ΟΙ ΑΡΧΕΣ κατά Coelho.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΧΩΝ

του Paolo Coelho.

1] Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και θα πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να συνεχίσει να είναι έτσι.

2] Σε κάθε ανθρώπινο ον έχουν χορηγηθεί δύο μαθήματα δράσης: αυτό της πράξης και αυτό του στοχασμού. Και τα δύο οδηγούν στο ίδιο μέρος.

3] Σε κάθε ανθρώπινο ον έχουν χορηγηθεί δύο ιδιότητες: δύναμη και χάρισμα. Η δύναμη οδηγεί τον άνθρωπο στο πεπρωμένο του, ενώ το χάρισμα τον υποχρεώνει να μοιραστεί με άλλους ότι  είναι καλό σε αυτόν. Ένα ανθρώπινο oν, πρέπει να ξέρει πότε να χρησιμοποιήσει την εξουσία και πότε να χρησιμοποιήσει τη συμπόνια.

4] Σε κάθε άνθρωπο έχει χορηγηθεί μια αρετή: η ικανότητα να επιλέγει. Για όποιον δεν χρησιμοποιεί αυτή την αρετή, γίνεται κατάρα. Οι άλλοι θα επιλέγουν πάντα για αυτόν.

5] Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα σε δύο ευλογίες, οι οποίες είναι: η ευλογία να κάνει το σωστό, και η ευλογία να σφάλει. Στην τελευταία περίπτωση, υπάρχει πάντα μια διαδρομή μάθησης, που θα οδηγήσει στο σωστό δρόμο.

6] Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του σεξουαλική ταυτότητα και θα πρέπει να την ασκεί χωρίς ενοχές - με την προϋπόθεση ότι δεν υποχρεώνει τους άλλους να την εξασκούν μαζί του.

7] Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του Προσωπικό «Μύθο» που πρέπει να εκπληρώσει και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκεται στον κόσμο. Ο Προσωπικός Μύθος είναι έκδηλος στον ενθουσιασμό του σε αυτά που κάνει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Προσωπικός Μύθος μπορεί να εγκαταλειφθεί για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, με την προϋπόθεση ότι κάποιος δεν τον ξεχνά και επιστρέφει σ΄αυτόν το συντομότερο δυνατό.

8] Κάθε άντρας έχει μια θηλυκή πλευρά και κάθε γυναίκα έχει μια αρσενική. Είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείται πειθαρχία με  διαίσθηση και να χρησιμοποιείται η διαίσθηση αντικειμενικά.

9] Κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει δύο γλώσσες: τη γλώσσα της κοινωνίας και την γλώσσα των οιωνών. Η πρώτη χρησιμεύει για την επικοινωνία με τους άλλους. Η δεύτερη χρησιμεύει για την ερμηνεία μηνυμάτων από τον Θεό.

10] Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητήσει τη χαρά. Τη χαρά που ικανοποιεί τον ίδιο, όχι αυτό που κάνει τους άλλους ικανοποιημένους.

11] Κάθε άνθρωπος πρέπει να κρατήσει αναμμένη μέσα του την ιερή φλόγα της τρέλας. Και πρέπει να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος.

12] Οι μόνες βλάβες που θεωρούνται σοβαρές είναι οι ακόλουθες: να μην σέβεται κάποιος τα δικαιώματα του γείτονά του, να αφήνει τον εαυτό του να παραλύσει από τον φόβο, να διακατέχεται από αίσθημα ενοχής, να σκέφτεται πως δεν αξίζει το καλό και το κακό που συμβαίνει στη ζωή του και το να είναι δειλός.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1 - θα αγαπήσουμε τους αντιπάλους μας, αλλά δεν κάνουμε συμμαχίες μαζί τους. Βρίσκονται στον δρόμο μας για να δοκιμάσουν το σπαθί μας και αξίζουν τον σεβασμό της μάχης μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2 - θα επιλέξουμε τους αντιπάλους μας, όχι το αντίστροφο.

13] Εδώ και τώρα δηλώνουμε το τέλος του τοίχου, διαχωρίζοντας το ιερό από το βέβηλο. Από τώρα και στο εξής, όλα είναι ιερά.

14] Οτιδήποτε γίνεται στο παρόν, επηρεάζει το μέλλον με συνέπειες και το παρελθόν με λύτρωση.

15] Το αδύνατο είναι δυνατό.

Paulo Coelho

- Δείτε περισσότερα στο: http://paulocoelhoblog.com/2010/08/07/statutes-for-the-present-moment-2/ 

1] All human beings are different. And should do everything possible to continue to be so.

2] Each human being has been granted two courses of action: that of deed and that of contemplation. Both lead to the same place.

3] Each human being has been granted two qualities: power and gift. Power drives a person to meet his/her destiny, his gift obliges that person to share with others which is good in him/her. A human being must know when to use power, and when to use compassion.

4] Each human being has been granted a virtue: the capacity to choose. For he/she who does not use this virtue, it becomes a curse – and others will always choose for him/her.

5] Each human being has the right to two blessings, which are: the blessing to do right, and the blessing to err. In the latter case, there is always a path of learning leading to the right way.

6] Each human being has his own sexual profile, and should exercise it without guilt – provided he does not oblige others to exercise it with him/her.

7] Each human being has his own Personal Legend to be fulfilled, and this is the reason he is in the world. The Personal Legend is manifest in his enthusiasm for what she/he does.
Single paragraph – the Personal Legend may be abandoned for a certain time, provided one does not forget it and returns as soon as possible.

