Η καλύτερη ταινία.

ΕΛΗΞΕ και το φετινό φεστιβάλ. ΔΟΘΗΚΑΝ τα βραβεία. ΚΡΙΘΗΚΑΝ οι ταινίες της χρονιάς. ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ η καλύτερη ταινία!

    Αναρωτιέμαι (μόνος μου;)  για τα κριτήρια με τα οποία γίνεται όλη αυτή η διαδικασία. 

Εισπρακτικά; Καλλιτεχνικά; Σκηνοθεσίας; Ειδικών εφέ; Ερμηνειών των συμμετεχόντων; Μεταφοράς κοινωνικού μηνύματος; Πρωτότυπου σεναρίου; Επιστημονικής φαντασίας; Επικινδύνων σκηνών; Εκπαιδευτικής προσφοράς; Τουριστικής προβολής; Αυτά είναι ορισμένα από όσα έρχονται στο μυαλό μου, ότι θα καθοδηγούσαν την αξιολόγησή μου. Ανάλογα από ποια οπτική το αξιολογώ το θέμα, βέβαια.

    Κατόπιν θα με ενδιέφερε να ξέρω, ποιος ή ποιοι αποτελούν την κριτική επιτροπή!

Η ομορφότερη γυναίκα στα μάτια τα δικά μου, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το ψυχρότερο και το πιο αδιάφορο άτομο που έχει συναντήσει. Αυτός που είναι ο καλύτερος άνθρωπος για κάποιον, αποδεικνύεται μέγας λαοπλάνος και υπεύθυνος για τα δεινά ενός ολόκληρου λαού, από κάποιον άλλο. Άσε που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό, να βραβεύει σαν το καλύτερο κολοκύθι, το κολοκύθι της δικής του συμμετοχής, ο πρόεδρος της διοργάνωσης «Το Χρυσό Κολοκύθι». 

    Είναι θέμα επιλογής τελικά; Τι επιλέγουμε να δούμε στον άλλο; Που εστιαζόμαστε; Σε ποιο σημείο εστιαζόμαστε στους άλλους Ή … στον εαυτό μας; Είναι κι αυτό ένα σημάδι, αν το δεις με την ματιά του: «αυτό που αντιμετωπίζουμε εκεί έξω, είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα».

    Τι αντιμετωπίζουμε και πως; Πως αντιλαμβανόμαστε τις προκλήσεις; Ποια έκφραση των άλλων μας επηρεάζει περισσότερο; Τι επιλέγουμε να εκφράσουμε εμείς; Εκφράζουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ή για κάποιο λόγο εκφράζουμε κάτι άλλο; Μήπως εκφράζοντας κάτι άλλο, αποπροσανατολίζουμε την κριτική της «κριτικής επιτροπής»; Μήπως πήγαμε να διαγωνιστούμε στο χορό, σε ένα… show λαχανικών; Γιατί φαντάζομαι ότι όλοι καταλαβαίνουμε, πως όσο όμορφη να είναι μια κοπέλα, αν έχει πάει σε καλλιστεία σκύλων, ΔΕΝ θα μπορέσει να στεφθεί βασίλισσα! ΚΑΙ το αντίστροφο.

    Τι εξυπηρετεί αποτελεσματικότερα λοιπόν; Ποια είναι τα δικά μας κριτήρια;

Ποια είναι η καλύτερη ταινία;

    Σε πόσες τέτοιες διαδικασίες συμμετέχουμε καθημερινά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο;
Κρίνουμε …  Επιβραβεύουμε … Υποβαθμίζουμε … Υπερεκτιμούμε …

Και καλά ΑΝ τα κάνουμε όλα αυτά κατόπιν προσωπικών εμπειριών και εκτιμήσεων. Το να λειτουργεί η κρίση κατόπιν επεξεργασίας μέσω εμπειριών και γνώσης, είναι μία από τις διεργασίες που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα θηλαστικά. Γίνεται όμως πάντα έτσι; 

Ένας σοφός φίλος μου λέει: «Απόφευγε να χρησιμοποιείς τις λέξεις ΠΟΤΕ και ΠΑΝΤΑ. Πολλές φορές λέμε «δεν θα σε ξεχάσω ΠΟΤΕ» ή «θα σ’ αγαπώ για ΠΑΝΤΑ»…». 

Και εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο…

    Μήπως δεν είναι η ζωή του καθενός μας, μία ταινία; Είμαστε πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι σ΄αυτήν; Τεχνικοί ή παραγωγοί; Μεταφέρουμε κάποιο μήνυμα ή προβάλλουμε όμορφα τοπία;

Τελικά ποιά είναι η καλύτερη ταινία;

Καλύτερος… καλύτερη… καλύτεροι…  

                                                                                                 Έχουμε και Eurovision μεθαύριο!

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ: ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012: Το λεξικό αυτό αποτελεί μια προσπάθεια που σαν σκοπό έχει να αποσαφηνιστούν μια σειρά από δυσνόητες έννοιες που κατακλύζουν την καθημερινότά μας απο τα κανάλια της τηλεόρασης....

ΑΓ.ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ = Ο πνεύμονας των Χανίων.

