Λερναία Ύδρα.

Είναι άξιο παρατήρησης το ότι όλοι μας αισθανόμαστε και χαρακτηρίζουμε σαν «αναίσθητο», το άτομο που δείχνει αποστασιοποιημένο όταν εμείς πονάμε ή προβληματιζόμαστε. Αντιλαμβανόμαστε ως «αδιάφορο» τον άνθρωπο που προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του, όταν εμείς βρισκόμαστε σε κατάσταση πανικού. Είναι μάλλον ανθρώπινο χαρακτηριστικό να αισθανόμαστε ότι μας συμπαραστέκεται κάποιος, ΜΟΝΟ όταν τον παρασύρουμε ώστε να στεναχωριέται με την στεναχώρια μας, να πονάει όταν πονάμε, να κλαίει όταν κλαίμε.  Και μας φταίει συνήθως ο άλλος, όταν δεν παρασύρεται!  Όταν εμείς προβληματιζόμαστε και κάποιος δίπλα είναι ευδιάθετος (χωρίς να εξετάζουμε το λόγο ή τον τρόπο), θεωρούμε αυτόν τον κάποιο αναίσθητο και αδιάφορο.

* Είναι πιο επιθυμητό να παρασύρουμε τον άλλο στον πόνο μας, παρά να παρασυρθούμε εμείς από το γέλιο ή την ανεμελιά του;

* Είναι ευκολότερο να παρασυρθεί στην θλίψη ένας ευδιάθετος άνθρωπος ή να παρουσιάζεται ευδιάθετος ένας στεναχωρημένος;

* Αλήθεια, υπάρχει κάποιος που την στιγμή του πανικού του ή του πόνου του, αφιέρωσε χρόνο για να σκεφτεί το τι μπορεί να βιώνει ο διπλανός του;

* Πόσοι από μας είναι ικανοί να παρασυρθούν από τη χαρά ή την θετικότητα του διπλανού, (ειδικά σε περιόδους που περνάμε δύσκολα), αντί να προσδοκάμε υποσυνείδητα να τραβήξουμε τον άλλο στην άσχημη κατάστασή μας, για να αισθανθούμε την συμπαράσταση;

* Πρέπει να είμαστε στεναχωρημένοι και αγχωμένοι για να εισπράττει κάποιος την συμπαράστασή μας στις αγωνίες του;

* Λαμβάνοντας υπόψη μας την παράφραση στην οποία υπόκεινται πολλές έννοιες στις μέρες μας, θα μπορούσε να ισχύει αναίσθητος = απρόσβλητος και αδιάφορος = αμέτοχος;

* Θα μπορούσε ένας σύγχρονος Ηρακλής να εξοντώσει την Λερναία Ύδρα, αν δεν υπάρχει ένας Ιόλαος δίπλα του, να καυτηριάζει τους κομμένους λαιμούς;

* Αν το σφυρί φοβόταν να μην πονέσει το αμόνι με το χτύπημά του και αν το αμόνι προσπαθούσε να αποφύγει το κάθε χτύπημα του σφυριού, θα μπορούσε να επιτευχθεί το ποθητό αποτέλεσμα;

* Γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά;

* Ο παραλογισμός είναι η καλύτερη άμυνα;

* Τι θέλει να πει ο ποιητής;

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ  ΜΝΗΜΗ  -  ΤΟ  ΚΛΕΙΔΙ  ΤΗΣ  ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

   Γνωρίζουμε πως η λειτουργία του υπολογιστή μας εξαρτάται από τις δυνατότητες του σκληρού του δίσκου, που είναι το κομμάτι όπου αποθηκεύονται τα πάντα. Ακόμα κι αν διαγράψουμε ένα αρχείο, ένας εξειδικευμένος προγραμματιστής με τα σωστά μηχανήματα και τη σωστή γνώση μπορεί να το ανασύρει.

  Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή οτιδήποτε μας συμβαίνει καταγράφεται με τη μορφή αναμνήσεων. Ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε συνειδητά, ακόμα κι αν δεν έπεσε στην αντίληψή μας όταν συνέβη επειδή η προσοχή μας ήταν στραμμένη αλλού, παρ'όλα αυτά καταγράφεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανθρώπων που κάτω απ' την επήρεια της ύπνωσης ή κατά τη διάρκεια εγχείρησης του εγκεφάλου, όπου ερεθίστηκαν συγκεκριμένα τμήματα, θυμήθηκαν γεγονότα που συνέβησαν όταν ακόμα βρίσκονταν στη μήτρα.

  Από όλες αυτές τις αναμνήσεις το 90% βρίσκονται στο ασυνείδητο ή υποσυνείδητο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να τις θυμηθούμε.

  Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια. Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά. Το ονόμασαν shell-shock. Τότε συνειδητοποίησαν πως αυτό που υπάρχει στο μυαλό, έχει τη δύναμη να σε αρρωστήσει.

  ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ 

 Όλα τα δεδομένα, οτιδήποτε μας συμβαίνει ενσωματώνεται στην κυτταρική μνήμη με τη μορφή ενεργειακών μοτίβων. Ο Dr. Bruce Lipton εξηγεί πως το σώμα είναι σαν μια κάμερα. Η κάμερα καταγράφει οποιοδήποτε σήμα από το περιβάλλον και το αποθηκεύει σαν φιλμ στον πυρήνα του κυττάρου. Μερικά από αυτά τα δεδομένα περιέχουν καταστρεπτικές εικόνες και λανθασμένες πεποιθήσεις που δημιουργούν άγχος στο σώμα.

  Τα πανεπιστήμια του Stanford, του Harvard και της Νέας Υόρκης σε ξεχωριστές έρευνες που δημοσίευσαν, καταδεικνύουν ότι αυτά τα δεδομένα στην κυτταρική μνήμη μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ στους τομείς της υγείας και της θεραπείας.   Η έρευνα του Southwestern University Medical School συμπεραίνει πως η μεγαλύτερή μας ελπίδα για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών στο μέλλον, στηρίζεται στο να βρεθεί ο τρόπος θεραπείας της κυτταρικής μνήμης που φαίνεται να είναι ο μηχανισμός ελέγχου στο σώμα.

  Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο. Προσπαθώντας να καθορίσουν σε ποιο τμήμα ακριβώς, οι επιστήμονες τεμάχισαν και εξέτασαν τα μέρη του για ν' ανακαλύψουν τελικά, πως παρ'όλο που οι αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν από διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ' αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

  Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ

 Όλοι έχουμε αναμνήσεις που μας γεμίζουν με αισθήματα λύπης, θυμού, φόβου, σύγχισης κ.λ.π. κι αυτές είναι μόνο οι συνειδητές.