8] Each man has a feminine side, and each woman has a masculine side. It is necessary to use discipline with intuition, and to use intuition objectively.

9] Each human being must know two languages: the language of society and the language of the omens. The first serves for communication with others. The second serves to interpret messages from God.

10] Each human being has the right to seek out joy, joy being understood as something which makes one content – not necessarily that which makes others content.

11] Each human being must keep alight within him the sacred flame of madness. And must behave like a normal person.

12] The only faults considered grave are the following: not respecting the rights of one’s neighbor, letting oneself be paralyzed by fear, feeling guilty, thinking one does not deserve the good and bad which occurs in life, and being a coward.
Paragraph 1 – we shall love our adversaries, but not make alliances with them. They are placed in our way to test our sword, and deserve the respect of our fight.
Paragraph 2 – we shall choose our adversaries, not the other way around.

13] We hereby declare the end to the wall dividing the sacred from the profane: from now on, all is sacred.

14] Everything which is done in the present, affects the future by consequence, and the past by redemption.

15] The impossible is possible

Paulo Coelho

- See more at: http://paulocoelhoblog.com/2010/08/07/statutes-for-the-present-moment-2/

Η καλύτερη ταινία.

ΕΛΗΞΕ και το φετινό φεστιβάλ. ΔΟΘΗΚΑΝ τα βραβεία. ΚΡΙΘΗΚΑΝ οι ταινίες της χρονιάς. ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ η καλύτερη ταινία!

    Αναρωτιέμαι (μόνος μου;)  για τα κριτήρια με τα οποία γίνεται όλη αυτή η διαδικασία. 

Εισπρακτικά; Καλλιτεχνικά; Σκηνοθεσίας; Ειδικών εφέ; Ερμηνειών των συμμετεχόντων; Μεταφοράς κοινωνικού μηνύματος; Πρωτότυπου σεναρίου; Επιστημονικής φαντασίας; Επικινδύνων σκηνών; Εκπαιδευτικής προσφοράς; Τουριστικής προβολής; Αυτά είναι ορισμένα από όσα έρχονται στο μυαλό μου, ότι θα καθοδηγούσαν την αξιολόγησή μου. Ανάλογα από ποια οπτική το αξιολογώ το θέμα, βέβαια.

    Κατόπιν θα με ενδιέφερε να ξέρω, ποιος ή ποιοι αποτελούν την κριτική επιτροπή!

Η ομορφότερη γυναίκα στα μάτια τα δικά μου, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το ψυχρότερο και το πιο αδιάφορο άτομο που έχει συναντήσει. Αυτός που είναι ο καλύτερος άνθρωπος για κάποιον, αποδεικνύεται μέγας λαοπλάνος και υπεύθυνος για τα δεινά ενός ολόκληρου λαού, από κάποιον άλλο. Άσε που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό, να βραβεύει σαν το καλύτερο κολοκύθι, το κολοκύθι της δικής του συμμετοχής, ο πρόεδρος της διοργάνωσης «Το Χρυσό Κολοκύθι». 

    Είναι θέμα επιλογής τελικά; Τι επιλέγουμε να δούμε στον άλλο; Που εστιαζόμαστε; Σε ποιο σημείο εστιαζόμαστε στους άλλους Ή … στον εαυτό μας; Είναι κι αυτό ένα σημάδι, αν το δεις με την ματιά του: «αυτό που αντιμετωπίζουμε εκεί έξω, είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα».

    Τι αντιμετωπίζουμε και πως; Πως αντιλαμβανόμαστε τις προκλήσεις; Ποια έκφραση των άλλων μας επηρεάζει περισσότερο; Τι επιλέγουμε να εκφράσουμε εμείς; Εκφράζουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ή για κάποιο λόγο εκφράζουμε κάτι άλλο; Μήπως εκφράζοντας κάτι άλλο, αποπροσανατολίζουμε την κριτική της «κριτικής επιτροπής»; Μήπως πήγαμε να διαγωνιστούμε στο χορό, σε ένα… show λαχανικών; Γιατί φαντάζομαι ότι όλοι καταλαβαίνουμε, πως όσο όμορφη να είναι μια κοπέλα, αν έχει πάει σε καλλιστεία σκύλων, ΔΕΝ θα μπορέσει να στεφθεί βασίλισσα! ΚΑΙ το αντίστροφο.

    Τι εξυπηρετεί αποτελεσματικότερα λοιπόν; Ποια είναι τα δικά μας κριτήρια;

Ποια είναι η καλύτερη ταινία;

    Σε πόσες τέτοιες διαδικασίες συμμετέχουμε καθημερινά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο;
Κρίνουμε …  Επιβραβεύουμε … Υποβαθμίζουμε … Υπερεκτιμούμε …

Και καλά ΑΝ τα κάνουμε όλα αυτά κατόπιν προσωπικών εμπειριών και εκτιμήσεων. Το να λειτουργεί η κρίση κατόπιν επεξεργασίας μέσω εμπειριών και γνώσης, είναι μία από τις διεργασίες που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα θηλαστικά. Γίνεται όμως πάντα έτσι; 

Ένας σοφός φίλος μου λέει: «Απόφευγε να χρησιμοποιείς τις λέξεις ΠΟΤΕ και ΠΑΝΤΑ. Πολλές φορές λέμε «δεν θα σε ξεχάσω ΠΟΤΕ» ή «θα σ’ αγαπώ για ΠΑΝΤΑ»…». 