    Δυναμικό παρόν έδωσαν οι κάτοικοι των Χανίων στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου στο άλσος των Αγίων Αποστόλων. Ο καλοκαιρινός καιρός τέθηκε στο πλευρό του κόσμου, που ανταποκρίθηκε στα καλέσματα για την διεκδίκηση της ελεύθερης πρόσβασης και την επ ουδενί ιδιωτικοποίηση ή άλλου είδους εκμετάλλευση της περιοχής. Ο νυν και ο τέως Δήμαρχος, μέλη των διαφόρων παρατάξεων και τοπικών φορέων καθώς επίσης οι επίτιμοι δημότες Χανίων κ.κ. Μανούσος Μανουσάκης και Γιάννης Βόγλης, απεύθυναν χαιρετισμούς και ένωσαν τις φωνές τους μαζί με τις φωνές όλων των παρευρισκομένων πολιτών.

    «Μεγαλύτερη φροντίδα και αποτελεσματικότερη υπεράσπιση της δημόσιας έκτασης των Αγ. Αποστόλων, που κινδυνεύει περισσότερο τώρα, μέσα στην αναμπουμπούλα της κρίσης, των μνημονίων και των ιδιωτικοποιήσεων»,  συνιστά  η Επιτροπή Αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα των Αγ. Αποστόλων.

ecocrete

Χανιώτικα Νέα

Πολίτης των Χανίων

ΝέαΤV

Αλληλεγγύη και Ανταλλαγή στα Χανιά.

Το 3^ο Ανταλλακτικό Παζάρι του Δ.Α.Χ έγινε την Κυριακή 15.1.12 σε κλειστό χώρο σε αντίθεση με τα προηγούμενα δύο.  

Η κακοκαιρία , δεν απέτρεψε τους Χανιώτες να το επισκεφτούν και να κάνουν τις ανταλλαγές τους σε είδη που χρειάζονται. Αυξημένη συμμετοχή από μέλη που  αντάλλαξαν είδη διατροφής (λάδι, κρασί, αυγά, ρύζι, πορτοκάλια, λεμόνια, αλεύρι κλπ), ρούχα, παπούτσια, βιβλία, παιχνίδια, ηλεκτρονικές συσκευές, καλλυντικά και αρώματα, διακοσμητικά αντικείμενα, φυτά και γεωργικά εργαλεία.  Υπήρχαν τραπεζάκια με σπιτικά γλυκίσματα και έτοιμο φαγητό, καθώς επίσης ήταν στημένος παιδότοπος που απασχολούσε δημιουργικά τα παιδιά, ώστε να μπορούν οι γονείς να κάνουν τα ψώνια και την κουβεντούλα τους με άνεση.

    Στις μέρες μας που η επιβίωση από την οικονομική κατάρρευση έρχεται πρώτη στη  λίστα των προτεραιοτήτων,  η ανάγκη να «ξανασυνδεθούμε» με τις έννοιες χαρίζω, βοηθώ, συμπαραστέκομαι, δανείζω, ανταλλάσω, συμπάσχω, αλληλοβοηθώ, γίνεται επιτακτική για να επιτευχθεί αυτή η επιβίωση.

   Στο ανταλλακτικό παζάρι, που πραγματοποιείται κάθε δεκαπέντε ημέρες, μπορούν να συμμετέχουν τα μέλη του δικτύου, αλλά και μη μέλη, με την προϋπόθεση να φέρουν οτιδήποτε δεν χρειάζονται, για να το ανταλλάξουν με κάτι που έχουν ανάγκη, από τα είδη που θα υπάρχουν στο παζάρι. Κατά την διάρκειά του γίνονται πάντα εγγραφές νέων μελών όπως έγινε και αυτήν την Κυριακή. Είκοσι νέες εγγραφές σημειώθηκαν, 50 τραπεζάκια με είδη προς ανταλλαγή στήθηκαν, 14 νέα είδη προστέθηκαν, έγιναν περίπου 200 συναλλαγές και οι μονάδες που ανταλλάχτηκαν έφτασαν τις 830, (έναντι 720 και 580 στο 2ο και στο 1ο αντίστοιχα).

Γίνεται εμφανής πλέον η ανάγκη για την εξεύρεση ενός χώρου, 

που θα μπορεί να στεγάζει το Ανταλλακτικό Παζάρι σε μόνιμη βάση, 
καθώς και τις συναντήσεις & εκδηλώσεις των μελών του Δ.Α.Χ. 
τα οποία ολοένα και αυξάνονται, 

εξασκώντας την Αλληλεγγύη δια μέσου της Ανταλλαγής (Προϊόντων και Υπηρεσιών).

Όποιος γνωρίζει αίθουσα (80τμ και άνω) στα Χανιά, 

που θα μπορούσε να παραχωρηθεί για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του Δ.Α.Χ., παρακαλείται να επικοινωνήσει στο : http://www.diktyoantallagonxanion.gr/

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=9En1TXIjv04

Θάλασσα & Γιώτιγκ

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ το ιστορικό περιοδικό "Θάλασσα & Γιώτιγκ";

- Ποιοί έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί μαζί του;

- Ποιοί έζησαν "μεγάλες" στιγμές συμπλέοντας μαζί του;
- Πόσοι και ποιοί "άμβλυναν" την προοπτική του;
- Ποιοί συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό, ποιοί ανέλαβαν την "ανακαίνηση" και τα "lifting";
- Ποιοί αμαύρωσαν την εικόνα του στη συνέχεια;
- Πόσοι και ποιοί διασύρθηκαν και με ποιούς τρόπους;
- Πόσοι και ποιοί βίωσαν την "οικονομική κρίση", σε όλο της το μεγαλείο (ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, ψυχολογικό...), πολύ πριν την βιώσει όλη η Ελλάδα;

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ μαζί μου!!!

