κυνηγάνε οι πιστωτές της, λειτουργούσαν επιπροσθέτως, απόλυτα ευνουχιστικά και για τις δυό.  Ο εξευτελισμός και η ντροπή την είχαν βιάσει πολλές φορές.

Η αξιοπρέπεια και η υπερηφάνειά της, ήταν όρθιες και παλεύανε στις αίθουσες των δικαστηρίων και στα αστυνομικά τμήματα, στα κελιά και στα περιπολικά, με χειροπέδες ή χωρίς, όταν διακυβεύονταν δικαιώματά της και τα υπερασπιζόταν. Αυτές οι δύο κυρίες, έχουν σουρθεί στις λάσπες, έχουν κακοποιηθεί βάναυσα από οικείους και ξένους, έχουν αντέξει πλείστες όσες κακουχίες από τις οποίες βγήκαν θριαμβεύτριες. Έτσι, διατηρούν άκαμπτες τις προθέσεις και τις βεβαιότητές τους, ότι θα επανακάμψουν και θα επανέλθουν λαμπρότερες και επιβλητικότερες.

Αν δεν εισπράξει  όμως, τα χρήματα που της οφείλονται, αδυνατεί να πληρώσει τα ποσά που οφείλει. Πώς να πληρώσει τα ποσά που χρωστάει, αν δεν εισπράξει κάποια χρήματα από κάπου;

Αυτά τα ερωτηματικά τα άφηνε εντελώς πίσω της, όταν ερχόταν σε επαφή με τους συνανθρώπους της που υπέφεραν. Μπορεί να υπέφερε κι αυτή, αλλά τουλάχιστον είχε ένα πιάτο φαί να φάει και ένα σπίτι να μπορεί να χουζουρέψει και να ζεσταθεί. Πολλοί από τους ανθρώπους όμως για τους οποίους γινόταν αυτή η εκδήλωση, δεν είχαν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είχε ανθρώπους που την αγαπούσαν και με τη συναναστροφή μαζί τους έδιωχνε μακριά τις πληγές και την κακοποίηση που είχε υποστεί.  Αισθανόταν την ευγνωμοσύνη να την πλημυρίζει που κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες, μπορούσε να γελάει, να αισιοδοξεί και κυρίως, να μεταδίδει αυτήν την αισιοδοξία στους γύρω της.  Ως όφειλε λοιπόν, ήταν χαμογελαστή και εγκάρδια στην επαφή της μαζί τους, κάνοντάς τους να ξεχνούν έστω για λίγες στιγμές την δύσκολη κατάστασή τους, σκάζοντας κι αυτοί με τη σειρά τους ένα χαμόγελο. 

- Καλές Γιορτές…. Καλά Χριστούγεννα…  ευχόταν δεξιά και αριστερά, με το μαλλί να ανεμίζει.

Τουτ τουτ… ακούστηκε ο ήχος από το κινητό της, που σηματοδοτούσε ότι έλαβε ένα μήνυμα.

Δεν μπορούσε να διακόψει τώρα την διαδικασία, για να διαβάζει μηνύματα στο κινητό! Το μήνυμα εκεί θα ήταν, δεν θάφευγε! Συνέχισε το έργο της με ευχαρίστηση, ξεχνώντας το κρύο και το ότι μάλλον δεν είχε ρίξει τίποτα στο στομάχι της όλη τη μέρα.

Παραμονή γιορτών και το κρύο είχε πέσει στην πόλη για τα καλά. Είχε πέσει βραδάκι πλέον κι εκείνη ακόμα σκόρπιζε χαμόγελα και ευχές τριγύρω, μοιράζοντας τα πακέτα έξω στην αυλή. Συνεπαρμένη από τον ενθουσιασμό της (βλέποντας τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων που παραλάμβαναν τα δέματα),  αψηφούσε και το κρύο και το χιονόνερο, που εδώ και λίγη ώρα έπεφτε.

-Καλές γιορτές νάχουμε, με Υγεία και Χαρά.

-Καλά Χριστούγεννα με Ευτυχία και Αγάπη.

- Πάντα υγεία και χαρά νάχεις κοπέλα μου, πρόσθεσε μια γιαγιούλα.

Σε λίγο την πλησίασε μια άγνωστη κυρία και της πρόσφερε ένα ποτήρι ζεστό κρασί με πιπέρι και κανέλα, κι ένα κομμάτι πίτα.

- Σταμάτα να πιείς ένα κρασί και να φας κάτι κοπέλα μου, της είπε γλυκά.

Την ευχαρίστησε και άρχισε να καταβροχθίζει την πίτα, που κατέβαινε σαν βάλσαμο στο στομάχι της και ζέστανε το παγωμένο της κορμί με μεγάλες γουλιές από το αχνιστό κρασί. Κατευθυνόμενη προς την αίθουσα, σταματούσε κάθε τόσο για να μοιράζει ευχές ολόγυρα.

- Καλά Χριστούγεννα σε όλους… Επίσης και σε σας… Χρόνια σας πολλά…

Ξαφνικά,  το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι της και αισθάνθηκε τα μηνίγγια της να χτυπούν μανιασμένα. Ενώ τύμπανα πολέμου χτυπούσαν μέσα στο κρανίο της, το φως ολόγυρα έσβηνε και αυτή  χάνοντας την ισορροπία της, έπεσε φαρδιά πλατιά στο πάτωμα.

Καθώς σωριαζότανε στο πάτωμα, την πήρε είδηση μια κυρία που φώναξε:

- Το κορίτσι… το κορίτσι… Τρέξτε!!!

Έπεσαν απάνω της κατευθείαν τρεις άνθρωποι να της δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Ο ένας να πιάσει το χέρι της, άλλος να της σηκώσει απαλά το κεφάλι, ένας τρίτος να φέρει λίγο νερό…  Της έβρεξαν το πρόσωπο και της έριξαν μερικές σταγόνες στο στόμα.

- Τι συνέβηκε στο παιδί; Είναι καλά το κορίτσι; Διάφορες φωνές αγωνίας άρχισαν να δημιουργούν μια βαβούρα. Τώρα πια, σχεδόν όλος ο κόσμος είχε μαζευτεί γύρω της.

Δίπλα της είχε πέσει το κινητό της, το οποίο με τρόπο ένας κύριος έπιασε στα χέρια του.

- Να και το κινητό της εδώ, φώναξε στους άλλους.

Κοιτάζοντας την συσκευή, είδε ότι ήταν ακόμα αναμμένο ένα εισερχόμενο μήνυμα. Χωρίς να τον απασχολεί εκείνη τη στιγμή αν γίνεται αδιάκριτος, πάτησε το κουμπί και το διάβασε:

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙΣ. ΤΟ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΖΗΤΙΑΝΕΥΩ ΜΟΥ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΜΟΥ».

Πάτησε αυτόματα την διαγραφή του, χωρίς να καταλάβει καν γιατί το έκανε!

- Τι γράφει το μήνυμα που διαβάζεις; τον ρώτησε η μία κυρία, καθώς το κορίτσι συνερχόταν.

- ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, αποκρίθηκε αυτός σαστισμένος!