Και εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο…

    Μήπως δεν είναι η ζωή του καθενός μας, μία ταινία; Είμαστε πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι σ΄αυτήν; Τεχνικοί ή παραγωγοί; Μεταφέρουμε κάποιο μήνυμα ή προβάλλουμε όμορφα τοπία;

Τελικά ποιά είναι η καλύτερη ταινία;

Καλύτερος… καλύτερη… καλύτεροι…  

                                                                                                 Έχουμε και Eurovision μεθαύριο!

ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ στην… ΚΡΗΤΗ!

**Σε κάνουν να σκέφτεσαι;;;**

- Τα μάθατε ρε σεις; « Έλληνας συγγραφέας απειλείται από …Γερμανούς, στα Χανιά», φώναξε ο Ντίνος.

- Χα, χα. Α καλό ε; Όλοι οι Έλληνες απειλούνται σε όλη την Ελλάδα, στις μέρες μας. Τι νέο!!! χαχάνισε η Ασπασία.

- Αφού σου λέει παιδάκι μου, ότι είναι όπως τότε στην κατοχή…  Έκανε την αρχή να συμπληρώνει ο Τάσος, με το γνωστό σε όλους συνωμοτικό αλλά ειρωνικό του ύφος. Τον έκοψε όμως απότομα  ο Ντίνος, προσπαθώντας να τους επαναφέρει στην τάξη.

- Σοβαρευτείτε ρε βλάκες. Σοβαρά μιλάω!

- Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με ταράζει περισσότερο.  Το ότι «είναι Έλληνας» ή το ότι «είναι συγγραφέας»; είπε με ένα ύφος γεμάτο σκεπτικισμό η Αλεξάνδρα.

- Το ότι «δέχεται απειλές» ή το ότι «δέχεται απειλές ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ»; πρόσθεσε ο Νικολάκης με νόημα.

- «Από Γερμανούς στα Χανιά!», επανέλαβε μονολογώντας ο Μανώλης.

- Σκεφτείτε τώρα το σκηνικό: Κάποιος έχει την Γερμανική σημαία αναρτημένη στην βεράντα του και να δεν επιτρέπει σε κανέναν άλλο να μείνει στην γύρω περιοχή, χρησιμοποιώντας διάφορους τραμπουκισμούς και εκφοβισμό, προσπάθησε να ολοκληρώσει την εικόνα ο Ντίνος.

- Οι νοικοκυραίοι φοβισμένοι, κλείνονται μέσα στα σπίτια τους μόλις νυχτώσει...  ξεκίνησε πάλι ο Τάσος να αφηγείται, παριστάνοντας τον ρεπόρτερ μιας άλλης εποχής.  

- Σταμάτα ρε Πάγκαλε! τον έκοψε πάλι απότομα ο Ντίνος.

- Για φαντάσου στις μέρες μας, κάποια περιοχή να βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή (ή τουλάχιστον να δίνει τέτοια εντύπωση) και αυτή η περιοχή να βρίσκεται στην… Κρήτη! είπε με εμφανή την απορία ζωγραφισμένη στα μούτρα του,  ο Αντώνης.

- Άντε ρε, θα πέσουν πάνω του οι κρητίκαροι να τον φάνε! απάντησε ο Μανώλης.

- Μα είναι δυνατόν ένας πολίτης να δέχεται απειλές στη χώρα του, από πολίτες άλλων χωρών που φιλοξενούνται σε αυτήν;  πετάχτηκε μασώντας την τσίχλα της η Μάνια.

- Πως είναι δυνατόν να απειλεί ένας «φιλοξενούμενος» τον «νοικοκύρη» μωρέ;

- Δηλαδή τώρα θα φοβόμαστε να ζούμε και στην χώρα μας;

- Μήπως ο ένας προκάλεσε τον άλλο με κάποιο τρόπο;

- Στα καλά καθούμενα γίνονται όλα αυτά;

Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή και όλοι μαζί ρωτούσαν ταυτόχρονα.

- Σιγά σιγά ρε σεις. Ένας ένας. Να συζητάμε και να καταλαβαινόμαστε. Προσπάθησε να ησυχάσει το κλίμα ο Ντίνος.

- Αλήθεια, σε ποια γλώσσα τον απειλεί; ρώτησε μη σταματώντας να μασάει την τσίχλα η Μάνια.

- Εγώ ξέρω να πω πως όταν κάποιος προβάλλει ένα σύμβολο στο χώρο του, αντιπροσωπεύεται από αυτό, ενώ παράλληλα το αντιπροσωπεύει (κατά ένα μέρος τουλάχιστον), με τις πράξεις του.  Να μην θυμίσω το πόσο «κράξιμο» πέφτει, σε όποιους παπάδες δεν τιμούν το σύμβολο που φέρουν. Μπορεί να είναι άνθρωποι και ως τέτοιοι να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους συνανθρώπους τους, αλλά όταν κάνουν κάποια «πατατιά», οι επιπτώσεις είναι πολύ δριμύτερες σε αυτούς, γιατί θεωρείται (εκτός άλλων) ότι προσβάλλουν αυτό που αντιπροσωπεύουν, πρόσθεσε με σοβαρότητα η Αλεξάνδρα.

- Μα τελικά η σημαία δημιουργεί το πρόβλημα, ή το άτομο είναι προβληματικό; προσπάθησε να καταλάβει ο Μανώλης.