Το πείραμα του Wörgl

Το πείραμα του Wörgl – Μια ιστορία σαν παραμύθι

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932.

Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία.

Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

  Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί.

Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα: Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού.

Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο.

Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

http://antikleidi.wordpress.com/2011/12/12/worgl/?blogsub=confirming#blog_subscription-3

Ας αλλάξουμε ... ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ.

Ας αλλάξουμε … ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ...

Φίλοι και φίλες.

Πάντα μου άρεσαν οι διάφορες διηγήσεις και έτσι θα ξεκινήσω και αυτό που θα διαβάσετε.

Όλοι κάναμε μαθηματικά στο σχολείο.

Τα μαθηματικά είναι ούτως η άλλως σπουδαία . Προσωπικά   στο συγκεκριμένο μάθημα δεν υπήρξα ποτέ άριστη. Ωστόσο έμαθα κάτι πολύ σημαντικό μέσα από τη φιλοσοφία των Μαθηματικών που είναι :

«Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του».

Σε όλη μου τη ζωή λοιπόν και ιδιαίτερα τις φορές που αντιμετώπιζα ένα δύσκολο πρόβλημα, απλά υπενθύμιζα στον εαυτό μου ότι υπάρχει λύση και θα πρέπει να τη ανακαλύψω.

Η ιστορία μου με το μάθημα των Μαθηματικών,   ξεκινά βιωματικά στη 4^η Δημοτικού.

Ο δάσκαλος που είχα,  ήταν ένας άνθρωπος που «γιόρταζε » κάθε φορά που μας έκανε μάθημα. Το γλεντούσε κυριολεκτικά. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το να είναι κανείς αληθινός δάσκαλος που τιμά το ρόλο του  είναι πολύ σπουδαίο.

Οι δασκάλες μου στις τρεις προηγούμενες τάξεις με είχαν χαρακτηρίσει στους γονείς μου ως «αδύνατη στα μαθηματικά». Έτσι η τετάρτη δημοτικού ξεκινούσε και εγώ ήμουν  ήδη φοβισμένη και  ανασφαλής.

Φαίνεται ότι η  ανησυχία φαινόταν στο πρόσωπό μου και ο δάσκαλός μου ευτυχώς τη διέκρινε μόλις τις πρώτες ημέρες.

Πλησίασε το θρανίο μου και μου είπε απλά: «Διάβασε καλά το πρόβλημα. Η λύση υπάρχει μέσα στο πρόβλημα. Αρκεί μόνο να το διαβάσεις καλά ..και να είσαι σίγουρη ότι  θα τη βρεις !»

Έμεινα άφωνη και η αλήθεια είναι ότι αμέσως ανταποκρίθηκα και ξεκίνησα να  διαβάζω και να  ξαναδιαβάζω  το πρόβλημα με εμμονή αλλά ...λύση δεν έβρισκα.

Ένοιωσα απελπισία μαζί με τρόμο στη σκέψη ότι δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτε τελικά όσο και να προσπαθούσα,  ότι και να έκανα. (τα επόμενα χρόνια συνειδητοποίησα ότι τελικά,  οι δασκάλες μου των προηγούμενων χρόνων «είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους » με εμένα.)

Στη βαθμολογία που έπαιρνα, μου βάζανε 10 σε όλα τα μαθήματα και 8 στα μαθηματικά.

 Η ανασφάλεια και ο φόβος μου με είχαν ακινητοποιήσει. Έπαψα να προσπαθώ και «δέχτηκα τη μοίρα μου», αποκτώντας τη πεποίθηση  ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι για να αλλάξω τη δεδομένη κατάσταση.

 Και  πάλι να σου ο δάσκαλός μου με πλησίασε και μου είπε απλά : «Μη φοβάσαι και μην ανησυχείς γιατί  ο φόβος  είναι σαν ένα θηρίο που  σε εμποδίζει  να βρεις τη λύση στο οποιοδήποτε  πρόβλημα.  Ηρέμησε και θα δεις ότι  έτσι θα  φτάσεις στη λύση και πριν καλά- καλά το καταλάβεις .»

Από τότε ο μικρότερος βαθμός που είχα στα μαθηματικά μέχρι και που τελείωσα το Λύκειο  ήταν 18.

 Έχω να σας πω ότι,  ποτέ μου δεν ξέχασα αυτόν το πρώτο σπουδαίο δάσκαλο που είχα στη ζωή μου. Μέχρι σήμερα  τα λόγια του  είναι για εμένα τρόπος ζωής.

 Προφανώς είναι σαφές σε όλους σας ότι  από τη  παραπάνω προσωπική  μου ιστορία, μπορεί ο καθένας από εσάς να κάνει τους ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΥΣ του τόσο με τη δική του θέση και στάση ζωής όσο  και του κοντινού και ευρύτερου περιβάλλοντος του .

                                       ------------------------

 ΣΗΜΕΡΑ,

 Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας είναι κοινό για όλους,  με μικρότερες η μεγαλύτερες διαφορές.