Ο Dr. Bruce Lipton υποστηρίζειότι, οι λανθασμένες αναμνήσεις που είναι αποθηκευμένες στην κυτταρική μνήμη καλύπτουν το συνειδητό και ασυνείδητο νου και καθοδηγούν το σώμα να αντιδράσει με άγχος για να αμυνθεί. Το Institute of HeartMath που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ' έναν εργαστηριακό σωλήνα.

  Το stress είναι ένας φυσικός και πολλές φορές κατάλληλος τρόπος που το σώμα αντιδρά σε μια κατάσταση που προκαλεί φόβο και είναι απαραίτητος μηχανισμός για ν' αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής. Δημιουργείται όταν το μυαλό πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε κάποιο είδος κινδύνου, είτε σωματικό είτε συναισθηματικό. Όταν το μυαλό πιστεύει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε μια επείγουσα κατάσταση, εκκρίνει αδρεναλίνη προκαλώντας την αντίδραση που λέγεται "μάχη ή φυγή".   Αν αυτή η αδρεναλίνη δεν "καταναλωθεί" παραμένει στο σώμα δημιουργώντας ένταση και ανησυχία. Πολύ άγχος χωρίς κάποια απελευθέρωση προκαλεί εξάντληση και ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.
Το σώμα και το μυαλό μας έχουν μια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν καθημερινά και ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας να καταναλώσουν.  

"Πρέπει" να γίνουν λειτουργίες όπως η αναπνοή και η καρδιακή λειτουργία. "Χρειάζεται" να γίνουν π.χ. η πέψη, ο καθαρισμός του αίματος και η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.                                                            

Και "θέλει" να διορθώσει ή να επιλύσει τις αρνητικές κυτταρικές μνήμες. Όταν η ενέργεια του σώματος μειώνεται εξαιτίας του άγχους, μειώνονται και οι λειτουργίες που γίνονται, ξεκινώντας από αυτές που θεωρούνται λιγότερο επείγουσες, όπως του ανοσοποιητικού.

  Στο βιβλίο του The Single Cause and Cure for any Health Challenge, o Ph.D. Ray Gebauer παραθέτει έρευνες που συμπεραίνουν ότι όταν δεν έχουμε αρκετό χρόνο ν' αναρρώσουμε από κάθε στρεσογόνο γεγονός που μας συμβαίνει, τα κύτταρά μας παραμένουν κλειστά, το σώμα γερνάει και εμφανίζει ασθένειες σαν φυσικό επακόλουθο.

  Το να καταπιέζουμε τις καταστρεπτικές αναμνήσεις απαιτεί ένα τεράστιο ποσό ενέργειας σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μόνιμο άγχος μέχρι που κάτι θα "σπάσει", σύμφωνα με τον Dr. John Sarno, καθηγητή στο New York University Medical School.   Η μόνη λύση είναι αυτές οι αναμνήσεις να θεραπευτούν αντί να καταπιεστούν. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στις περισσότερες θεραπευτικές διαδικασίες είναι ότι συνεχίζουμε να κουβαλάμε μέσα μας όλα αυτά τα σκουπίδια των αρνητικών συναισθημάτων, μόνο που τα έχουμε ψεκάσει με άρωμα για να μη μυρίζουν τόσο πολύ.

  Με το συνειδητό νου μπορούμε να διαλέξουμε θετικές σκέψεις, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί λειτουργεί με συσχετισμούς. Αν, για παράδειγμα, σκεφτούμε τα Χριστούγεννα και έχουμε κάποιες άσχημες αναμνήσεις απ' αυτά, το υποσυνείδητο ενεργοποιεί αυτές τις αναμνήσεις κι αρχίζουμε να νιώθουμε το αρχικό συναίσθημα που σχετίζεται με αυτές.                   

Οι κυτταρικές μνήμες εκπέμπουν αρνητικές ενεργειακές συχνότητες και δημιουργούν άγχος και σύγχιση αφού δεν γνωρίζουμε συνειδητά από πού προήρθαν.                                      
Στο Southwestern University απέδειξαν πως ένα πρόσωπο, ζώο ή φυτό με καταστρεπτικές κυτταρικές μνήμες αγωνίζεται και δυσκολεύεται ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.

TO ΑΝΤΙ-VIRUS ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

 Όπως στον υπολογιστή, ο οργανισμός μας έχει ένα πρόγραμμα που μας προστατεύει από κάθε είδους "ιούς".   Καθώς μεγαλώνοντας αποκτούμε όλο και περισσότερες αρνητικές εμπειρίες, αυτό το πρόγραμμα προσθέτει συνεχώς νέα στοιχεία που τα αναγνωρίζει ως "ιούς". Το anti-virus πρόγραμμα δρα αυτόματα σύμφωνα με την ενστικτώδικη αντίδραση της αποφυγής του πόνου και της επιδίωξης της ευχαρίστησης.  Από μωρά όπου δεν υπάρχει ακόμα η λογική σκέψη και δρούμε με το ένστικτο, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι οι δείκτες που μας μαθαίνουν τι να αποφεύγουμε και τι να επιδιώκουμε. Σαν ενήλικες καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση στην ευχαρίστηση ή στον πόνο δεν είναι πάντα λογική.   Αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτό το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανεξήγητη γιατί δεν γνωρίζουμε το ερέθισμα που την προκάλεσε και που οδηγεί πάντα σε μια ασυνείδητη ανάμνηση.

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ; 

Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:

1. Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.  Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, του κληρονομούν μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του. Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ' τις δικές τους οικογένειες. Συχνά σ' ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο. 

2. Οι προ-λογικές αναμνήσεις.                                                                            

Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα- Θήτα. Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον "σκληρό μας δίσκο", χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.                                     Για παράδειγμα, όταν ένα μωρό ξυπνάει βρεγμένο μέσα στη νύχτα, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλάψει δυνατά μέχρι ν' απαλλαγεί από αυτή την άβολη κατάσταση. Όταν, όμως, κάθε φορά αντιμετωπίζει μια νευριασμένη μητέρα που μπορεί ακόμα και να μην του φέρεται καλά, τότε αυτόματα συνδέει αυτά τα δύο γεγονότα. Το μωρό δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο κουρασμένη ή καταπιεσμένη μπορεί να νιώθει η μητέρα του. Το μόνο που καταλαβαίνει είναι πως κάθε φορά που αισθάνεται δυσάρεστα, αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το θυμό της μητέρας. Αυτή η σύγχιση που νιώθει αποθηκεύεται στις προ-λογικές αναμνήσεις και μπορεί να ενεργοποιείται ανεξήγητα κάθε φορά που αναζητά την φροντίδα είτε από τη μητέρα του είτε από κάποιον άλλον.