- Υπάρχουν ορισμένοι συγγραφείς απ΄όσο γνωρίζω, που κάνουν διάφορες έρευνες ή ενδιαφέρονται να «ανακαλύψουν» σε βάθος διάφορα γεγονότα, γιατί αυτό τους προκαλεί έμπνευση για ένα τους έργο. Υπάρχουν άλλοι που χρειάζονται να αποστασιοποιηθούν από καταστάσεις και γεγονότα, να έρθουν σε επαφή με την γαλήνη που η φύση προσφέρει και να δημιουργήσουν «σε σιωπή», πρόσθεσε η Τασία.

- Και υπάρχουν άλλοι που είναι… «περίεργοι». Αυτοί οι καλλιτέχνες, λίγο πολύ... είναι! πετάχτηκε η Ασπασία με χαριτωμενιά.

- Καλά, εδώ ως και για τον Ψινάκη λένε ότι είναι… «περίεργος»! Δεν μπορεί κανείς να δίνει βάση στα λόγια του κόσμου. Εκτός αν έχει προσωπικές εμπειρίες! Απήγγειλε με ύφος δόκτορα ο Κώστας.

- Μήπως ο συγγραφέας είναι λίγο… σκουρόδερμος και δίνει «άλλη» εντύπωση; ακούστηκε στο βάθος η Μαιρούλα, που όλη αυτή την ώρα παρακολουθούσε τη συζήτηση με ενδιαφέρον.

- Χελόου!!! Τελικά το τι είναι ο απειλούμενος μας απασχολεί ή γιατί τον απειλεί ο άλλος; φώναξε η Αλεξάνδρα.

- Κι αν είναι ψυχασθενής ρε παιδί μου και δεν θέλει να βλέπει άλλους ανθρώπους;

- Υπάρχει το ενδεχόμενο να ενοχλείται κάποια «περίεργη» δραστηριότητα από την παρουσία ενός συγγραφέα στην περιοχή;

- Γιατί δεν του κάνει μήνυση να τελειώνει;

- Επειδή εσύ θες να γίνεις δικηγόρος, νομίζεις ότι έχουν όλοι μανία να τρέχουν στα δικαστήρια  ή ότι στις μέρες μας έχουν λεφτά να πληρώνουν;

- Αφού είναι καλλιτέχνης ο άνθρωπος. Ξέρεις τι σημαίνει καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2013; Εξάλλου αυτοί όλοι, μετά θάνατον αναγνωρίζονται!!!

- Και τι φοβάται ο Γερμανός και απειλεί τον άλλο; Αν δεν έχει κάτι να κρύψει, γιατί να φοβάται να μένουν γύρω άλλοι;

- Μήπως ένα γερό χέρι ξύλο, είναι ότι χρειάζεται ο βλάκας;

- Ποιος έχει το κουράγιο να δέρνει κάθε βλάκα που συναντάει στον δρόμο του μωρέ; Έχεις δει πολλές καταστάσεις να διορθώνονται με το ξύλο;

- Και πως θα επικρατήσει «το καλό, το δίκαιο και το ηθικό»;

- Το ποιο, το ποιο και το ποιόοοοο;;;

- Να γιατί είναι αχώνευτη ράτσα, αυτοί οι συγγραφείς. Σε κάνουν να σκέφτεσαι!!!

(φωτο από το διαδίκτυο)

Με το Νί και με το Σίγμα.

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
         Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους
λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση
Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
         Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και
άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
       Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.
         Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην
Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την
οποίαν:
         «Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και
ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον
ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27
γράμματα ».
         (Εκτός αυτού στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι
η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων,
κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.).

        Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
        Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
         Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην
χώρα μας;

         Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού
συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ,
6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να
προτείνω στο τέλος:
         Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει
ανάγκη από άλλες ακρότητες.

        Όμως αναρωτιέμαι:
        Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των
λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το
εμβαδόν!
          (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί
διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ,
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

        Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα:
         Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που
κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το
φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ.).

         Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν
να κόβομε το δακτυλάκι μας..
         Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια,
θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

        Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη
τότε «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
         «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,
όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του
ήχου.»
         Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:
         «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει.».

        Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η
σειρά του τελικού Σίγμα (Σ). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια
λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.
         Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους
νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο
να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως
περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
         Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο
Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς
μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο
αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.

        Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον
άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
       Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.
        Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
        Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το
γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε :
        «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα»
        και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις
των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό
μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού
μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

         Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη
γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν
ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
         Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα.
Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.

         Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
         Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
        Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη
προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
         Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της
δημιουργίας Πολιτισμού.

         Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν
αρχικά :
         Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα
φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α
και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που
είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της
Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.

        Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική
Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.


        Σπύρος Μάρκου
        Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης

ΑΒΛΑΒΕΙΑ

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ: ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012: Το λεξικό αυτό αποτελεί μια προσπάθεια που σαν σκοπό έχει να αποσαφηνιστούν μια σειρά από δυσνόητες έννοιες που κατακλύζουν την καθημερινότά μας απο τα κανάλια της τηλεόρασης....

Παραδειγματισμός - Mίμηση

Μεταξωτοί Άνθρωποι

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». 

Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι...;

Μου 'μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» ...; 

Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι' αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων ...;

Παρ' όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό...;

Φερ' ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το 'χω παρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία... 

Κάποτε βρέθηκα σ' ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα...

Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι.

Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του... 

Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.

Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.

Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι. Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου - και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα...

Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους... Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται...

Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά...

Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί... Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων...

Γιάννης Τριάντης ο συγγραφέας του κειμένου.

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με κάνουν να αισθάνομαι Άνθρωπος. Ας μεταδώσουμε αυτό το κείμενο σε όσους μπορούν να το λάβουν.