 ·        Λέτε να μην είμαστε ικανοί 9.000.000 άνθρωποι να βρούμε τη λύση σε αυτό;

 ·        Τι μας εμποδίζει ;  Ο φόβος μήπως και η ανασφάλεια  που κατακλύζει το καθένα από εμάς και διαχέεται παντού, αποτελώντας το κυρίαρχο κοινό γνώρισμα όλων μας;

·        Η «δουλειά» που έχει γίνει από πίσω όλα τα προηγούμενα χρόνια  ύποπτου εφησυχασμού και καλοπέρασης ενώ απλά, σταδιακά και συστηματικά  άλλαζαν συνειδήσεις  και τη συνειδητότητα του Έλληνα ;

 Μέσα στο ίδιο πρόβλημα συμπεριλαμβάνονται  και οι παραπάνω ερωτήσεις.

Πριν το «Διαβάζω καλά το πρόβλημα», θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην ολοκληρωμένη και σωστή διατύπωσή του.

Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική κατάρρευση της χώρας μας.  Είναι η  κατάρρευση των αξιών, συνειδήσεων, κοινού οράματος, ελπίδας που πυροδότησαν τα τελευταία χρόνια την ευρύτερη αλλοτρίωση του λαού μας, με  αποτέλεσμα να εντείνεται το αίσθημα του φόβου και των παραλυτικών παρόμοιων συναισθημάτων  σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Είναι σημαντικό το να επανα-διατυπώσουμε το πρόβλημα ώστε να οδηγηθούμε στη λύση του.

 Ένα σημαίνον εμπόδιο λοιπόν στην εξεύρεση λύσης,   είναι το συναίσθημα του  «κατασκευασμένου» μαζικού ΦΟΒΟΥ και σε αυτό θα αναφερθώ .

Σας πληροφορώ για όσους δεν το ξέρετε ότι ο συγκεκριμένος ΦΟΒΟΣ είναι απλά το προϊόν ενός κατασκευασμένου  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ  ΠΟΥ ΕΚΠΈΜΠΕΙ  ΣΕ  μια ορισμένη ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ (από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όχι μόνον).                                                                                         Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά θα πω ότι αποτελεί  ένα νοητικό κατασκεύασμα  που ακινητοποιεί τη καρδιά και ως αποτέλεσμα εμποδίζει την εξεύρεση λύσης η οποία με  τη σειρά της θα οδηγήσει στις  ΕΣΩΤΕΡΙΚΈΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ . Αλλαγές που θα επηρεάσουν  το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ και που επιβάλλονται να γίνουν άμεσα από ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Φανταστείτε λοιπόν ότι ακούτε ραδιόφωνο. Αν δεν σας αρέσει ο σταθμός, τον αλλάζετε.  Τόσο απλά:

ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΤΗ συγκεκριμένη ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ  του προγράμματος του ραδιοφώνου και  επιλέγετε μια άλλη που θα σας ικανοποιήσει.

ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ: Αλλάξτε τη συχνότητα του προγράμματος του φόβου που σας ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΊ με μια άλλη συχνότητα π.χ. της δύναμης, της σιγουριάς, της ελπίδας, του θετικού οράματος για την Ελλάδα, το τόπο μας, τους Έλληνες, τα παιδιά μας, τους δικούς μας ανθρώπους.

Και μην πείτε ότι είναι δύσκολο να γίνει και «καταθέσετε τα όπλα».

Ούτε να πείτε «άσε θα το κάνει ο άλλος » .

Ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος όσο  για τον εαυτό του άλλο τόσο  για τον άλλο δίπλα του.

Είναι καιρός να ξαναθυμηθούμε τη σύνδεση που έχουμε όλοι μεταξύ μας με τα στοιχεία της αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης.

 Ένας ενορατικός γέροντας του Αγίου Όρους ονοματίζει  τη σημερινή κατάσταση ως «ευλογημένη δοκιμασία» για τον Ελληνικό λαό.                                                  
 Όλοι μας ξέρουμε λίγο ως πολύ,  τι ακριβώς εννοεί.

ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΩΡΑ!   ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ!

Αν δεν το κάνουμε αυτό, αν μόνοι μας δεν απαλλαγούμε από το συναίσθημα του φόβου που μας ακινητοποιεί, και δεν το αντικαταστήσουμε με δημιουργικά συναισθήματα, ένα είναι το σίγουρο :  δεν θα φθάσουμε ποτέ στη λύση.

Η ΑΚΙΝΗΣΙΑ είναι  συνώνυμο της ενέργειας του  ΘΑΝΑΤΟΥ έλεγε ένα  σπουδαίο δάσκαλός μου. Ακίνητος, δεν δρας και περιμένεις «να πεθάνεις».

Η ΚΙΝΗΣΗ  είναι συνώνυμο της ενέργειας της  ΖΩΗΣ και πυροδοτείται από Θετική σκέψη και δράση.

Κάτι τελευταίο.

 Έκανα ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ευρώπη πρόσφατα.   Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που βίωσα.

Ακούμε από τη τηλεόραση και γενικά από τα μέσα ενημέρωσης  ότι, τα «μάτια του κόσμου είναι στραμμένα στην Ελλάδα». Όμως δεν μας λένε όλη την αλήθεια η μας τη παραποιούν φορτώνοντάς μας ενοχές και φόβους για τη σημερινή κατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι τα "βλέμματα όλων είναι στραμμένα πάνω μας".

Αλλά γιατί;

Διότι όλος αυτός ο κόσμος περιμένει και ελπίζει  ότι κάτι θα κάνουμε ως Έλληνες, ως λαός,  ώστε να εμποδίσουμε αυτό το καταιγιστικό φαινόμενο  που απειλεί εξίσου και πολλές άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Όλοι με ρωτούσαν για εμάς,( το λαό όχι για τη χώρα), πως είμαστε, τι  κάνουμε και τι σκοπεύουμε να κάνουμε.

Γνωρίζουν ήδη ότι αν εμείς δεν καταφέρουμε να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση έρχεται η σειρά τους. Αν πετύχει το πείραμα με την Ελλάδα θα παρασύρει και αυτούς. Νοιώθουν ότι είναι σε μια αναμονή, για αυτό ελπίζουν και εύχονται  για εμάς το καλύτερο.

Την πρώτη φορά που με ρώτησαν λοιπόν, για το πώς είμαστε οι Έλληνες, συνειδητοποίησα με τρόμο ότι: οι Έλληνες είμαστε  ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ-ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ                                                                             

Και έτσι αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και τις πληροφορίες που έφθασαν σε εμένα .

Η Ελλάδα έχει περάσει πια  από το ατομικό συμφέρον στο συλλογικό        

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ.

Σας ευχαριστώ

Γιώτα Κρέτση

Υ.Γ. Μελέτες που έχουν γίνει, αποδεικνύουν σαφώς τη βοήθεια του διαλογισμού η της προσευχής η  του συνδυασμού και των δύο, στην απαλλαγή από το φόβο και τη γρήγορη επαναφορά στο κέντρο μας.

      Τις προσεχείς ημέρες θα σας στείλω παραδειγματικό διαλογισμό  για την προσωπική και συλλογική αφύπνιση και ενεργοποίηση.

ΦΕΤΑ Α Α Α…

Πιστός στο ραντεβού αγαπητέ αναγνώστη, επανέρχομαι για να σου μεταφέρω την συνέχεια (και την επιτυχή ολοκλήρωση βεβαίως – βεβαίως), του ραντεβού μας με την ιστορία.

Ξημέρωσε ο Θεός την μέρα (11.11.11) και πήγαμε στον ΟΑΕΔ κατά τις 10.30, όπου διαπιστώσαμε ότι πολλοί άλλοι είχαν κάνει το ίδιο με εμάς πράγμα.  Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς πολύ νωρίτερα, οπότε είχαν αγκαζάρει τις θέσεις ως και έξω στο πεζοδρόμιο.  Η ιστορία λοιπόν, εκτός από εμάς είχε κλείσει ραντεβού και σε πολλούς άλλους ακόμα, ήταν η πρώτη διαπίστωση. Δεύτερη διαπίστωση το ότι αν δεν έχεις τεράστια υπομονή, καλύτερα να αλλάξεις πλανήτη. Η έλλειψή της δε, (αν το δούμε από την επιστημονική του πλευρά το θέμα), δημιουργεί από πονοκεφάλους ως και διάφορες ψυχοσωματικές νόσους στον άνθρωπο. Είναι καιροί τώρα να αρρωσταίνουμε; Αρκετοί είναι οι άρρωστοι γύρω μας!

Η Αγία Υπομονή (αν το πάρουμε από θρησκευτική άποψη) γιορτάζει σε καθημερινή βάση πλέον και (αν το δεις στυλιστικά), είναι ένα συνολάκι που φοριέται πολύ και θα φορεθεί ακόμα περισσότερο προσεχώς.

Η υπομονή είναι αρετή, η συμβουλή της ημέρας λοιπόν!   Συμβουλή κι αυτής της ημέρας δηλαδή, γιατί η υπομονή είναι απαραίτητο συστατικό για την επιβίωση, ειδικά στους καιρούς που διανύουμε.

- Φέτα α α α… λέω στον φίλο μου (σφετεριζόμενος το σχετικό διαφημιστικό σλόγκαν), καθώς προχωρούσαμε στα ενδότερα για να δούμε σε ποιο  νούμερο βρισκόμαστε.

Η σειρά μας κατάληξε να έρθει στις 13.10 (μπορεί να ήταν και 13.11, να μη λέω ψέματα). Στο μεσοδιάστημα βέβαια είχαμε την δυνατότητα να πάμε να παραλάβουμε τον εξοπλισμό για την σύνδεσή μας με το ίντερνετ… (άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή), να πιούμε ένα καφέ, να παρακολουθήσουμε το φλερτ του αρσενικού κρι κρι με ένα άλλο μικρότερο στον δημοτικό κήπο και να τριγυρίσουμε τα κοντινά στενά, ενημερωνόμενοι σε μαγαζιά και βιτρίνες.

- Φέτα α α α α … του απαντούσα, (κάνοντας παράλληλα την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι απλωμένο μπροστά και την παλάμη όρθια), κάθε φορά που με ρωτούσε τι νούμερο φαντάζομαι ότι εξετάζεται τώρα.

Τελειώνοντας κάθε κύκλο δραστηριοτήτων, περνούσαμε να δούμε σε ποιό νούμερο βρισκόντουσαν, μια και στις 10.30 εξεταζόταν μόλις το 130 αν θυμάμαι καλά.  Εγώ, ως πιο ψύχραιμος της παρέας, έμπαινα μέσα για να δω τα νούμερα στον πίνακα, και κατεβαίνοντας τα σκαλιά, του απηύθυνα τον σχετικό χαιρετισμό. 

- Φέτα α α α ….

Το θριαμβευτικό μου ύφος  ή το χαμόγελο που συνόδευε τον χαιρετισμό, μισήθηκε περισσότερο άραγε;

Σε κάποια από αυτές τις «επιστροφές στις ρίζες», η φύση μας ζήτησε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμά της. Με άλλα λόγια, έψαξα να βρω που υπάρχουν τουαλέτες για το κοινό, για να ικανοποιήσουμε την σχετική φυσική ανάγκη μας.  Στο βάθος της αίθουσας, βρήκα 3 τουαλέτες με τα ανάλογα σήματα στις πόρτες: αντρική, γυναικεία, ΑΜΕΑ . Δοκιμάζοντας να μπω μέσα όμως, διαπίστωσα ότι μόνο η μία ήταν ξεκλείδωτη. Φαντάζεστε ποιά; Αυτή για τα ΑΜΕΑ! Τυχαίο;

Αυτό βέβαια δηλώνει παραπάνω από ένα πράγματα, με την πρώτη ματιά. Πως λέμε «έρωτας με την πρώτη ματιά;»  Καμία σχέση!

Εκτός του ότι αντιλαμβανόμενοι οι δημόσιοι λειτουργοί πως κάθε έλληνας πολίτης είναι πολίτης με ειδικές ανάγκες, έχουν αφήσει ανοιχτή την αντίστοιχη τουαλέτα, δηλώνει επίσης, ότι η κοινωνική ευαισθησία που διακατέχει την παροχή δημοσίων υπηρεσιών προς τον πολίτη στην χώρα μας, είναι ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη.

      Μια φωτοτυπία που χρειαστήκαμε, πετάχτηκα δυό στενάκια παρακάτω σε ένα μαγαζί και την έβγαλα…  διώχνοντας δια σκαμπιλισμού την σκέψη: "μα καλά ολόκληρος οργανισμός δεν έχει ένα φωτοτυπικό;"

Μέχρι δηλαδή ο φίλος μου με την υπάλληλο να βάλουν σε τάξη όλο το χαρτομάνι που έπρεπε να κατατεθεί, είχα γυρίσει κιόλας!  Δεν τους καθυστέρησα καθόλου. (Ο χρόνος είναι χρήμα, σου λέει ο άλλος. Κάτι παραπάνω θα ξέρει!)

Όταν βλέπεις τους στόχους που έχεις βάλει στη ζωή σου να έρχονται κοντύτερα, όταν πλησιάζεις στην εκπλήρωση του σκοπού σου, δεν μπορείς παρά να είσαι ευχαριστημένος. Έτσι κι εμείς! Τα καταφέραμε! Βγήκαμε νικητές από τα γραφεία του Οργανισμού, ακριβώς όπως είχα προβλέψει εδώ και μία βδομάδα: ΚΑΙ τα δικαιολογητικά παρέλαβαν ΚΑΙ ημερομηνία μας όρισαν! 

Καθώς δηλαδή παραδίνονταν στον νέο πρωθυπουργό (εκτός από τα ανάλογα καθήκοντα) και οι λογαριασμοί καθώς και οι ιστοσελίδες του προηγούμενου σε Twitter, Flickr, Youtube, έτσι και εμείς παραδώσαμε τα έγγραφα στον ΟΑΕΔ. Τυχαίο;;;

Θα μου πεις πάλι για τα χρήματα που πληρώσαμε στο πάρκινγκ, μια και χρειαστήκαμε πολύ περισσότερο από μια ώρα μέχρι να τελειώσουμε την δουλειά μας;  Θα μου πεις ότι τελικά ήταν μούφα η χρηματοφόρα μέρα 11/11;

Η ανακοίνωση από το πρωθυπουργικό web team ήταν ξεκάθαρη: «οι λογαριασμοί του Πρωθυπουργού σε Twitter, Flickr, Youtube, είναι θεσμικοί. Θα παραδοθούν στο νέο Πρωθυπουργό». Σιγά σιγά, ΘΑ αναληφθούν και τα ανάλογα καθήκοντα και ΘΑ βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Μην αποπροσανατολιζόμαστε τώρα με λεπτομέρειες! Ζούμε ιστορικές στιγμές...

Απλά πράγματα! 

Φέεεεεετα….

11.11.11

Σήμερα 7/11/11 πήγα με τον φίλο μου στον Ο.Α.Ε.Δ. Χανίων, για να καταθέσει τα χαρτιά του ώστε να μπει στο ταμείο ανεργίας.  Όχι γιατί δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω! Ακόμα και το ότι προτιμώ να απολαμβάνω το χουζούρι μου, παρά να στήνομαι σε ουρές, αγενείς συμπεριφορές και αδικαιολόγητα αδιέξοδα, είναι απολύτως σημαντικότερο.  

(Δεν θέλω διαφωνίες. Δημοκρατικές διαδικασίες!)

Για ηθική συμπαράσταση με ήθελε δίπλα του ο άνθρωπος, τρομαγμένος από τις διαδικασίες που έχει διαπιστώσει να περνάνε οι «ιθαγενείς» σε κάθε επαφή τους με τους κρατικούς μηχανισμούς, τις δημόσιες υπηρεσίες, την καθημερινότητά τους την ίδια… όντας μεγαλωμένος, έξω αποδώ!  Προσφέροντας αυτήν την ηθική υποστήριξη με μεγάλη αγάπη (σε άτομα που ευγνωμονώ ειδικά), παράλληλα καταγράφω τα περιστατικά της καθημερινότητάς μου και προσπαθώ να τα κατανοήσω, άλλοτε επαναφέροντας στην μνήμη μου ανάλογα περιστατικά του παρελθόντος , άλλοτε οραματιζόμενος την μελλοντική τους εξέλιξη.  Έχοντας αντιμετωπίσει όμως αυτές τις «διαδικασίες», έχω αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν αυτά πάνω μου. («Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο» δεν λένε στη διαφήμιση);

Για να πάμε στο κέντρο της πόλης, όπου στεγάζονται τα γραφεία του «Οργανισμού», χρειάζεται να πάρουμε λεωφορείο ή να πάμε με το αυτοκίνητο και να το αφήσουμε σε κάποιο πάρκινγκ, γιατί στους δρόμους και στα στενά, απαγορεύεται το παρκάρισμα. Ούτε να εισπράξουμε καμιά κλήση μας ενδιαφέρει, ούτε παράνομοι να γίνουμε, ούτε να αυξήσουμε τα όσα ήδη χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, εμείς θα έπρεπε να χρεωθούμε το λιγότερο, τα 3,5 ευρώ/ώρα του πάρκινγκ.

Φτάσαμε στο γραφείο του «Οργανισμού» στις 9.30 π.μ και είδαμε στα γύρω πεζοδρόμια κόσμο διάσπαρτο.  Ο ήδη αρνητικά φορτισμένος φίλος μου, αναστέναξε βαριά λέγοντάς μου ότι «με τόσο κόσμο δεν πρόκειται να κάνουμε δουλειά». Εγώ αισιόδοξος όπως πάντα, τον παρότρυνα να συνεχίσουμε την διαδρομή μας μέχρι μέσα στα γραφεία, για να ολοκληρώσουμε την «εκπαιδευτική εκδρομή».

Ασφυκτικά γεμάτος ο χώρος, που αποτελείτο από μια μαρμάρινη σκάλα (5-6 σκαλοπατιών, μη φανταστείς κανα δυό ορόφων), στο φάρδος δύο ατόμων καθισμένων δίπλα δίπλα, και μια μεγάλη αίθουσα στην οποία υπήρχαν τουλάχιστον 6 -7 γραφεία με ουρές ανθρώπων μπροστά τους.  Σειρές με μεταλλικά κολωνάκια (αυτά με τις ταινίες ), οριοθετούσαν τα όρια της κάθε ουράς από την μια πλευρά της αίθουσας και από την άλλη πλευρά υπήρχαν καθίσματα γεμάτα κόσμο, καθώς και όρθιοι . Εννοείται ότι και στα σκαλιά ήταν άνθρωποι! Εδώ σου λέω ήταν στα πεζοδρόμια…  Σε ένα σημείο της αίθουσας, είδα το μηχάνημα που βγάζει τα αριθμημένα χαρτάκια για την σειρά εξυπηρέτησης.  Επάνω  του είχε ένα χειρόγραφο σημείωμα, που έγραφε: «για αριθμό προτεραιότητας απευθυνθείτε στο πρωτόκολλο».

Θεώρησα ότι μάλλον είχε χαλάσει το μηχάνημα, για αυτό δίνανε αριθμημένα χαρτάκια στο πρωτόκολλο και κατευθύνθηκα προς τα εκεί, όπου μια κοπελίτσα έγραφε κάτι σε ένα βιβλίο.  

Όπως καταλαβαίνεις, αυτήν την κίνηση, το να πάω προς το γραφείο της κοπελιάς δηλαδή, θα μπορούσα να την κάνω χωρίς να «θεωρήσω ότι μάλλον είχε χαλάσει το μηχάνημα». Για χίλιους άλλους λόγους , μπορεί να μοιράζονται τα χαρτάκια από μια υπάλληλο. Γιατί εγώ θεώρησα ότι μάλλον είχε χαλάσει το μηχάνημα; Άρα, κάτι δεν πάει καλά μαζί μου, θα μπορούσε να αποφανθεί ένας καλός ψυχολόγος. Αλλά, ας τα αφήσουμε αυτά!

Η κοπελίτσα λοιπόν, είχε μπροστά της άλλα 3 άτομα που περίμεναν (όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασοι) να πάρουν το ίδιο αριθμημένο χαρτάκι που ήθελε κι ο φίλος μου.  Δίπλα στην υπάλληλο υπήρχε μια στοίβα από αυτά, (τυπωμένα κανονικά από το μηχάνημα), από τα οποία πήρε 4 το κορίτσι και μας τα μοίρασε.

312 είδα τον αριθμό απάνω και πάνω από αυτόν μια σφραγίδα που έλεγε 11 ΝΟΕ 2011. Παίρνω μια πρώτη δόση … έκπληξης! Μα σήμερα έχουμε 7, σκέφτηκα.

Σκέφτηκα κι άλλα, όπως: «μωρέ λες να έχω χάσει μέρες; Αν δω ότι χειροτερεύει, να το κοιτάξω με κάποιον ειδικό! Θάρθει η συντέλεια του κόσμου και δεν θα το καταλάβω. Τελικά αυτό είναι καλό ή κακό;»  Και να μην συνεχίσω τα πόσα άλλα ακόμα…

Κοιτάζω παρακάτω και διαβάζω: 03/11/2011  08:37

Παίρνω και μια δεύτερη δόση λοιπόν!!  Τυχαίο; Δε νομίζω!

- Έχετε τα χαρτάκια κομμένα από προηγούμενες ημερομηνίες και τα μοιράζετε για μεταχρονολογημένο στήσιμο στην ουρά; ρωτάω χωρίς να περιμένω φυσικά να πάρω απάντηση.  Είπα φωναχτά δηλαδή την αναρώτησή μου, για να δω αν αντιλαμβάνομαι καλώς αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, ή αν κάποιος από όλους εκεί μέσα με διορθώσει. Κανείς δεν με διόρθωσε, άρα ήμουν στο σωστό δρόμο!