3. Οι τραυματικές αναμνήσεις.

Σ' αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα όπως η κακοποίηση αλλά και πολύ πιο ήπια όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού. Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.

  Αυτές όλες οι αναμνήσεις κτίζουν ένα σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί σαν προστατευτικό πρόγραμμα. Δηλαδή, το μυαλό χρησιμοποιεί αυτές τις αναμνήσεις σα μηχανισμό άμυνας για να προστατέψει το μωρό ώστε να επιβιώσει και να καταφέρει να γίνει ενήλικας.  Κάθε φορά που μια απ' αυτές τις αναμνήσεις ενεργοποιείται από τις τωρινές συνθήκες, ο μηχανισμός άμυνας προκαλεί άγχος στο σώμα προκειμένου να το θέσει σε θέση μάχης και να κάνει οτιδήποτε χρειάζεται για να επιζήσει.

ΟΤΑΝ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ  

Η σύγχιση προκύπτει επειδή αυτή η αίσθηση του επείγοντος που νιώθουμε πολλές φορές δε συμβαδίζει με τις τρέχουσες συνθήκες που βιώνουμε.  Όταν συμβαίνει αυτό, για να μην τρελαθούμε προσπαθούμε να το εκλογικεύσουμε βρίσκοντας τεχνητές αιτίες, πολλές φορές, στη ζωή μας που να ταιριάζουν αυτό που βιώνουμε με αυτό που νιώθουμε. Έτσι, χειροτερεύουν τα πράγματα γιατί δημιουργούμε ένα πρόβλημα εκεί που πριν δεν υπήρχε.

  Όταν, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα στη ζωή μας είτε είναι υγείας, σχέσεων ή επαγγελματικό, αυτό που πρέπει ν' αναρωτηθούμε είναι ποιο είναι το πραγματικό θέμα που βρίσκεται στην καρδιά μας, δηλαδή στο υποσυνείδητο.  Η κύρια δουλειά της καρδιάς είναι να μας προστατεύει από τις επώδυνες καταστάσεις και για την καρδιά τα πάντα συμβαίνουν στο παρόν.

   Στη σύγκρουση μυαλού (συνειδητού) και καρδιάς (υποσυνείδητου), η καρδιά κερδίζει πάντα.                                                                                           

Όπως το διατυπώνει ο καθηγητής του Stanford, William Tiller από τους πιο καταξιωμένους φυσικούς στο χώρο της κβαντικής, "υπάρχει μια υποσυνείδητη πρόθεση για όλα τα θέματα της ζωής και όταν η υποσυνείδητη πρόθεση συγκρούεται με τη συνειδητή, το υποσυνείδητο κυριαρχεί πάντα".

  Τις τελευταίες δεκαετίες στον τομέα της αυτοβελτίωσης, πολλοί "γκουρού" υποστηρίζουν πως με τις σωστές θετικές επιβεβαιώσεις μπορούμε ν' αλλάξουμε τις καταστροφικές και λανθασμένες πεποιθήσεις μας και να προσελκύσουμε τη ζωή που ονειρευόμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η μέθοδος σχεδόν ποτέ δε λειτουργεί. Η δύναμη της θέλησης και του συνειδητού μπορεί να καλύψει για λίγο αλλά δεν μπορεί να τροποποιήσει τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις.

   Το Πανεπιστήμιο του Waterloo στον Καναδά το 2009 έκανε για πρώτη φορά μια έρευνα πάνω στις θετικές επιβεβαιώσεις. Χρησιμοποίησε το καθιερωμένο διαγνωστικό τεστ για τη μέτρηση του άγχους στο αυτόνομο νευρικό σύστημα το Heart Rate Variability κατά τη διάρκεια αυτών των επιβεβαιώσεων για να ανακαλύψει πως το άγχος του σώματος αυξήθηκε πιο πολύ γιατί το υποσυνείδητο ήξερε πως αυτές οι δηλώσεις μπορεί να ήταν θετικές αλλά ήταν ψεύτικες.

   Πάντα φερόμαστε με τον τρόπο που πιστεύουμε.                                             

Αυτό που είμαστε πραγματικά, αυτό που πιστεύουμε και οι προτεραιότητες που θέτουμε στη ζωή μας καθορίζονται από αυτά που βρίσκονται στην καρδιά μας (το υποσυνείδητο). Και το μόνο που προσπαθεί η καρδιά είναι να μας προστατέψει από τον πόνο. Έτσι, αν το σύστημα πεποιθήσεων που νομίζουμε ότι έχουμε δεν μας πηγαίνει εκεί που θέλουμε, αν σαμποτάρουμε τον εαυτό μας για ανεξήγητους λόγους, αν φαινόμαστε συνεχώς "άτυχοι", αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, σχέσεων, επαγγελματικά κ.λ.π.                                                   

Αν εν ολίγοις καταλήγουμε να ζούμε μια ζωή που δε μας αρέσει, είναι γιατί το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα που έχουμε ενσωματωμένο ενεργοποιείται και αντιδρά σ' έναν παλιό πόνο που νιώσαμε όταν η αρχική ανάμνηση δημιουργήθηκε.

  Ο μόνος τρόπος θεραπείας είναι η θεραπεία αυτών των λανθασμένων και καταστρεπτικών αναμνήσεων που μας κατευθύνουν στο να πιστεύουμε κάτι που δεν είναι αληθινό πια.

 Γιάννα   Ντουδεσκέα

Σημείωση: Όλα τα στοιχεία και οι πληροφορίες του άρθρου προέρχονται από το βιβλίο των Alex Loyd, Ben Johnson: The Healing Codes.

Του σκυλιού της τον χαβά!

Και νάμαστε πάλι στην… «τρελή με το σκυλί», όπως επικράτησε μετά από δημοσκόπηση μεταξύ των αναγνωστών, αυτή τη φορά να έχει παρόμοια συμπτώματα, αλλά στην… αριστερή πλευρά!!!

    Για όσους δεν θυμούνται (που να θυμάστε μετά από τόσο καιρό εξάλλου, εδώ κι εγώ κόντεψα να την ξεχάσω), είχαμε γνωριστεί κάποια Χριστούγεννα, καθώς ετοιμαζόταν να βγει στη γύρα να πει τα κάλαντα με το σκυλί…

Και άκου τώρα ο άλλος: «του σκυλιού της τον χαβά!». Τι είναι χαβάς, πρώτα από όλα; Έχει καμία σχέση με τον χαλβά; Γιατί ο άλλος έχει λού;

Άντε τώρα εσύ να κάθεσαι να εξηγείς ότι χαβάς είναι…. και χρησιμοποιούμε την έκφραση για να δηλώσουμε….  Δεν πρόκειται να τελειώσουμε ποτέ!