Οι καιροί, το απαιτούν.

"Ζήσε ευτυχισμένος κάνοντας τους άλλους ευτυχισμένους".   ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ.

Αρκετοί φίλοι με ρωτάνε γιατί δείχνω να απομακρύνομαι από εκείνη τη μαχητικότητα που είχα για τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τη καθημερινότητά μας. Γιατί γίνομαι αφηρημένη και ξεφεύγω σε "άλλα μονοπάτια" τώρα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή που όλοι πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μεγάλες μάχες.

Κατ΄αρχήν δεν  πιστεύω πως είμαστε έτοιμοι για μεγάλες μάχες. Ποιες μάχες; 

Το σκυλοφάγωμα ανάμεσα στα τελευταία κομματόσκυλα; Το φτωχοποιημένο λαό που ψάχνει εξιλαστήριο θύμα για να εκτονωθεί; Τους αδιάφορους που δεν τους ενδιαφέρει πάρα το τομάρι τους ή τους φοβισμένους που ξεπουλάνε ότι έχουν και δεν έχουν για να μαζέψουν χρήμα για τα χαράτσια; Τους ανθρώπους που με τη ψήφο τους έδωσαν κι άλλο περιθώριο στις συμμορίες; Μήπως οι μεγάλες μάχες είναι να βγω έξω και να κυνηγάω φουκαριάρηδες που θα πετυχαίνω στις γωνίες να ψάχνουν τα σκουπίδια, ή το να βγάζω  πατριωτικές κορώνες στο πληκτρολόγιο με ένα φραπέ δίπλα και το καναπέ ν΄αράζω όποτε γουστάρω; Μήπως οι μεγάλες μάχες είναι να ακολουθήσω κάποιο από τα ξεφτυλισμένα κομματικά μαγαζιά που πουλάνε ακόμα μπούρδες για να καπαρώνουν τις βουλευτικές τους έδρες;

Δεν απομακρύνομαι γιατί βαρέθηκα ή γιατί βρήκα τρόπους να τη βολέψω, Απλά σιχάθηκα. 

Βλέπω πως έχουμε καταντήσει ένα τσούρμο που τα έχει χαμένα και σέρνεται όπου τον τραβάει ο καθένας,. Άβουλοι. Πειθήνιοι. Έτοιμοι για σφάξιμο. Με μικρές φωνές δεξιά κι αριστερά, που δεν μπορούν να σπάσουν το τείχος της αδιαφορίας ή της δουλικότητας. Τσεκούρωμα στους μισθούς συνέχεια, στις συντάξεις, ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας, ανεργία να καλπάζει σαν τρελή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανύπαρκτη, κοινωνικό κράτος μηδέν, άστεγοι, συσσίτια, τρελαμένοι πολίτες που γυρνάνε στο δρόμο και μονολογάνε, άνθρωποι που πηδάνε από τα μπαλκόνια απελπισμένοι, υποσιτισμένα παιδιά, συνοικίες όμηροι εγκληματικών συμμοριών, πορνεία, ναρκωτικά, δουλεμπόριο που ανθίζουν σ΄ενα ξέφραγο αμπέλι, κάθε είδους απατεώνες που κάνουν γερές μπίζνες πατώντας στη δυστυχία των υπόλοιπων και μαζί με όλα αυτά παιδεία, μόρφωση, μηδέν. Πολιτισμός μηδέν. Διάθεση για συσπείρωση σε ένα γενικευμένο αγώνα όλων των κοινωνικών στρωμάτων που εξαθλιώνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ από το αίσχος των μνημονίων, ούτε σαν σκέψη.

Σε αυτό το σημείο, κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να συνεχίσει να παριστάνει τον Δον Κιχώτη και να κυνηγάει ανεμόμυλους. Δεν μπορεί κάποιος και να μην τα έφαγε μαζί με τους άλλους, και να είναι σε άσχημη οικονομική κατάσταση εξαιτίας μιας εμετικής φιλοτομαριστικής κοινωνίας,  να κάνει το δικό του αγώνα να μην υποκύψει (να μη πληρώνει τα χαράτσια, να μην υποκύπτει σε τέσσερα κατοστάρικα εκβιαστικό μισθό και να ρισκάρει την ανεργία, να μην συμπράττει με κερδοσκόπους και διάφορα λαμόγια, να σέβεται μόνιμα τους ανθρώπους γύρω του και να αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο με όποιο τρόπο μπορεί) και να πρέπει να βγει στο δρόμο μόνος του να φωνάζει σαν τον  Δελαπατρίδη μέχρι να τον μπουζουριάσουν πουθενά.

Η μ@λακία  της καλωσύνης  έχει και κάποια όρια. Πριν από αρκετά χρόνια επέστρεψα από το εξωτερικό όπου είχα μια πραγματικά καλή ζωή, για να ζήσω στη πατρίδα. Να προσφέρω ότι καλύτερο μπορούσα εδώ. Λείποντας πάρα πολλά χρόνια (από μικρό παιδί είχα μεγαλώσει εκτός) αυτό που αντίκρισα με τσάκισε αλλά δεν έχασα το κουράγιο μου. Πάντα σκεφτόμουν πως οι συγκυρίες θα αλλάξουν, πως κάτω από όλο αυτό το τσούρμο που ονόμαζε τον εαυτό του Έλληνα πολίτη, υπάρχει κάτι καλύτερο που θα βγει στην επιφάνεια. Έλπιζα πως κάπου χαμένη πίσω από,  τις αστραφτερές ζάντες των αυτοκινήτων, τα νούμερα που παρέλαζαν στο χαζοκούτι, τους κοιλαράδες που φέρναν γυροβολιές στα σκυλάδικα, τους πελάτες των υπουργικών και κομματικών γραφείων, τους μιζαδόρους, τους κλέφτες, τους αμόρφωτους και απολίτιστους ανθρώπους, τους σιωπηλούς και υποταγμένους φτωχούς και τους θρασύτατους και κλεφταράδες πλούσιους, θα υπάρχει μια  άλλη Ελλάδα κρυμμένη που θα ξεσπάσει και θα εξοστρακίσει αυτό το αηδιαστικό μόρφωμα της μεταπολίτευσης, μακριά πολύ μακριά. 

Έκανα υπομονή με όσους με προσπερνούσαν στην ουρά θρασύτατα, με τους μ@λάκες που μου ρίχνανε τα λασπόνερα πάνω μου καθώς περνάγαν σαν δαιμονισμένοι το δρόμο,  συνήθισα να αγοράζω και να μην παίρνω ποτέ απόδειξη για τίποτα, έμαθα πως για να κάνω μια δουλειά σε οποιοδήποτε δημόσιο γραφείο κάπου "τα έχωνα". Συνήθισα να είμαι τριγυρισμένη από ανθρώπους που δεν είχαν ανοίξει ένα βιβλίο ποτέ και που όλη τους τη ζωή ήταν ποιος θα πηδήξει ποιαν, που θα φάμε, που θα πιούμε, τι αυτοκίνητο θα πάρουμε, πως θα ανακαινίσουμε το σπίτι στο χωριό, τι φιρμάτα ρούχα κυκλοφορούν, τι νέο κινητό έχει βγει, ποιο μαγαζί κάνει καλό πρόγραμμα το βράδυ, τι λένε οι κομμωτές, οι μόδιστροι και όλες οι κατίνες της γειτονιάς....

Έκανα υπομονή με τη βεβαιότητα πως κάτι άλλο κρυβόταν πίσω από αυτή τη γενική πνευματική εξαθλίωση και αποχαύνωση. Ήμουν βέβαιη πως όλη η Ελλάδα δεν απαρτίζεται μόνο από ηλίθιους με χρήμα ή φτωχούς που ονειρεύονται να τους μοιάσουν. Και δεν σας κρύβω πως αυτος ήταν ο λόγος που ξεροστάλιασα σαράντα μέρες με τους αγανακτισμένους στη πλατεία, ο λόγος που έφαγα τα χημικά στη μούρη, ο λόγος που υπερασπίστηκα όλα τα κινήματα που προσπαθούσαν να συσπειρώσουν το κόσμο και βρέθηκα απέναντι στα αραχνιασμένα κομματικά μαγαζιά που γελοιοποιούσαν κάθε φωνή που δεν ήταν βγαλμένη μέσα από τις ντουντούκες τους, κάθε ιδέα που δεν ταίριαζε με τα σχέδιά  τους.

Κι όπως λέω συχνά, η βεβαιότητα είναι κακό πράγμα.  Ναι, σίγουρα υπάρχει ένα μικρό κομμάτι της Ελλάδας που δεν μας κάνει να νοιώθουμε ντροπή. Που μας δίνει μια μικρή ελπίδα. Δεν το αρνούμαι. Αλλά είναι πολύ μικρό και θα το καλύψει η λάσπη, η βρώμα, η βαρβαρότητα της πλειοψηφίας. Δεν νομίζω πως αυτή η πλειοψηφία είναι διατεθειμένη να αλλάξει το τόπο στο καλύτερο. Την βλέπω ήδη να μετατρέπεται σε ένα απρόσωπο κτήνος γεμάτο μίσος, βία, συναισθήματα εκδίκησης και απαξίωσης. Τη βλέπω να μετατρέπεται σε κάτι πολύ άθλιο για να φυλάξει τα τελευταία της "πραγματάκια" 

Γι΄αυτό είμαι εκτός. Αλλού. Συνειδητά εκτός. Το τελευταίο καταφύγιο αξιοπρέπειας είναι να προσπαθήσει κανείς να αποφύγει όλη αυτή τη μόλυνση. Γιατί δεν πρόκειται απλά για οικονομική εξαθλίωση. Είναι μόλυνση των μυαλών. Αρρωστημένη κατάσταση και δεν είμαι γιατρός κανενός. Εγκληματική αποχαύνωση και δεν είμαι χωροφύλακας κανενός. Επιδερμική και ευτελής αντίληψη για τη ζωή και δεν είμαι προφήτης για κανέναν. Πουλήστε, αγοράστε, σκοτώστε, προσκυνήστε, κρυφτείτε ή κοιμηθείτε τον ύπνο του δικαίου. Παρακαλέστε για μια δουλίτσα, φυλάξτε το σπιτάκι, ζητιανέψτε για το φαγάκι, ικετέψτε το θεούλη σας, στηθείτε στις ουρές για τον αποκωδικοποιητή, απολαύστε τα "παρεάκια σας", ψάξτε για σωτήρες που θα σας φυλάνε από τους κακούς, προσκολληθείτε σε όποιον σας συμφέρει καλύτερα, κάντε νέες λυκοφιλίες, βάλτε νέους νταβατζήδες να σας φυλάνε τη πουτάνα τη ζωή σας.

Εγώ θα ακολουθήσω τη σοφή συμβουλή του Αρκά. Καιρός να αφήσω τους εγωισμούς και να ασχοληθώ λίγο με τον ευαυτό μου. Συμβουλεύω και τα υπόλοιπα παιδιά που βλέπω να ξοδεύουν τη πολύτιμη ενέργειά τους καθημερινά στο χοιροστάσιο, να φυλάξουν λίγη για πιο σπουδαία πράγματα από το να χτυπάνε συνέχεια στου κουφού τη πόρτα. Άλλωστε όλα έχουν ειπωθεί. Οπότε μην ανησυχείτε αργά ή γρήγορα πολλοί περισσότεροι θα καταλάβουν αλλά κατόπιν εορτής. Όσα έχει κάνει κάποιος στη ζωή, τον βρίσκουν στη παρακάτω γωνία να τον περιμένουν πολλαπλασιασμένα επί ...Το ίδιο συμβαίνει και με ένα λαό.

Είχα δώσει μια υπόσχεση πριν τις εκλογές σχετικά με αυτό εδώ το ιστολόγιο. Πως αν συνεχιστεί αυτό το καραγκιοζιλίκι θα σταματήσω να ασχολούμαι με οτιδήποτε έχει σχέση  με μνημόνια, τρόικες, ανύπαρκτες εξεγέρσεις και παραμυθιάσματα που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτερα. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, των ζωντανών, πίσω από το κόσμο των ζόμπι, που θα παλαίψει για να μείνει ελεύθερος από εκβιασμούς, εξαναγκασμούς να επιλέξει ποιος είναι ο λιγότερο κακός, και λύσεις του ποδαριού για να εξασφαλίσουμε τα διάφορα υποκοριστικά μας. Ενας κόσμος που πιστεύει στον άνθρωπο και όχι στο ανθρωπάκι, στη ζωή και όχι στη ζωούλα, στην αγάπη και όχι στο "αγαπούλα τη κουκουλα" και άλλες αηδίες...

Αλλωστε εδώ είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο που μπορώ να γράφω όποια κουταμάρα θέλω. Αυτός άλλωστε δεν ήταν ο αρχικός σκοπός των ιστολογίων; Να μπορούμε να λέμε αυτό που θέλουμε κι όχι αυτό μας υποβάλλουν οι άλλοι να πούμε. Οπως λέει κι ένας εξαιρετικός άνθρωπος που τριγυρνάει κι αυτός κάπου εδώ, "να γράφεις σαν να μην σε διαβάζει κανένας".  Κάπως έτσι λέω να συνεχίσω, όπως όταν ξεκίνησα, γιατί βλέπω με λύπη μου πως: είναι εύκολο να λες ότι είναι εύπεπτο, αλλά είναι καλύτερο να λες ότι πιστεύεις.

http://vasiliskos2.blogspot.gr/2012/08/blog-post_15.html

Ροζ γραμμές ΥΓΕΙΑΣ - στην υγειά μας!!!

    Τα 5ψήφια τηλέφωνα που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια για να κλείνουν οι ενδιαφερόμενοι ραντεβού με τους γιατρούς και να παίρνουν πληροφορίες για το Δωρεάν Σύστημα Υγείας που δικαιούνται, τα έχετε δει; Τα έχετε δει ΟΛΟΙ;;;

Μεγάλη επινόηση, δεν μπορώ να πω!

    Ειδικά σε καιρούς οικονομικής κατάρρευσης και αφού έχουν κουτσουρέψει συντάξεις και μισθούς όσο δεν παίρνει, την στιγμή που οι απλήρωτοι γιατροί παραιτούνται σωρηδόν, οι φωστήρες της οικονομίας, διέπρεψαν και πάλι!

Σου λέει: Να βάλουμε αχρέωτο νούμερο να τηλεφωνάει ο καθένας και να λέει τον πόνο του ελεύθερα;  Όοοοοχι!!!  Θα τους βάλουμε ροζ γραμμές να ενισχύσουμε την… εθνική οικονομία.

    Ούτως ή άλλως δεν άνοιξε ρουθούνι για τα όσα ραντεβού Κυριακών και αργιών κλείστηκαν στο ΙΚΑ, στα οποία πήγαινε ο ασθενής στο κλεισμένο (προ 6 μηνών) «ραντεβού» για να διαπιστώσει ότι η υπηρεσία… αργεί! Εννοείται ότι στα ετεροχρονισμένα παράπονά του, όλη η υπηρεσία κώφευε και σήκωνε τα χέρια ψηλά (ενίοτε δε και τα πόδια), μια και δεν υπήρχε τρόπος να παραπονεθεί την Κυριακή (που του είχαν κλείσει το «ραντεβού»), αφού το μαγαζί ήταν κλειστό.

    Μέχρι τώρα, τηλεφωνώντας ο καθένας στις … άλλες ροζ γραμμές, την δουλειά του λίγο-πολύ την έκανε. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, βρίσκεται κάποιο άτομο που θα τον «φτιάξει», θα τον «ξεχαρμανιάσει», ή θα του προσφέρει την στιγμιαία ικανοποίηση που χρειάζεται.

- Με τις νέες αυτές ροζ τηλεφωνικές γραμμές ΥΓΕΙΑΣ, άραγε ποιος σκοπός επιτελείται πλην του προφανούς;

Μη βλέποντας να εκφράζονται ανησυχίες και προβληματισμοί, συνεχίζω ο αδαής να αναρωτιέμαι:

- Μήπως τα ίδια άτομα εξυπηρετούν και τις μεν και τις δε ροζ γραμμές και έτσι επιτυγχάνεται το τερπνόν μετά του ωφελίμου;

- Άραγε ποιο είναι το τερπνόν και ποιο το ωφέλιμο;

- Για πόσο ακόμα η ηλιοθεραπεία θα είναι δωρεάν;;;

Ανασυγκρότηση

- Μακάρι να ήταν κάποιος σε θέση να τα αλλάξει όλα αυτά, έλεγε ο ένας.

- Ποιός μπορεί να διορθώσει την κατάσταση, τόσο χάλια που είναι; μοιρολογούσε κάποιος άλλος.

- Θεέ μου σπλαχνίσου μας! ούρλιαζε παρακάτω μια άλλη.

- Κι έχεις κι αυτόν τον μαλάκα να παλεύει με καταγγελίες, εξαγγελίες και κόντρα καταγγελίες. Γιατί το κάνει αυτό άραγε; αναρωτιόταν ένας άλλος πιο πέρα.

"Αυτός ο μαλάκας" πάλευε με τα κύματα, άλλοτε αγριεμένα, αφρισμένα, τερατώδη και άλλοτε τέλματα και θαλάσσιες ρουφήχτρες που απειλούσαν να τον τραβήξουν στον πάτο. Πάλευε και ανάλωνε την ενέργειά του στο να ξεφύγει από τις δίνες, να επιβιώσει από την αντάρα των ορμητικών κυμάτων και να καταφέρει να φτάσει στην ήρεμη στεριά που πάντα ονειρευόταν.

Παράλληλα όμως, άπλωνε τα χέρια του για να βοηθήσει όποιον είχε την ανάγκη του σε κοντινή ακτίνα, να του δώσει στήριγμα ή να τον τραβήξει αν χρειαζόταν. Και πάνω που έφτανε σε ένα γαληνεμένο σημείο, έφτανε να δει ένα επόμενο απειλητικό κύμα (όχι απαραίτητα για τον ίδιο), που τον ενέπλεκε σε μια κατάσταση έντασης, από την οποία χρειαζόταν πάλι να αγωνιστεί για να ξεφύγει.

Γύρω του οι άλλοι κοιτούσαν! Κάποιοι απορούσαν με τη στάση του, κάποιοι τον κατάκριναν και μερικοί τον επιβράβευαν.

Ο καθένας είχε κάποιο δικό του κύμα να διαχειριστεί και όταν τους πρότεινε να ενώσουν τα χέρια για να παλαίψουν όλοι μαζί, αυτοί γέλαγαν απαξιώνοντάς τον. Προτιμούσαν να συνεχίσουν να ασχολούνται ο καθένας με το κομμάτι που τον απασχολούσε προσωπικά.

Μερικοί κλαίγανε την μοίρα τους και περίμεναν ότι από στιγμή σε στιγμή θα τους κατάπινε το κύμα τους. Ορισμένοι το ευχόντουσαν κιόλας!

Άλλοι περίμεναν -μάταια- κάποιον να τους σώσει από την δύσκολη θέση που βρίσκονταν. Στην έκκληση για βοήθεια και συντονισμένη προσπάθεια με τους άλλους όμως, κώφευαν. 

- Δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου παιδάκι μου. Είμαι πολύ γριά, έλεγε η μία.

- Μα έχεις ξεφύγει τελείως; ρωτούσε ένας άλλος. Να αφήσω την προσπάθειά μου για να ενταχθώ σε μια "συλλογική αντιμετώπιση";  Χρησιμοποιούσαν κοροϊδευτικά τις φράσεις του.

Από τη μια πλευρά το καταλάβαινε! Ο δρόμος του καθενός είναι προσωπικός και ως τέτοιον πρέπει να τον βιώσει ο καθένας για να πάρει τα μαθήματα που χρειάζεται. Μαθημένος όμως να βλέπει λίγο πιο μακριά από τη μύτη του (τυχαία η πρεσβυωπία που τον βασάνιζε τα τελευταία χρόνια;;;), αντιλαμβανόταν πως η συντονισμένη προσπάθεια θα ήταν βοήθεια για όλους και πολύτιμο μάθημα.

"Όλοι βρισκόμαστε στο έργο της ζωής. Αν μείνουμε θεατές, θα πληρώσουμε. Αν πάρουμε μέρος στον θίασο, θα πληρωθούμε", είχε πει πολλά χρόνια πριν ο Αισχύλος.

Δεν ήξερε όμως τον τρόπο να τους το δώσει να το καταλάβουν!!!

Αποκαμωμένος λοιπόν, αποφάσισε να αφήσει τον καθένα να διαχειρίζεται το κύμα του όπως αυτός νόμιζε, όπως εξυπηρετούταν, όπως βολεύονταν... Καλύτερα να αποσύρει εντελώς την προσοχή του από όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω του/στους γύρω του, σκέφτηκε.

Στην πρώτη γαληνεμένη παραλία λοιπόν που θα έβρισκε, εκεί και θα άραζε, αφιερώνοντας όσο χρόνο χρειαζόταν για να επαναφέρει τα συστήματά του σε ισορροπία.

Να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που συνέλεξε όλα αυτά τα χρόνια και να επανεκκινήσει το σύστημα, αφομοιώνοντας τα νέα δεδομένα που έχουν προστεθεί. Να διαγράψει ότι υλικό δεν χρειαζόταν πλέον, να αρχειοθετήσει όσα ήταν απαραίτητα, να εκπαιδευτεί στα νέα προγράμματα και να ετοιμαστεί για την επόμενη περίοδο λειτουργίας.

Ανασυγκρότηση!!!