- Και τι ώρα πρέπει να έρθει κανείς εδώ στις 11/11 με αυτό το νούμερο; απευθύνω δεύτερη ερώτηση, αισθανόμενος ότι είμαι το UFO του κτιρίου.

- Με αυτό το νούμερο πρέπει να έρθετε κατά τις 10:30, μου απάντησε το κοριτσάκι, μάλλον με απορία ζωγραφισμένη στα μάτια της.

Ίσως να μην είχε συναντήσει ξανά στη ζωή της τόσο αργόστροφο πλάσμα, να μην έχει δει άλλη φορά τέτοιον παράξενο πολίτη, ίσως να απορούσε που κάποιος βρίσκει παράξενη αυτή τη διαδικασία… Πολλά ίσως. Όμως αυτό είναι άλλο (μεγάλο) κεφάλαιο!

Το γεγονός ακολούθησε αυτή τη σειρά και εδώ θα παραμείνουμε!

- Έχουμε λεφτά να πάμε μέχρι το λιμάνι να πιούμε ένα καφέ;

Είχαμε! 

-

Πέρασε ώρα πολλή για να καταλάβω το ιδιοφυές της διαδικασίας αυτής.  Μετά ήταν η σειρά μου να σχηματιστεί απορία στα μούτρα μου, όταν αντιλαμβανόμουνα το τί  βίωσε το κοριτσάκι με μένα.

Λόγω του ότι υπάρχει αυτή η οικονομική κρίση (που όλοι λίγο πολύ κάτι έχετε ακούσει φαντάζομαι), στην προσπάθεια να γίνεται οικονομία στο χαρτί, στο μελάνι και στο ρεύμα του μηχανήματος, τα τυπώνουνε μια φορά την βδομάδα και τα σφραγίζουν με ανάλογες ημερομηνίες. Έτσι ,όσοι δεν εξυπηρετούνται για τον άλφα ή βήτα λόγο την μια μέρα, να μην έχουν καταναλώσει και χαρτάκι!!! Το μηχάνημα δεν είναι αναμμένο όλες τις μέρες της βδομάδας και έτσι έχουμε τριπλή οικονομία. Και ρεύμα, και χαρτί και μελάνη!!! Ε, ρε γλέντια…

Θα μου πεις τώρα εσύ πονηρέ αναγνώστη: «εσύ όμως για να ξαναπάς, πρέπει πάλι να πληρώσεις, αν μη τι άλλο κάποια έξοδα μετακίνησης».

- Ναι, αλλά για κοίταξε λίγο καλύτερα.  Λες να μην σκέφτηκα εγώ, ότι πρέπει ο άνεργος να ξαναπληρώσει έξοδα μετακίνησης;  Εγώ τον πονάω τον άνεργο. Έχω βρεθεί στη θέση του εγώωωω….

Εσύ, αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ, ποιος από όλους αυτούς που αποτελούν τους «εκπροσώπους του λαού», έχει βρεθεί στη θέση του;  Για μένα, το σκέφτηκες εύκολα. Για τον εαυτό σου;

Το θέμα είναι  άλλο. Πήγαμε στον ΟΑΕΔ σήμερα που ο μήνας έχει 7. Ως αριθμός το 7 βέβαια, δεν είναι κακό. Μάλλον καλό το λένε αυτοί που έχουν πάρε δώσε με την αριθμολογία. Οι άνθρωποι αυτοί όμως, (η μοίρα να το πω); Μας έδωσε «ραντεβού» για τις 11/11/11.  Κι αν πάμε και στις 11:00; Ραντεβού με την ιστορία να το πω; Εδώ ο άλλος σου λέει είχε ραντεβού στις  8μμ και πήγε στις… 11:11μμουουου!!! Κι ο άλλος σου λέει «τα τρία μού ου ου».

Εννοείται ότι θα σε κρατήσω ενήμερο για τα όσα θα διαδραματιστούν τότε, αγαπητέ αναγνώστη. Το ραντεβού με την ιστορία έχει πλέον καθοριστεί και θα διεκπεραιωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.  Σε λίγες μέρες, πάνω στην κρίσιμη ημερολογιακά ημερομηνία (δεν μπορεί, όλο και κάποιο μέιλ έχεις λάβει κι εσύ για τις χρηματοφόρες μέρες, 1/11, 11/11 κλπ…), πάνω από κρίσεις και μνημόνια, πάνω από Μέρκελ και Σαρκό… ΘΑ βγούμε νικητές από το κατώφλι του ΟΑΕΔ! ΘΑ έχουν παραλάβει τα δικαιολογητικά και ΘΑ μας ορίσουν ημερομηνία στην οποία ΘΑ εγκρίνουν την χρηματοδότηση της ανεργίας μας για πέντε μήνες. Ναι, καλά διάβασες! Για ΠΕΝΤΕ ολόκληρους μήνες, στην Ελλάδα του 2011, λίγο καιρό πριν την ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη κλπ κλπ κλπ… θα παίρνεις από 300 – 400 ευρώ το μήνα.

Τώρα ναι!  Τώρα μπορείς να ονειρευτείς! Πως λέμε «live your myth in Greece»;;;

Καμία σχέση!!!

Herc