    Μετά από τόσα χρόνια λοιπόν, βρισκόμαστε στην κατάσταση που το σκυλί ΔΕΝ έχει μάθει ακόμα να μιλάει… «Εσύ δεν πρόκειται ποτέ σου να γίνεις άνθρωπος!» της έλεγε απειλητικά, κάθε φορά που ήθελε να την μαλώσει! Και μετά… έσκαγε στα γέλια. Μερικές φορές, πρόσθετε: «Ευτυχώς!». Έχει όμως μάθει  –πάντα το σκυλί- και καταλαβαίνει περισσότερο τις αντιδράσεις της, εκτελεί ορισμένες εντολές, δείχνει πότε είναι χαρούμενο και πότε δεν θέλει ενόχληση… κλπ.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, στο μεταξύ, έχουν συμβεί χίλια δυό πράγματα σε εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Ενημερώνεται (με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο) για την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά όχι σε βαθμό κακουργήματος!!!

    Και τώρα θα με ρωτήσεις: «ποιος είναι ο ένας και ποιος είναι ο άλλος;» Είδες πως σε καταλαβαίνω; Σε νοιώθω εγώ!

Ο ένας είναι τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση, μερικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων και ορισμένα ενημερωτικά sites στο διαδίκτυο.  Ο άλλος είναι παρακολουθώντας σατυρικά θεάματα της εποχής, συνειδητοποιώντας την πραγματικότητα που υπάρχει δίπλα μου και αποφασίζοντας αν θέλω ή όχι να συμμετέχω σε αυτό. Και πάντα υπάρχουν πολλές επιλογές και πάντα υπάρχει για όλους θέση παντού!

    Κόσμος σου λέει εξαθλιωμένος να τρέχει στα συσσίτια και να ψαχουλεύει στα σκουπίδια. Κυνήγι πολιτών από αστυνομίες και χημικά και κατάσταση πολεμική, γιατί κάποιοι πεινάνε και μένουνε στο δρόμο, τη στιγμή που κάποιοι άλλοι έχουν καταχραστεί τα λεφτά για τα οποία δούλευαν σαν σκλάβοι σε όλη τους την ζωή… Ο ένας να βγάζει το μάτι του αλλουνού μην αποδεχόμενος την διαφορετικότητά του, χωρίς να εξετάζει αν μπορεί να βοηθήσει ο ένας τον άλλο, αν είναι δίκαιος ή άδικος… Επιβολές φόρων και στέρηση αναπνοής... Αφού σου λέει, μελετάται σχέδιο: να πληρώνει ο καθένας για τον αέρα που χρησιμοποιεί.

    Αυτό το τελευταίο να σας πω, το βρίσκω και δίκαιο.  Γιατί δηλαδή να πληρώνουμε για όλα τα άλλα (γη, νερό, δέντρα, ζώα…) και τον αέρα να τον έχουμε τζάμπα;;; Μήπως ο αέρας δεν είναι στοιχείο της φύσης; 

(Ώρα είναι να το ακούσω κι αυτό και να περάσω άλλο υπαρξιακό, όπως τότε που έμαθα ότι ο Πλούτωνας έπαψε να είναι πλανήτης! Τι δράμα ζήσαμε και τότε!) Όπως όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης λοιπόν, έχουν δικαίωμα στην χρέωση, έτσι κι αυτός. Αυτόν γιατί τον έχουμε υποτιμημένο;;; Δεν είναι σωστό! Δεν είναι δίκαιο!  Για τον ίδιο τον αέρα πρώτα – πρώτα. Έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται αδικημένος, να έχει θυμό… Να γιατί σαρώνουν οι τυφώνες lately!

Σου λέει: «εμένα δηλαδή ούτε που να με χέ….; Να κι εγώ!».

    Η δικιά μας λοιπόν, μέσα σε όλο αυτό το τουρλομπούκι, είχε του σκυλιού της τον χαβά!  Καλά τόγραψε ο άλλος!

Μπορεί να μην είχε μάθει λεξούλες το σκυλί, αλλά είχε μάθει να της κάνει μερικά χατήρια και όποτε την γουργούριζε στην αγκαλιά της και της έλεγε να κάνει ήχους, της αμολούσε και η Αστραπή τα ανάλογα: μμμμ…. ιιιιιιι… αααααααα….  Γκρρρ…. ...ουουου! Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα είχε κι αυτή την "εκπαιδευτική" της περίοδο.

     Μια μέρα, καθότανε που λες η δικιά μας όμορφα κι ωραία στην βεράντα, με την Αστραπή αγκαλιά, να επιδίδονται σε αγάπες και σορόπια. Σε κάποια στιγμή ακούει βρισιές! Μια αντρική θυμωμένη φωνή να εξαπολύει φωναχτά βρωμόλογα, χωρίς να παίρνει καμία απάντηση. «Πάει, τάχασε κι ο γείτονας» ήταν η πρώτη της σκέψη.

Σηκώνεται απάνω με την Αστραπή στην αγκαλιά της και βλέπει τον γείτονά της να κατηφορίζει με φόρα, βρίζοντας τον διπλανό που ανέβαινε. Στην απόπειρά της να ηρεμήσει τον εξαγριωμένο και να καταλάβει τι γίνεται μπροστά στο σπίτι της, ο «τσαντίλας» γύρισε προς το μέρος της και άρχισε να της «τα χώνει» κι αυτηνής. Όπως ερχόταν προς το μέρος της, η Αστραπή που όλη αυτή την ώρα ήταν ήρεμη στην αγκαλιά της, έγινε έξαλλη! Άρχισε να γαυγίζει άγρια και να χυμάει προς το μέρος του. Την έσφιγγε πάνω της και προσπαθούσε να την ηρεμήσει με λόγια, αλλά το σκυλί είχε αφηνιάσει. Αναγκάστηκε να πάει μέσα και να κλείσει την πόρτα, για να ηρεμήσει την εξαγριωμένη αλλά και φοβισμένη παράλληλα, Αστραπή.

Δυστυχώς γι αυτήν, το περιστατικό επαναλήφθηκε με περισσότερη αγριότητα και έφτασε στο σημείο το σκυλί, με το που βλέπει αυτόν τον άνθρωπο από μακριά, να αγριεύει πλέον.

    Εξάλλου το ίδιο δεν συμβαίνει και με μας; Πότε εξαγριωνόμαστε; Όταν φοβηθούμε! Ότι θα χάσουμε τα χρήματά μας, τη θέση μας, το σπίτι μας… το γόητρό τους μερικοί, την καλοπέραση κάποιοι άλλοι… Υπάρχουν πολλά πράγματα που ο καθένας μας φοβάται. Θέληση νάχει κανείς να τα ανακαλύπτει! Μόλις πυροδοτηθεί αυτός ο φόβος, δεν είμαστε και τόσο πράοι όσο πριν! Ή όχι;;;

    Έτσι λοιπόν η Αστραπή, βίωσε ένα σοκ βλέποντας μια συμπεριφορά που δεν την είχε ξανασυναντήσει. Ακόμα και τις φορές που στη βόλτα της έχει συναντήσει άγνωστα σκυλιά. Με άλλα έχουν μυριστεί ή έχουν παίξει και με άλλα δεν ταιριάζουνε και δεν θέλει το ένα το άλλο.  Σε σπάνιες φορές βέβαια, επιτίθεται το ένα στο άλλο. Τα σκυλιά!

    Και νάμαστε πάλι εδώ, με τον πόνο στην αριστερή ωμοπλάτη αυτή τη φορά, να ξαναπερνάμε το ίδιο κανάλι. Άντε πάλι ψηλάφιση της περιοχής να δούμε αν είναι πόνος οστού ή μυός, αν είναι σωματοποιημένος περιορισμός, τι θέλει να πει ο ποιητής … και τα ρέστα.

Και άντε πάλι απ την αρχή: «Γι αυτό φίλες μου προσοχή! Να το εκτονώνετε το μπινελίκι σας κορίτσια,όταν σας έρχεται. Να την ρίχνετε την σφαλιάρα σε όποιον καραγκιόζη σαςπαρακολλάει με μπουρδολογίες.  Και να μην τα κρατάτε μέσα σας!  Οικαιροί είναι δύσκολοι κορίτσια. ΚΑΙ αγόρια!» 

    Και μετά πάλι το ίδιο υπαρξιακό: «Μα καλά! Τίποτα δεν έμαθες; Δεν βλέπεις που σωρηδόν μεταδίδονται τα μηνύματα του «τα πάντα είναι ιερά», «νόμοι αβλάβειας», «αλλαγή συνειδητότητας», «αλληλεγγύη», «αδελφοσύνη»…

Και φυσικά, το διαολάκι της αντιλογίας:

- Πολλά από αυτά είναι αντικρουώμενα όμως! Για αντιμετώπισε με "αλληλεγγύη", "αδελφοσύνη" και "τα πάντα είναι ιερά", κάποιον που σε βρίζει…

- Φυσικά και είναι αντικρουώμενα κάποια. Αφού ζούμε σε ένα πλανήτη που τα πάντα χαρακτηρίζονται από διπολικότητα (βορράς-νότος, καλό-κακό, σωστό-λάθος… κλπ). Είναι φυσικό τα πάντα γύρω μας να έχουν δύο άκρα.

- Και πως ξέρει κανείς τι πρέπει να κάνει;

- Εδώ έρχεται η θέση της επιλογής και της διάκρισης. Ξεκαθαρίζω τι είναι αυτό που θέλω. Αυτό που θέλω, με κάνει να αισθάνομαι καλά; Αυτό που θέλω να κάνω ή αυτό που θέλω να είμαι. Γιατί είναι δεδομένο πλέον, ότι όταν αισθάνομαι καλά, μπορώ να κάνω και τους άλλους γύρω μου να αισθάνονται καλά. Όταν αισθάνομαι άσχημα, επίσης μπορώ να κάνω τους γύρω μου να αισθανθούν άσχημα. Όχι;;;

- Θέλω, κάνω, αισθάνομαι… ευτυχώς που κάποιος δεν είναι εγωπαθής εδώ!

- Υπάρχει φυσικά και η πιθανότητα να επιλέξει κάποιος να κάνει τους άλλους να αισθάνονται άσχημα αναλαμβάνοντας το κόστος. Όπως και το αντίθετο.  Ούτως ή άλλως, τα πάντα έχουν ένα κόστος. Είναι σημαντικό να το αντιλαμβάνεται κανείς και να το αποδέχεται αγόγγυστα.

- Πόσο κάνει; Λεφτά υπάρχουν!!!

- Οι επιλογές είναι όλες αραδιασμένες μπροστά μας, κυκλοφορούν γύρω μας και κυκλοφοράμε ανάμεσά τους. Ο καθένας μας βλέπει, ακούει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά πράγματα παρακολουθώντας μια ταινία.

    Με το θεματάκι μου θα ασχοληθεί κανείς; Έχω έναν πόνο στην αριστερή ωμοπλάτη, είπαμε. Τι δεν καταλλλαβαίνεις;;;

**Όπως καταλαβαίνετε, η κοπελιά θα μας απασχολήσει κι άλλο στο μέλλον...

κοινώς: ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΟΙ ΑΡΧΕΣ κατά Coelho.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΧΩΝ

του Paolo Coelho.

1] Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και θα πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να συνεχίσει να είναι έτσι.

2] Σε κάθε ανθρώπινο ον έχουν χορηγηθεί δύο μαθήματα δράσης: αυτό της πράξης και αυτό του στοχασμού. Και τα δύο οδηγούν στο ίδιο μέρος.

3] Σε κάθε ανθρώπινο ον έχουν χορηγηθεί δύο ιδιότητες: δύναμη και χάρισμα. Η δύναμη οδηγεί τον άνθρωπο στο πεπρωμένο του, ενώ το χάρισμα τον υποχρεώνει να μοιραστεί με άλλους ότι  είναι καλό σε αυτόν. Ένα ανθρώπινο oν, πρέπει να ξέρει πότε να χρησιμοποιήσει την εξουσία και πότε να χρησιμοποιήσει τη συμπόνια.

4] Σε κάθε άνθρωπο έχει χορηγηθεί μια αρετή: η ικανότητα να επιλέγει. Για όποιον δεν χρησιμοποιεί αυτή την αρετή, γίνεται κατάρα. Οι άλλοι θα επιλέγουν πάντα για αυτόν.

5] Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα σε δύο ευλογίες, οι οποίες είναι: η ευλογία να κάνει το σωστό, και η ευλογία να σφάλει. Στην τελευταία περίπτωση, υπάρχει πάντα μια διαδρομή μάθησης, που θα οδηγήσει στο σωστό δρόμο.

6] Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του σεξουαλική ταυτότητα και θα πρέπει να την ασκεί χωρίς ενοχές - με την προϋπόθεση ότι δεν υποχρεώνει τους άλλους να την εξασκούν μαζί του.

7] Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του Προσωπικό «Μύθο» που πρέπει να εκπληρώσει και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκεται στον κόσμο. Ο Προσωπικός Μύθος είναι έκδηλος στον ενθουσιασμό του σε αυτά που κάνει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Προσωπικός Μύθος μπορεί να εγκαταλειφθεί για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, με την προϋπόθεση ότι κάποιος δεν τον ξεχνά και επιστρέφει σ΄αυτόν το συντομότερο δυνατό.

8] Κάθε άντρας έχει μια θηλυκή πλευρά και κάθε γυναίκα έχει μια αρσενική. Είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείται πειθαρχία με  διαίσθηση και να χρησιμοποιείται η διαίσθηση αντικειμενικά.

9] Κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει δύο γλώσσες: τη γλώσσα της κοινωνίας και την γλώσσα των οιωνών. Η πρώτη χρησιμεύει για την επικοινωνία με τους άλλους. Η δεύτερη χρησιμεύει για την ερμηνεία μηνυμάτων από τον Θεό.

10] Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητήσει τη χαρά. Τη χαρά που ικανοποιεί τον ίδιο, όχι αυτό που κάνει τους άλλους ικανοποιημένους.

11] Κάθε άνθρωπος πρέπει να κρατήσει αναμμένη μέσα του την ιερή φλόγα της τρέλας. Και πρέπει να συμπεριφέρεται σαν κανονικός άνθρωπος.

12] Οι μόνες βλάβες που θεωρούνται σοβαρές είναι οι ακόλουθες: να μην σέβεται κάποιος τα δικαιώματα του γείτονά του, να αφήνει τον εαυτό του να παραλύσει από τον φόβο, να διακατέχεται από αίσθημα ενοχής, να σκέφτεται πως δεν αξίζει το καλό και το κακό που συμβαίνει στη ζωή του και το να είναι δειλός.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1 - θα αγαπήσουμε τους αντιπάλους μας, αλλά δεν κάνουμε συμμαχίες μαζί τους. Βρίσκονται στον δρόμο μας για να δοκιμάσουν το σπαθί μας και αξίζουν τον σεβασμό της μάχης μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2 - θα επιλέξουμε τους αντιπάλους μας, όχι το αντίστροφο.

13] Εδώ και τώρα δηλώνουμε το τέλος του τοίχου, διαχωρίζοντας το ιερό από το βέβηλο. Από τώρα και στο εξής, όλα είναι ιερά.

14] Οτιδήποτε γίνεται στο παρόν, επηρεάζει το μέλλον με συνέπειες και το παρελθόν με λύτρωση.

15] Το αδύνατο είναι δυνατό.

Paulo Coelho

- Δείτε περισσότερα στο: http://paulocoelhoblog.com/2010/08/07/statutes-for-the-present-moment-2/ 

1] All human beings are different. And should do everything possible to continue to be so.

2] Each human being has been granted two courses of action: that of deed and that of contemplation. Both lead to the same place.

3] Each human being has been granted two qualities: power and gift. Power drives a person to meet his/her destiny, his gift obliges that person to share with others which is good in him/her. A human being must know when to use power, and when to use compassion.

4] Each human being has been granted a virtue: the capacity to choose. For he/she who does not use this virtue, it becomes a curse – and others will always choose for him/her.

5] Each human being has the right to two blessings, which are: the blessing to do right, and the blessing to err. In the latter case, there is always a path of learning leading to the right way.

6] Each human being has his own sexual profile, and should exercise it without guilt – provided he does not oblige others to exercise it with him/her.

7] Each human being has his own Personal Legend to be fulfilled, and this is the reason he is in the world. The Personal Legend is manifest in his enthusiasm for what she/he does.
Single paragraph – the Personal Legend may be abandoned for a certain time, provided one does not forget it and returns as soon as possible.

8] Each man has a feminine side, and each woman has a masculine side. It is necessary to use discipline with intuition, and to use intuition objectively.

9] Each human being must know two languages: the language of society and the language of the omens. The first serves for communication with others. The second serves to interpret messages from God.

10] Each human being has the right to seek out joy, joy being understood as something which makes one content – not necessarily that which makes others content.

11] Each human being must keep alight within him the sacred flame of madness. And must behave like a normal person.

12] The only faults considered grave are the following: not respecting the rights of one’s neighbor, letting oneself be paralyzed by fear, feeling guilty, thinking one does not deserve the good and bad which occurs in life, and being a coward.
Paragraph 1 – we shall love our adversaries, but not make alliances with them. They are placed in our way to test our sword, and deserve the respect of our fight.
Paragraph 2 – we shall choose our adversaries, not the other way around.

13] We hereby declare the end to the wall dividing the sacred from the profane: from now on, all is sacred.

14] Everything which is done in the present, affects the future by consequence, and the past by redemption.

15] The impossible is possible

Paulo Coelho

- See more at: http://paulocoelhoblog.com/2010/08/07/statutes-for-the-present-moment-2/

Η καλύτερη ταινία.

ΕΛΗΞΕ και το φετινό φεστιβάλ. ΔΟΘΗΚΑΝ τα βραβεία. ΚΡΙΘΗΚΑΝ οι ταινίες της χρονιάς. ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ η καλύτερη ταινία!

    Αναρωτιέμαι (μόνος μου;)  για τα κριτήρια με τα οποία γίνεται όλη αυτή η διαδικασία. 

Εισπρακτικά; Καλλιτεχνικά; Σκηνοθεσίας; Ειδικών εφέ; Ερμηνειών των συμμετεχόντων; Μεταφοράς κοινωνικού μηνύματος; Πρωτότυπου σεναρίου; Επιστημονικής φαντασίας; Επικινδύνων σκηνών; Εκπαιδευτικής προσφοράς; Τουριστικής προβολής; Αυτά είναι ορισμένα από όσα έρχονται στο μυαλό μου, ότι θα καθοδηγούσαν την αξιολόγησή μου. Ανάλογα από ποια οπτική το αξιολογώ το θέμα, βέβαια.

    Κατόπιν θα με ενδιέφερε να ξέρω, ποιος ή ποιοι αποτελούν την κριτική επιτροπή!

Η ομορφότερη γυναίκα στα μάτια τα δικά μου, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το ψυχρότερο και το πιο αδιάφορο άτομο που έχει συναντήσει. Αυτός που είναι ο καλύτερος άνθρωπος για κάποιον, αποδεικνύεται μέγας λαοπλάνος και υπεύθυνος για τα δεινά ενός ολόκληρου λαού, από κάποιον άλλο. Άσε που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό, να βραβεύει σαν το καλύτερο κολοκύθι, το κολοκύθι της δικής του συμμετοχής, ο πρόεδρος της διοργάνωσης «Το Χρυσό Κολοκύθι». 

    Είναι θέμα επιλογής τελικά; Τι επιλέγουμε να δούμε στον άλλο; Που εστιαζόμαστε; Σε ποιο σημείο εστιαζόμαστε στους άλλους Ή … στον εαυτό μας; Είναι κι αυτό ένα σημάδι, αν το δεις με την ματιά του: «αυτό που αντιμετωπίζουμε εκεί έξω, είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα».

    Τι αντιμετωπίζουμε και πως; Πως αντιλαμβανόμαστε τις προκλήσεις; Ποια έκφραση των άλλων μας επηρεάζει περισσότερο; Τι επιλέγουμε να εκφράσουμε εμείς; Εκφράζουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ή για κάποιο λόγο εκφράζουμε κάτι άλλο; Μήπως εκφράζοντας κάτι άλλο, αποπροσανατολίζουμε την κριτική της «κριτικής επιτροπής»; Μήπως πήγαμε να διαγωνιστούμε στο χορό, σε ένα… show λαχανικών; Γιατί φαντάζομαι ότι όλοι καταλαβαίνουμε, πως όσο όμορφη να είναι μια κοπέλα, αν έχει πάει σε καλλιστεία σκύλων, ΔΕΝ θα μπορέσει να στεφθεί βασίλισσα! ΚΑΙ το αντίστροφο.

    Τι εξυπηρετεί αποτελεσματικότερα λοιπόν; Ποια είναι τα δικά μας κριτήρια;

Ποια είναι η καλύτερη ταινία;

    Σε πόσες τέτοιες διαδικασίες συμμετέχουμε καθημερινά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο;
Κρίνουμε …  Επιβραβεύουμε … Υποβαθμίζουμε … Υπερεκτιμούμε …

Και καλά ΑΝ τα κάνουμε όλα αυτά κατόπιν προσωπικών εμπειριών και εκτιμήσεων. Το να λειτουργεί η κρίση κατόπιν επεξεργασίας μέσω εμπειριών και γνώσης, είναι μία από τις διεργασίες που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα θηλαστικά. Γίνεται όμως πάντα έτσι; 

Ένας σοφός φίλος μου λέει: «Απόφευγε να χρησιμοποιείς τις λέξεις ΠΟΤΕ και ΠΑΝΤΑ. Πολλές φορές λέμε «δεν θα σε ξεχάσω ΠΟΤΕ» ή «θα σ’ αγαπώ για ΠΑΝΤΑ»…». 

Και εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο…

    Μήπως δεν είναι η ζωή του καθενός μας, μία ταινία; Είμαστε πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι σ΄αυτήν; Τεχνικοί ή παραγωγοί; Μεταφέρουμε κάποιο μήνυμα ή προβάλλουμε όμορφα τοπία;

Τελικά ποιά είναι η καλύτερη ταινία;

Καλύτερος… καλύτερη… καλύτεροι…  

                                                                                                 Έχουμε και Eurovision μεθαύριο!

ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ στην… ΚΡΗΤΗ!

**Σε κάνουν να σκέφτεσαι;;;**

- Τα μάθατε ρε σεις; « Έλληνας συγγραφέας απειλείται από …Γερμανούς, στα Χανιά», φώναξε ο Ντίνος.

- Χα, χα. Α καλό ε; Όλοι οι Έλληνες απειλούνται σε όλη την Ελλάδα, στις μέρες μας. Τι νέο!!! χαχάνισε η Ασπασία.

- Αφού σου λέει παιδάκι μου, ότι είναι όπως τότε στην κατοχή…  Έκανε την αρχή να συμπληρώνει ο Τάσος, με το γνωστό σε όλους συνωμοτικό αλλά ειρωνικό του ύφος. Τον έκοψε όμως απότομα  ο Ντίνος, προσπαθώντας να τους επαναφέρει στην τάξη.

- Σοβαρευτείτε ρε βλάκες. Σοβαρά μιλάω!

- Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με ταράζει περισσότερο.  Το ότι «είναι Έλληνας» ή το ότι «είναι συγγραφέας»; είπε με ένα ύφος γεμάτο σκεπτικισμό η Αλεξάνδρα.

- Το ότι «δέχεται απειλές» ή το ότι «δέχεται απειλές ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ»; πρόσθεσε ο Νικολάκης με νόημα.

- «Από Γερμανούς στα Χανιά!», επανέλαβε μονολογώντας ο Μανώλης.

- Σκεφτείτε τώρα το σκηνικό: Κάποιος έχει την Γερμανική σημαία αναρτημένη στην βεράντα του και να δεν επιτρέπει σε κανέναν άλλο να μείνει στην γύρω περιοχή, χρησιμοποιώντας διάφορους τραμπουκισμούς και εκφοβισμό, προσπάθησε να ολοκληρώσει την εικόνα ο Ντίνος.

- Οι νοικοκυραίοι φοβισμένοι, κλείνονται μέσα στα σπίτια τους μόλις νυχτώσει...  ξεκίνησε πάλι ο Τάσος να αφηγείται, παριστάνοντας τον ρεπόρτερ μιας άλλης εποχής.  

- Σταμάτα ρε Πάγκαλε! τον έκοψε πάλι απότομα ο Ντίνος.

- Για φαντάσου στις μέρες μας, κάποια περιοχή να βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή (ή τουλάχιστον να δίνει τέτοια εντύπωση) και αυτή η περιοχή να βρίσκεται στην… Κρήτη! είπε με εμφανή την απορία ζωγραφισμένη στα μούτρα του,  ο Αντώνης.

- Άντε ρε, θα πέσουν πάνω του οι κρητίκαροι να τον φάνε! απάντησε ο Μανώλης.

- Μα είναι δυνατόν ένας πολίτης να δέχεται απειλές στη χώρα του, από πολίτες άλλων χωρών που φιλοξενούνται σε αυτήν;  πετάχτηκε μασώντας την τσίχλα της η Μάνια.

- Πως είναι δυνατόν να απειλεί ένας «φιλοξενούμενος» τον «νοικοκύρη» μωρέ;

- Δηλαδή τώρα θα φοβόμαστε να ζούμε και στην χώρα μας;

- Μήπως ο ένας προκάλεσε τον άλλο με κάποιο τρόπο;

- Στα καλά καθούμενα γίνονται όλα αυτά;

Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή και όλοι μαζί ρωτούσαν ταυτόχρονα.

- Σιγά σιγά ρε σεις. Ένας ένας. Να συζητάμε και να καταλαβαινόμαστε. Προσπάθησε να ησυχάσει το κλίμα ο Ντίνος.

- Αλήθεια, σε ποια γλώσσα τον απειλεί; ρώτησε μη σταματώντας να μασάει την τσίχλα η Μάνια.

- Εγώ ξέρω να πω πως όταν κάποιος προβάλλει ένα σύμβολο στο χώρο του, αντιπροσωπεύεται από αυτό, ενώ παράλληλα το αντιπροσωπεύει (κατά ένα μέρος τουλάχιστον), με τις πράξεις του.  Να μην θυμίσω το πόσο «κράξιμο» πέφτει, σε όποιους παπάδες δεν τιμούν το σύμβολο που φέρουν. Μπορεί να είναι άνθρωποι και ως τέτοιοι να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους συνανθρώπους τους, αλλά όταν κάνουν κάποια «πατατιά», οι επιπτώσεις είναι πολύ δριμύτερες σε αυτούς, γιατί θεωρείται (εκτός άλλων) ότι προσβάλλουν αυτό που αντιπροσωπεύουν, πρόσθεσε με σοβαρότητα η Αλεξάνδρα.

- Μα τελικά η σημαία δημιουργεί το πρόβλημα, ή το άτομο είναι προβληματικό; προσπάθησε να καταλάβει ο Μανώλης.

- Υπάρχουν ορισμένοι συγγραφείς απ΄όσο γνωρίζω, που κάνουν διάφορες έρευνες ή ενδιαφέρονται να «ανακαλύψουν» σε βάθος διάφορα γεγονότα, γιατί αυτό τους προκαλεί έμπνευση για ένα τους έργο. Υπάρχουν άλλοι που χρειάζονται να αποστασιοποιηθούν από καταστάσεις και γεγονότα, να έρθουν σε επαφή με την γαλήνη που η φύση προσφέρει και να δημιουργήσουν «σε σιωπή», πρόσθεσε η Τασία.

- Και υπάρχουν άλλοι που είναι… «περίεργοι». Αυτοί οι καλλιτέχνες, λίγο πολύ... είναι! πετάχτηκε η Ασπασία με χαριτωμενιά.

- Καλά, εδώ ως και για τον Ψινάκη λένε ότι είναι… «περίεργος»! Δεν μπορεί κανείς να δίνει βάση στα λόγια του κόσμου. Εκτός αν έχει προσωπικές εμπειρίες! Απήγγειλε με ύφος δόκτορα ο Κώστας.

- Μήπως ο συγγραφέας είναι λίγο… σκουρόδερμος και δίνει «άλλη» εντύπωση; ακούστηκε στο βάθος η Μαιρούλα, που όλη αυτή την ώρα παρακολουθούσε τη συζήτηση με ενδιαφέρον.

- Χελόου!!! Τελικά το τι είναι ο απειλούμενος μας απασχολεί ή γιατί τον απειλεί ο άλλος; φώναξε η Αλεξάνδρα.

- Κι αν είναι ψυχασθενής ρε παιδί μου και δεν θέλει να βλέπει άλλους ανθρώπους;

- Υπάρχει το ενδεχόμενο να ενοχλείται κάποια «περίεργη» δραστηριότητα από την παρουσία ενός συγγραφέα στην περιοχή;

- Γιατί δεν του κάνει μήνυση να τελειώνει;

- Επειδή εσύ θες να γίνεις δικηγόρος, νομίζεις ότι έχουν όλοι μανία να τρέχουν στα δικαστήρια  ή ότι στις μέρες μας έχουν λεφτά να πληρώνουν;

- Αφού είναι καλλιτέχνης ο άνθρωπος. Ξέρεις τι σημαίνει καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2013; Εξάλλου αυτοί όλοι, μετά θάνατον αναγνωρίζονται!!!

- Και τι φοβάται ο Γερμανός και απειλεί τον άλλο; Αν δεν έχει κάτι να κρύψει, γιατί να φοβάται να μένουν γύρω άλλοι;

- Μήπως ένα γερό χέρι ξύλο, είναι ότι χρειάζεται ο βλάκας;

- Ποιος έχει το κουράγιο να δέρνει κάθε βλάκα που συναντάει στον δρόμο του μωρέ; Έχεις δει πολλές καταστάσεις να διορθώνονται με το ξύλο;

- Και πως θα επικρατήσει «το καλό, το δίκαιο και το ηθικό»;

- Το ποιο, το ποιο και το ποιόοοοο;;;

- Να γιατί είναι αχώνευτη ράτσα, αυτοί οι συγγραφείς. Σε κάνουν να σκέφτεσαι!!!

(φωτο από το διαδίκτυο)

Με το Νί και με το Σίγμα.

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
         Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους
λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση
Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
         Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και
άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
       Το "Ν" συντονίζει τον εγκέφαλο.
         Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην
Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την
οποίαν:
         «Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και
ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον
ακριβώς του Αλφαβήτου - στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27
γράμματα ».
         (Εκτός αυτού στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι
η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων,
κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.).

        Και δικαιούμαι να ερωτήσω:
        Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
         Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην
χώρα μας;

         Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού
συγγράμματος (ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ,
6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να
προτείνω στο τέλος:
         Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει
ανάγκη από άλλες ακρότητες.

        Όμως αναρωτιέμαι:
        Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των
λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το
εμβαδόν!
          (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί
διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ,
Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

        Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα:
         Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που
κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το
φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ.).

         Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν
να κόβομε το δακτυλάκι μας..
         Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια,
θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

        Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη
τότε «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
         «Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία,
όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του' λειπε η οπτική του
ήχου.»
         Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:
         «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει.».

        Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η
σειρά του τελικού Σίγμα (Σ). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια
λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.
         Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους
νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο
να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως
περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
         Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο
Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς
μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο
αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.

        Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον
άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.
       Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο.
        Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.
        Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το
γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε :
        «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα»
        και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις
των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό
μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού
μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

         Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη
γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν
ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
         Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα.
Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του.

         Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
         Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.
        Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη
προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
         Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της
δημιουργίας Πολιτισμού.

         Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν
αρχικά :
         Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα
φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α
και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που
είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της
Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.

        Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική
Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.


        Σπύρος Μάρκου
        Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης