9.6.14

Τεύχος 5 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

                                   

ΑΠΩΛΕΙΑ

    ΔΕΝ είμαστε μόνο το όνομά μας! Δεν είμαστε μόνο η εξωτερική μας εμφάνιση (μαλλιά, ύψος, χρώμα ματιών…), δεν είμαστε μόνο το επάγγελμά μας, η κοινωνική μας θέση, η εκπαίδευσή μας, η οικογενειακή μας κατάσταση…  Δεν είμαστε ΜΟΝΟ αυτά!

Είμαστε ΟΛΑ αυτά, συν άλλα τόσα παραπάνω. Τόσα όσα, κάθε ιδιότητά μας συμβολίζει!

    Το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα. (Εννοείται ότι ΚΑΙ αυτό, όπως και τα προηγούμενα και τα επόμενα, ΔΕΝ ισχύει για ΟΛΟΥΣ! Να μη παρασυρόμαστε).  Άσχετα αν είναι γάτα, σκύλος, φίδι ή χελώνα, εκτός από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, εκτός από το όνομά του… έχει για τον καθένα και πολλά επιπλέον γνωρίσματα και ιδιότητες. Πολλές φορές μερικοί από εμάς, αναγνωριζόμαστε από κάποιον συνάνθρωπό μας εξαιτίας του τετράποδου φίλου μας. («Εσύ δεν είσαι που έχεις το τάδε σκυλάκι/γατάκι»;  Δεν σας έχει συμβεί;)

   Το ίδιο συμβαίνει και με καταστάσεις.  Βιώνουμε κάποιες καταστάσεις μαζί (πάρτυ, σεισμό, διαδήλωση, συναυλία…) και θυμόμαστε ο ένας τον άλλο από το γεγονός, άσχετα αν δεν ξέρουμε καν τα ονόματά μας!

    ΑΥΤΟ που είμαστε πολλές φορές, έχει δευτερεύουσα σημασία στον περίγυρό μας και δημιουργούνται συσχετισμοί με κριτήριο το τι συμβολίζει αυτό που είμαστε. Πιο εύκολα αναγνωρίζουμε έναν γιατρό ή έναν παπά από την ιδιότητά του, παρά από το όνομά του. Μπορεί να λέμε ο εξαιρετικός γιατρός μου, χωρίς να θυμόμαστε καλά καλά το όνομά του. Επειδή ο άνθρωπος συνδέεται πιο έντονα με αυτό που αισθάνεται, παρά με αυτά που ακούει ή βλέπει, οι συμβολισμοί που λειτουργούν υποσυνείδητα, κάνουν το άτομο να συνδέεται ευκολότερα με αυτό που συμβολίζει (για εκείνον - αυτήν την στιγμή), αυτό με το οποίο έρχεται σε επαφή. Εκεί κατόπιν προστίθενται όλο και άλλα. Κάποιες φορές, οι ισορροπίες ανατρέπονται και… η ζωή συνεχίζεται.

    ΠΟΣΗ ΔΙΑΦΟΡΑ λοιπόν μπορεί να υπάρξει στο πένθος, όταν κάποιος χάσει οτιδήποτε από τα προαναφερόμενα; Είτε άνθρωπο, είτε ζώο, είτε κατάσταση χάσει κάποιος (αναλογιζόμενος και τα όσα συμβολίζονται που χάνονται επίσης), το πένθος είναι το ίδιο! Γι αυτούς που αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είναι να τιμώνται τα πάντα γύρω μας, είναι αυτονόητο. Όσο σημαντικό είναι το να τιμούμε την ευγνωμοσύνη, την χαρά και την ευτυχία, άλλο τόσο σημαντικό είναι να τιμώνται η θλίψη, ο πόνος του αποχωρισμού, η στέρηση της παρουσίας…

    Όταν αγαπούμε και τιμούμε όλα όσα χάνονται, τότε αυτά δεν χάνονται. Συνεχίζουν να μας αγαπούν, να μας προσέχουν και να μας υποστηρίζουν, από όπου κι αν βρίσκονται!!! Είναι πάντα κοντά μας (ακόμα και αν δεν αντιλαμβανόμαστε την φυσική τους παρουσία), με αγάπη. Η αμοιβαία αυτή αγάπη, δημιουργεί και διατηρεί τον σύνδεσμο, δίνοντας προστασία, έμπνευση και δύναμη.

Σε αγαπώ!
Σε ευχαριστώ!
Συγχώρεσέ με!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

Η ζωή μας έχει αγάπη, έχει πόνο και χαρά

κι είναι ωραίο να τα ζούμε όλα τούτα φανερά.

Κάθε σχέση καθρεφτίζει καταστάσεις και μαθήματα,

δίνοντας με αυτόν τον τρόπο, στον καθένα βοηθήματα.

Άνθρωποι θάρθουν στη ζωή, πράγματα να σου δείξουν,

και άλλοι με την στάση τους, ίσως σε καταπλήξουν.

Απ΄το χέρι σε κρατάω (αν το θες κι εσύ), γερά,

μα αν πρόκειται να γίνεται φθορά, 

εμένα δεν με αφορά!

Προσδοκώντας την Ανάσταση!

    Η Μεγάλη Βδομάδα ή όπως από πολλούς αναφέρεται: «Εβδομάδα των Παθών», είναι εδώ!

Έφτασε λοιπόν η «Εβδομάδα των Παθών», σε μια κοινωνία που βασανίζεται, ταλαιπωρείται και υποφέρει χρόνια τώρα. Σε μια κοινωνία που εξευτελίζεται και εξευτελίζει, ακολουθώντας πιστά τον νόμο της ζούγκλας. Ο ισχυρότερος εξευτελίζει και ο πιο αδύναμος εξευτελίζεται! Μια τακτική στην οποία η ανθρωπότητα παραμένει πιστή για πολλούς αιώνες. 

    Τώρα το ποιος είναι ο ισχυρότερος και ποιος είναι ο πιο αδύναμος, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Είναι ο πιο αδύναμος κρίκος αυτός που αντέχει τα περισσότερα, που ανέχεται, που υπομένει και ελπίζει και ισχυρότερος αυτός που «αυτοπαραμυθιάζεται» πολλές φορές, ότι έχει εκμεταλλευτεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάποιον άλλο ή του έχει επιβάλλει την άποψή του;

   Τί κι αν οι κοινωνίες απέκτησαν εμπειρίες και γνώσεις στο πέρασμα των αιώνων; «Οι κοινωνίες δεν πρέπει να κρίνονται από την γνώση που έχουν συλλέξει, αλλά από το τι κάνουν με αυτή τη γνώση», είπε κάποτε ένας σοφότατος άνθρωπος. Δεν γνωρίζω αν είχε αναγκαστεί κι αυτός να ζει απομονωμένος, για να μην «εκθέτει» το περιβάλλον του και για να μην πικραίνεται από την έλλειψη κατανόησης των αγαπημένων του προσώπων!

    EINAI θλιβερό και μάλλον τραγικό, το ότι όποιος υποστηρίζει το Δίκαιο, το Τίμιο και το Ηθικό, προσβάλλεται ακόμα και από την ίδια του την οικογένεια. Είναι δραματικό να απομονώνεται κανείς από το ίδιο το οικείο του περιβάλλον, γιατί κι αυτό με τη σειρά του, προκειμένου να «προστατευτεί» στο γνώριμο και στο σύνηθες, αναγνωρίζει ως παραφροσύνη το να υποστηρίζει κανείς θεωρητικές έννοιες σε ένα τόπο που οι πρακτικές είναι τελείως διαφορετικές.

    Η κοινωνία μας έφτασε στο σημείο να θεωρεί καθεστώς την αδικία, την ατιμία και τον παραλογισμό και θεωρεί ως αιθεροβάμονες αυτούς που παραμένοντας πιστοί στις αρχές τους, συνεχίζουν να υποστηρίζουν το προαναφερόμενο τρίπτυχο. Οι έννοιες Δίκαιο-Τίμιο και Ηθικό, έχουν καταστεί θεωρητικές προσεγγίσεις για μια μεγάλη πλειοψηφία και από κάποιους άλλους έχουν καταχωρηθεί ως  λέξεις για σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή παραμυθιού, στην καλύτερη περίπτωση. Αντί να πολλαπλασιάζονται δηλαδή οι οπαδοί των εννοιών αυτών, γίνεται προσπάθεια να "εξαλειφθούν" οι ήδη υπάρχοντες!

  Και ποιος είναι σε θέση να «διακινδυνέψει» να «εκτεθεί», επειδή «περιθάλπτει» ή συμπαραστέκεται σε κάποιον που παραμένει πιστός υποστηρικτής και ένθερμος οπαδός αυτών των φανταστικών ιδεών; Φανταστικές ιδέες όχι με την έννοια που δίνουμε θαυμάζοντας κάτι, αλλά με την κυριολεκτική επεξήγηση της λέξης. Έννοιες που εντάσσονται στα πλαίσια της φαντασίας. Υπαρκτές σε φανταστικούς κόσμους, ίσως κάπου στη χώρα του Πήτερ Παν. (Στη χώρα του ποτέ;)

    Και πόσο μπορεί κανείς να αντέξει να ζει με έναν «φαντασιόπληκτο»;

    Και πόσο μπορεί αυτός ο «φαντασιόπληκτος» να ανεχτεί το περιβάλλον εκείνο που τον απαξιώνει αφενός και αφετέρου υποφέρει εξαιτίας του;

    Υποφέρει το περιβάλλον του εξαιτίας του άραγε; Αυτός υποφέρει εξαιτίας του περιβάλλοντός του; Ποιος υποφέρει πιο πολύ; Μόλις παγιδευτεί κανείς σε αυτού του τύπου τις αναρωτήσεις, το λακκουβάκι όλο και βαθαίνει.

   Δεν ισχύει δηλαδή ότι ο καθένας κάνει στον άλλο, όσα ο άλλος του επιτρέπει;  Η επιβάρυνση που νοιώθει ο καθένας μας από εξωτερικές επεμβάσεις, δεν είναι τόση, όση εμείς οι ίδιοι επιτρέπουμε να είναι και δεν συνεχίζεται, όσο εμείς επιτρέπουμε να συνεχιστεί;

    Να κάτι τέτοια ερωτήματα είναι που με μπερδεύουν όλο και περισσότερο και ως γνωστός «αναίσθητος» και «αδιάφορος» τύπος, καλά κάνω  και προσπαθώ να τα αποφεύγω!

Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου. Θα μου πεις ότι έχω δίκιο;

   - Άραγε μόνο σε μένα είναι αδιάφορο το να μου λένε ότι έχω δίκιο, όταν αυτό που με ενδιαφέρει είναι να το βρίσκω και όχι να το ακούω;

    Και να που πάλι βγήκα εκτός θέματος. Το θέμα μας ήταν η Ανάσταση και εγώ πήγα αλλού! Η Ανάσταση που περιμένει ο καθένας μας νάρθει από… μόνη της! Η βοήθεια που θα μας στείλει ο Θεός, το Σύμπαν, οι εξωγήινοι… γιατί… μας την χρωστάνε, βρε αδελφέ!!!

Άντε λοιπόν!  

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ νάχουμε αδέλφια!

τεύχος 04- ΜΑΗΣ '14

JOIN US on facebook

Τεύχος 03- Απρίλης 2014

Watch this!!!

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

    Ζούσε μια φορά κι έναν καιρό σε μια ωραία χώρα πολύ μακριά από εδώ, ένας χαριτωμένος μικρός σκαντζόχοιρος.  Χαρωπά παρακολουθούσε τη μαμά και τον μπαμπά του που έσκαβαν στα χωράφια για να βρουν τροφή και ακολουθώντας το παράδειγμά τους, μάθαινε να σκάβει και αυτός.

Έβλεπε τους γονείς του να φεύγουν νωρίς το πρωί από το σπίτι και να γυρνάνε αργά το βράδυ πολύ κουρασμένοι και αναρωτιόταν που να περνάνε όλες αυτές τις ώρες μακριά του. Αργότερα έμαθε ότι έπρεπε να δουλεύουν για να πληρώνουν τους φόρους και τις υποχρεώσεις τους στον τόπο που ζούσαν.

Καθώς μεγάλωνε, παρατηρούσε το σώμα του και συνειδητοποιούσε ότι τα αγκάθια με τα οποία ήταν καλυμμένος, τον δυσκόλευαν μερικές φορές και τον απέτρεπαν, από το να χαρεί κάποιες από τις απολαύσεις της ζωής. Δεν είχε την ευκαιρία να νοιώσει την αγκαλιά της μαμάς του, μερικές από τις φορές που ήταν στεναχωρημένος και ήθελε να κουρνιάσει εκεί μέσα. Επίσης παρατηρούσε ότι όταν κάτι τον φόβιζε πολύ ή τον τρόμαζε, αυτομάτως τα αγκάθια που είχε στο κορμί του τεντώνονταν προς τα έξω και έτσι μπορούσε να κουντρουβαλάει πολύ εύκολα σε κάποια κατηφόρα, ή να προστατεύεται από κάποια απειλή. Δηλαδή αυτά τα αγκάθια στο κορμί του είχαν τα κακά τους, είχαν και τα καλά τους όμως. Πήρε την απόφαση να ρωτήσει τον μπαμπά του  γι αυτό.

    - Δεν είχαν πάντοτε αγκάθια οι κάτοικοι σε αυτήν την χώρα παιδί μου, του είπε ο πατέρας του. Πριν από πολλά πολλά χρόνια, τότε που η χώρα μας ήταν πιο φωτεινή και όμορφη από ότι τώρα και που οι κάτοικοι βίωναν αρμονικότερα αναμεταξύ τους, ήμασταν κι εμείς πολύ διαφορετικοί. Εκείνες τις εποχές, οι κάτοικοι αυτής της χώρας ονομαζόταν πολίτες και είχαν δικαιώματα και υποχρεώσεις, ώστε να λειτουργεί αρμονικά η κοινωνία τους. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, διάφοροι άρχοντες κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο και ο καθένας από αυτούς έβγαζε και τους δικούς του νόμους. Συνήθως οι νόμοι που έβγαζε ο κάθε άρχοντας ήταν τέτοιοι, που εξυπηρετούσαν αυτόν (πρώτα απ΄ όλους) και κατόπιν τους στενούς του συγγενείς. Έτσι λοιπόν ο κάθε αρχηγός με τους δικούς του ανθρώπους περνούσανε καλά, αλλά οι υπόλοιποι έχοντας να αντιμετωπίσουν όλο και περισσότερες δυσκολίες, άρχισαν να βγάζουν αγκάθια στο κορμί τους.  Κάθε νέος κυβερνήτης που ερχόταν στην χώρα, δυσκόλευε τα πράγματα περισσότερο για τους κατοίκους της και για να καταφέρουν να επιβιώσουν έπρεπε να είναι καλά προφυλαγμένοι και θωρακισμένοι. Έτσι έγινε η αρχή!!!

Σιγά σιγά με τα χρόνια, όλοι εμείς οι κάτοικοι αυτής της χώρας μεταβληθήκαμε σε ιθαγενείς, φορτωθήκαμε μόνο με υποχρεώσεις και η χώρα μας άλλαξε κι αυτή όνομα. Παλιά θυμάμαι την έλεγαν Φωτόλια και τώρα πια ονομάζεται Λαμογία.

    - Και γιατί οι πολίτες άφηναν μπαμπά τους άρχοντες να τα κάνουν όλα αυτά; Γιατί δεν τους έδιωχναν; ρώτησε τότε ο μικρός.

    - Μα οι ίδιοι οι πολίτες τους τοποθετούσαν σε αυτήν την θέση, για να μην είναι η χώρα ακέφαλη. Μετά, δεν είχαν την ομόνοια που χρειαζόταν για να αλλάξουν αυτό το άτομο και έτσι η κατάσταση ξέφευγε όλο και περισσότερο από τον έλεγχο.

    - Τότε μπαμπά γιατί δεν αλλάζουν στάση προκειμένου να νοιώσουν καλύτερα; ξαναρώτησε ο μικρός.

    - Τώρα πια παιδί μου έχουμε όλοι συνηθίσει αυτήν την κατάσταση και δεν ξέρουμε να κάνουμε κάτι άλλο. Ελπίζουμε απλώς, ο λαός μας να καταφέρει κάποτε, να διαλέξει έναν αρχηγό  ο οποίος θα μπορεί, να κάνει τα πράγματα καλύτερα για όλους εμάς. Μέχρι τότε… σκάβουμε και έχουμε τα αγκάθια μας για να μας προστατεύουν.

    Το σκαντζοχοιράκι  κατέβασε το κεφάλι στεναχωρημένο και απογοητευμένο.  Σκεπτόταν πόσο ήθελε να γίνει η χώρα τους πάλι φωτεινή και η ζωή αρμονική για όλους, ώστε να μπορεί να ευχαριστιέται την μαμά και τον μπαμπά του περισσότερο.

ΤΕΛΟΣ (;;;)

BRING THEM BACK

Post by Απαιτούμε επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα και όλων των αρχαιοτήτων μας.

BeyondLimits - Πέρα από τα Όρια (+playlist)

)



http://hercgr.blogspot.gr/2013/05/beyond-limits.html

Τεύχος 02 - Μάρτιος

Τεύχος 01 -Φλεβάρης

Τεύχος 00 - ΓΕΝΑΡΗΣ ΄14

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ

- Να αλλάξεις το συμβόλαιό σου! του είπε δυνατά.

- Ποιο συμβόλαιο να αλλάξω ρε Ματίνα; Δεν έχω πρόβλημα με το σπίτι μου. Για τη ζωή μου σου μιλάω, αποκρίθηκε αγανακτισμένος ο Ηλίας.

- Α, γειά σου! του απάντησε αυτή κοφτά, συνοδεύοντας τις λέξεις της με τη γνώριμη χειρονομία.

    Αυτή τη χειρονομία, στην οποία η παλάμη του δεξιού χεριού (για τους δεξιόχειρες), ξεκινώντας μισάνοιχτη από το ύψος του προσώπου περίπου, απομακρύνεται από αυτό προς την πλευρά του συνομιλητή με φόρα, έχοντας καθοδική πορεία. Καθώς ολοκληρώνεται η κίνηση, καταλήγει να δείχνει με τις άκρες των δακτύλων (με τις καταλήξεις των νυχιών πιο συγκεκριμένα), τα απόκρυφα σημεία του συνομιλητή. Τυχαίο;;;

Ο Ηλίας απορημένος, την κοιτούσε χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα, με το βλέμμα που ένας αγελαδάρης θα έβλεπε ένα ούφο, να προσγειώνεται στο λιβάδι του.

- ΔΕΝ ανανεώνω το συμβόλαιό μου σε μια υπάρχουσα κατάσταση, ΑΝ ΘΕΛΩ να προσπαθήσω σε κάτι διαφορετικό, συνέχισε εκείνη τονίζοντας το ΑΝ. Περισσότερο μονολογούσε, παρά που απευθυνόταν σε αυτόν.

- Το επανεξετάζω, διαβάζω προσεκτικά και τα «ψιλά γράμματα», ώστε να κατανοήσω αν χρειάζεται να διορθώσω κάποιους όρους , να αποδεχτώ κάποιες ρήτρες ή να αποφύγω να το υπογράψω.

    Και όσο συνέχιζε, τόσο ακουγόταν και λιγότερο κάποιες στιγμές. Χαμήλωνε τόσο πολύ η φωνή της σε μερικές λέξεις, που ο Ηλίας έκανε προσπάθεια για να την καταλάβει από τα συμφραζόμενα. Ούτε που τολμούσε να την διακόψει κάνοντάς της την παραμικρή ερώτηση. Είχε εκείνο το απλανές βλέμμα, που ακόμα και όταν τον κοιτούσε, έμοιαζε περισσότερο να κοιτάει απέναντι (διαπερνώντας τον σαν να ήταν αόρατος), παρά που έβλεπε τον ίδιο. Το ήξερε αυτό το βλέμμα ο Ηλίας. Το είχε συναντήσει κι άλλες φορές στο παρελθόν.

- Δεν παραβλέπουμε δε, ότι ξεκινώντας κανείς με ΜΗ και με ΔΕΝ, καταλήγει στο να έχει αποτέλεσμα ΜΗ-ΔΕΝ!

Αν οι καταστάσεις που έχω βιώσει μέχρι σήμερα στη ζωή μου, δεν με ικανοποιούν απόλυτα, προσπαθώ να κατανοήσω τους τρόπους με τους οποίους συμμετείχα σε αυτές και αν δεν μου αρέσει το μέχρι στιγμής επιτευχθέν αποτέλεσμα, εστιάζομαι στο να αλλάξω τρόπο συμμετοχής. Για να προσανατολιστώ σε αυτόν, οραματίζομαι τι είναι αυτό που θα με ευχαριστούσε.

Κάνω μια ανασκόπηση στις πεποιθήσεις μου.  Συνειδητοποιώ ποιες από αυτές και με ποιόν τρόπο η καθεμία, έχουν λειτουργήσει στη ζωή μου.  Κάνω βουτιές στο παρελθόν και προσπαθώ να παρακολουθήσω –σαν να βλέπω μια ταινία- την μέχρι τώρα πορεία μου στη ζωή. Τι έκανα σωστά, τι πήγε λάθος, αν ικανοποιήθηκα με κάποιες ενέργειές μου (άσχετα το τι αντίκτυπο είχαν σε άλλους) και αν θέλω να ξαναζήσω κάποια από αυτές τις εμπειρίες. Αν οι εμπειρίες που μου μεταβιβάστηκαν από τους άλλους, είχαν την ίδια λειτουργία και σε μένα όταν τις δοκίμασα. Πόσες από τις διαδικασίες στις οποίες συμμετείχα ήταν προσωπικές μου επιλογές και πόσες ήταν επιβεβλημένες από άλλους; Πόσες φορές συμμετείχα σε όσα ΔΕΝ ήθελα να συμμετέχω και τι συνέβηκε τότε; Πόσα παραδείγματα ήταν προς μίμηση και πόσα προς αποφυγή; Πόσες από τις δικές μου συμμετοχές, ήταν προς μίμηση και πόσες προς αποφυγή; Αυτή η ανασκόπηση είναι ωφέλιμη, όταν την κάνει για τον εαυτό του ο καθένας πάντα!

    Αλλάζοντας τόνο στη φωνή της, εξακολούθησε να μιλάει στον εαυτό της:

- Εδώ και σε επίπεδο χώρας να το πάρεις, βλέπεις ότι για κάποιους αιώνες η Ελλάδα ήταν λίκνο πολιτισμού, φάρος διαφώτισης, κοιτίδα επιστημών και τεχνών, σου λέει. Άπειρα παραδείγματα προς μίμηση, άσχετα αν ακολουθήθηκαν ή όχι. Δεν δικαιούται λοιπόν να περάσει και μια δεκαετία, δύο, πέντε, δέκα… παραδίδοντας και μερικά παραδείγματα προς αποφυγή; Ολόκληρη πατρίδα… Όπως βλέπεις, συμβαίνει παντού! Σε σένα, σε μένα, στους γονείς μας, στα παιδιά μας…  Είναι μάλλον ο μαθησιακός κύκλος έτσι.

Και η πατρίδα είναι όπως η οικογένεια. Πρώτα δημιουργήθηκαν οι οικογένειες και μετά οι πατρίδες. Οικογένεια είναι εκεί που νοιώθει κανείς ότι τον αγαπούν, τον αποδέχονται, αισθάνεται ασφάλεια και χαίρεται να υπάρχει σε αυτό το περιβάλλον. Ο καθένας τιμά και υποστηρίζει την οικογένειά του στις ανάγκες της. Είναι κάποιες από τις συμμετοχές που αναφέραμε παραπάνω. Δεν υπερασπίζεται όμως κανείς με τον ίδιο ενθουσιασμό ένα εχθρικό περιβάλλον, που τον πιέζει και τον εκμεταλλεύεται αδιαφορώντας για τις ανάγκες του! Νομίζω;

Εγκλωβιζόμαστε συχνά σε κάποιες καταστάσεις και καταλήγουμε να κάνουμε πράγματα που ΔΕΝ θέλουμε, αντί να προσανατολιζόμαστε στις κατευθύνσεις που θέλουμε. Και συρρικνωνόμαστε, γινόμαστε εριστικοί, ανικανοποίητοι… αγνώμονες!  Δεν είναι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι ευγνώμονες. Οι ευγνώμονες είναι ευτυχισμένοι!

    Σε αυτό το σημείο, το βλέμμα της φάνηκε να τον κοιτάζει και να τον βλέπει ταυτόχρονα:

- Κάνεις που λες τον απολογισμό σου! Από εδώ ξεκίνησα, πέρασα από εκεί, εκεί κι εκεί και βρίσκομαι τώρα εδώ. Χρησιμοποίησα αυτές τις τεχνικές, χρησιμοποιήθηκα εδώ κι εκεί, αντιμετώπισα αυτές τις προκλήσεις και διδάχτηκα αυτό κι αυτό.  Γιατί πάντα διδασκόμαστε κάτι!

    Ο Ηλίας αναθάρρησε με τη ματιά της και συμφώνησε μουδιασμένα:

- Καλά τα λες, αλλά με έχεις μπερδέψει.

- Α, είσαι ακόμα εδώ; Νόμιζα ότι έπληξες με τη φλυαρία μου και έφυγες. Ούτε την ανάσα σου δεν άκουσα τόση ώρα, του είπε δείχνοντας ξαφνιασμένη με την παρουσία του.

                                               Τέλος 1ου μέρους

                                                                                                               ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Υπενθυμίζω ότι το clopy-paste χωρίς την αναγραφή της πηγής προέλευσης, 

είναι Απαράδεκτο και εντάσσεται στα αδικήματα που διώκονται.

Δάκρυα Χαράς!

Τα δάκρυα χαράς είναι λυτρωτικά.  Ως εκ τούτου είναι και ευπρόσδεκτα!

Δάκρυα που προκαλούνται και εκφράζουν ευγνωμοσύνη, χαρά, ευγένεια ψυχής, βελτιωμένη επίγνωση, επαφή με την ολότητα, συγκίνηση, σύνδεση, συνειδητοποίηση της ενότητας… καθαρίζουν τα μάτια, αλλά και αποτοξινώνουν την ψυχή. Την απαλλάσσουν από περιττά και ανωφελή συστατικά, τα οποία εξέρχονται από τα συστήματά της (με την μορφή υφάλμυρης υγρής έκκρισης), μέσω των ματιών.  Έτσι ώστε, να καθαρίζονται και αυτά κατά την διάρκεια της απομάκρυνσης των «τοξινών».

Μερικές φορές τα άτομα που χρειάζονται –ίσως περισσότερο από κάθε άλλον- την υποστήριξή μας ή απλά την παρουσία μας (με οποιονδήποτε τρόπο), είναι οι ίδιοι μας οι γονείς. Τα άτομα αυτά που μας έφεραν στον κόσμο, από τα οποία ουσιαστικά διδαχτήκαμε στα πρώτα μας βήματα συμπεριφορές, κουβέντες, λογάκια…  Αυτά τα άτομα ίσως χρειάζονται να τους κρατήσουμε το χέρι ΕΜΕΙΣ, κάποιες ώρες! Τα μικρά ανθρωπάκια που αυτοί καθοδήγησαν –με όποιο τρόπο- στις πρώτες ανατολές της ζωής τους, ίσως να χρειάζεται (για να καλλιεργήσουν κι αυτά με τη σειρά τους τις ικανότητες και τις δυνατότητές τους) να απλώσουν το δικό τους χέρι, στους πάλαι ποτέ καθοδηγητές τους.

Με ταπεινότητα και ΑΓΑΠΗ, 

αποδοχή και Σεβασμό, 

τιμιότητα και εμπιστοσύνη!

Απομακρύνοντας τα λάθη και τα σωστά, αποχρωματίζοντας τα καλά και τα κακά, εξαφανίζοντας τα όμορφα και τα άσχημα. . .  Παραβλέποντας αποστάσεις και πεποιθήσεις.

    Κι όταν τα δάκρυα χαράς κάνουν την εμφάνισή τους (από όποια κατεύθυνση κι αν γίνει η εκκίνηση), να τα ενθαρρύνουμε ώστε να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Να ενώσουμε τα δικά μας μαζί τους, ώστε να γίνει ορμητικότερο το ποτάμι. Να τα αφήσουμε να κυλήσουν γάργαρα, έχοντας την επίγνωση πώς όσο πιο αυθόρμητα ξεχύνονται, τόσο βαθύτερος είναι ο καθαρισμός. Όσο καλύτερο είναι το καθάρισμα, τόσο ελαφρότεροι γινόμαστε σε όγκο, σε χρόνια, σε βάρος… 

Ελαφρώνει το σώμα, καθώς απομακρύνονται από αυτό «τοξικές» ουσίες,  που εγκαθιστάμενες στα διάφορα συστήματά του, προκαλούν δυσλειτουργίες.

Ελαφρώνει η ματιά, ενώ παρασύρονται από το ποτάμι τυχόν σκουπίδια, που εμποδίζουν την ελεύθερη διακίνησή της. 

Ελαφρώνει η ψυχή, γιατί αφαιρούνται από πάνω της βάρη που την καταπιέζουν και την κάνουν να δυσφορεί.

Ένα τέτοιο αλισβερίσι, ΜΟΝΟ κέρδος προκαλεί σε άπαντες τους συμμετέχοντες.

Μπορεί να είναι πικρά, γλυκόπικρα, ξινά, αλμυρά, διάφανα ή θορυβώδη… Μπορεί να έχουν όποια γεύση (χρώμα, σχήμα, αίσθηση…)  γνωρίζουμε, ή άλλες που δεν τις έχουμε καν φανταστεί ακόμα.  Όσο πιο έντονη είναι η αίσθηση που αφήνουν, τόσο πιο αποτελεσματική εργασία γίνεται.  Αν μάλιστα συνοδευτούν και με αγκαλιές, ακόμα καλύτερα!

Μας θυμίζουν κάτι που οι ταχύτητες της εποχής μας, φροντίζουν να ξεχνάμε ολοένα και περισσότερο. Μας συνδέουν με το βασικό χαρακτηριστικό του είδους μας. Ενεργοποιούν την κύρια και βασική μας ιδιότητα. Πριν και πάνω από όλα (κοινωνικές υποχρεώσεις, λογαριασμοί, τράπεζες, ονόματα, τίτλοι, δεξιότητες… κλπ κλπ…) είμαστε άνθρωποι.  Εκτός από την επαφή με την εφορία, τις ατέρμονες πληρωμές λογαριασμών, την ανοχή διεφθαρμένων καταπιεστών και καταπιεζομένων, έχουμε (πριν και πάνω από όλα) την υποχρέωση να συνδεθούμε με τα συναισθήματά μας.  Χρειαζόμαστε (πριν από οτιδήποτε άλλο) να τιμήσουμε την ανθρώπινη υπόστασή μας, εξασκώντας το βασικό μας χαρακτηριστικό. Ισορροπημένη λειτουργία και αρμονική επαφή με τα συναισθήματά μας. 

Αυτές τις γιορτές λοιπόν, εύχομαι όλοι μας να μοιράσουμε (και να δεχτούμε) δάκρυα και αγκαλιές χαράς!

Οι καταστάσεις γύρω μας αποσκοπούν στο να πάρουν το γέλιο και να εξαφανίσουν τα χαμόγελα από τους ανθρώπους, κάνοντάς τους σκυθρωπούς, προβληματισμένους και δυστυχείς. Προωθούν την απόγνωση και την απογοήτευση, δίνοντας προτεραιότητα στο κλάμα και τον οδυρμό, έναντι της όποιας χαρούμενης διάθεσης.

ΑΣ συμβαδίσουμε λοιπόν (εικονικά) με το πνεύμα των εποχών και…

…ας πλαντάξουμε στο κλάμα*!!!

ΑΣ κάνουμε εξάσκηση στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας!

«Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο!» που λένε και σε μια διαφήμιση.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ σε όλους.

*  Μόνο που το δικό μας κλάμα, ΝΑ εκφράζει τα …δάκρυα χαράς!

Μη βιάζεσαι να κρίνεις.

Μη βιάζεσαι να κρίνεις.

Ο χειρούργος μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε κλήση για μια επείγουσα και δύσκολη επέμβαση. Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο όπου στην αίθουσα αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.

Εκείνος μόλις αντίκρισε το γιατρό του φώναξε με αγωνία:
«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; Η ζωή του γιου μου κινδυνεύει.»
Ο γιατρός τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε:
«Συγνώμη, δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».
«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σου τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσες; Αν ο γιος σου πέθαινε τώρα, τι θα έκανες;», είπε ο πατέρας οργισμένος.
Ο γιατρός απάντησε :
«Θα επαναλάμβανα, ότι είπε ο Ιώβ στη Βίβλο: Από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Πηγαίνετε τώρα να προσευχηθείτε για το γιό σας κι εμείς θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».
«Να δίνεις συμβουλές, όταν δεν σε αφορά κάτι, είναι τόσο εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο κράτησε αρκετές ώρες κι ύστερα πρώτος ο γιατρός βγήκε και ανακοίνωσε στον πατέρα χαρούμενα:

«Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.
«Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».
«Μα πως μπορεί να είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα ο πατέρας λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.
Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:
«Ο γιος του σκοτώθηκε χτες σε τροχαίο ατύχημα. Ήταν στην κηδεία του όταν τον καλέσαμε για την εγχείρηση, και τώρα που έσωσε τη ζωή του δικού σας γιου, έφυγε τρέχοντας για να επιστρέψει στην κηδεία του παιδιού του»!!

Κάποιες φορές απαιτείται μεγάλη εσωτερική δύναμη για να μην κρίνεις τον συνάνθρωπό σου.  

Επειδή όμως ποτέ δεν γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου ανθρώπου και τι μπορεί αυτός να περνάει εκείνη τη στιγμή, μη βιάζεσαι ποτέ να κρίνεις. 

Η «σιωπή του νου» είναι ο μοναδικός καθρέπτης που αντανακλά την πραγματικότητα της κατάστασης και η αγάπη το κύριο φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥ

Πέρα από τα Όρια - Beyond Limits® μου φάνηκε να προλογίζει η εισαγωγή από το «Παραμύθι της Ζωής για μεγάλους», που μου έστειλε σε mail ένας αγαπημένος φίλος. Εκεί μου γνωστοποιεί ότι είναι γραμμένο από την Δέσποινα Κληρονόμου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. 

Διαβάζοντας τον πρόλογό του, αισθάνθηκα ότι θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί την εισαγωγή για την έκθεση, πάνω στην οποία εργάζομαι αυτόν τον καιρό. 

«Αντί Προλόγου»

Τα παραμύθια, άκουσα να μου λένε, είναι για τα παιδιά.

-Και γιατί παρακαλώ; Ποιος το καθορίζει;

-Ο χρόνος, μου απάντησαν, είναι πολύ απλό.

-Μα αφού είμαστε όλοι παιδιά του. Και για κείνον και για μας είμαστε παιδιά.

-Όχι, επέμειναν. Είμαστε παιδιά του, αλλά όχι πια παιδιά. Εκείνος ο ίδιος μας σπρώχνει να μεγαλώσουμε. Όσο είμαστε μικρά μας τρέφει με τα παραμύθια, ύστερα, ο ίδιος μας αναγκάζει ν' αλλάξουμε τροφή, κι έτσι τα παραμύθια δίνουν την θέση τους στα γεγονότα.

-Και ποιο είναι το κριτήριο που θα δείξει αν μεγαλώσαμε;

-Τα χρόνια που μας φορτώνει στην πλάτη μας, το ύψος μας, η αλλαγή στο σώμα μας, στο στήθος μας, στις πλάτες μας, στις καμπύλες μας, το χόντρεμα της φωνής μας, η σκέψη μας, οι ασχολίες μας, η δουλειά μας, η αναζήτηση του συντρόφου μας, τα καθήκοντα και οι ευθύνες μας, τα ίδια τα παιδιά μας. Θέλεις κι άλλα;

-Όχι φτάνει, με ζάλισες. Εννοείς ότι όλοι αυτοί είναι λόγοι που δείχνουν ότι δεν μπορώ να ασχολούμαι πια με τα παραμύθια;

-Αν το θέτεις έτσι, ναι, αυτά είναι το κριτήριο. Όμως εσένα τι σου κόλλησαν τώρα τα παραμύθια, μου λες;

-Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρή, τότε που δεν ήξερα καθόλου τι πράμα είναι ο κόσμος που με περιέβαλε. Τότε ακόμα που μου είχε γίνει μανία να ξεγελάσω τη μάνα μου και να βάλω τα δαχτυλάκια μου στις μαύρες τρύπες της πρίζας για να βρω τι κρύβουν μέσα. Τότε που όλα γύρω μου φαίνονταν μαγικά, σαν πολύχρωμα κλειστά κουτάκια που με προκαλούσαν να τ' ανοίξω και να χώσω μέσα τους και τις πέντε μου αισθήσεις που ζητούσαν ικανοποίηση. Τότε που μόλις πρώτο-σταθεροποίησα το βάδισμά μου κι έπαψα να περπατάω μπατάροντας πότε μπροστά σαν τον ταύρο που ρίχνεται με φόρα στον ταυρομάχο και πότε δεξιά ή ζερβά σαν τον μεθυσμένο που παίρνει μαζί του το δρόμο κάθε φορά που παραπατάει. Τότε που ένιωσα για πρώτη φορά σίγουρη ότι μπορούσα να βάζω τους στόχους μου και να τους φθάνω μόνη, με τα δικά μου βήματα, έστω κι αν αυτοί ήταν οι πρίζες, οι βρύσες,  τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της μαμάς μου ή τα γεμάτα ζωγραφιές βιβλία της αδελφής μου. Θυμάμαι λοιπόν ότι το μόνο κλειδί που είχα τότε στη διάθεσή μου για να ξεκλειδώσω αυτόν τον μαγικό κόσμο και να τον κάνω δικό μου, ήταν η περιέργεια. Κι αυτή η περιέργεια μ' έκανε να κινούμαι ακούραστα, και με έκανε και επίμονη μέχρι να την ικανοποιήσω.

Και χαρά! πια που έκανα όταν τα κατάφερνα! 

Μόλις όμως την ικανοποιούσα, τσουπ! ύστερα από λίγο, ξεπεταγόταν και πάλι πεινασμένη και με οδηγούσε σε καινούργιες εξερευνήσεις. Μέχρι που ξεθέωνα τους γύρω μου που χρέος τους ήταν να με προσέχουν.

Κι όταν άρχισε να γίνεται οικείος ο κόσμος γύρω μου, πάει να πει δεν μου ερέθιζε το ίδιο την περιέργειά μου, άρχισα να στρέφω την προσοχή μου σε άλλα πράγματα, που προφανώς υπήρχαν και πριν κοντά μου αλλά δεν είχα ούτε τον χρόνο ούτε και την αντίληψη για να ασχοληθώ μαζί τους.

Ύστερα πάλι, καθώς πέρναγε ο καιρός, κι άρχισε το ρευστό μυαλουδάκι μου να πήζει, και οι σκέψεις μου απέκτησαν μεγαλύτερη διάρκεια, η περιέργειά μου απέκτησε διαστάσεις: μήκος, πλάτος, ύψος, και ζήταγε να ικανοποιηθεί μέσα από δεκάδες ερωτήσεις που άλλοτε αφορούσαν πράγματα που είχαν σχέση μ' αυτές τις διαστάσεις, ήταν σαν να λέμε, η πρώτη, η υποτυπώδης γεωμετρία που ξεδιπλωνόταν μέσα μου, κι άλλοτε με ερωτήσεις που αφορούσαν πιο αφηρημένες έννοιες που είχαν την βάση τους στη φαντασία που ωστόσο είχε αρχίσει κι αυτή να εδραιώνεται μέσα μου.

Κάπως έτσι υποθέτω, μέσα από τις ερωτήσεις μου και  άθελά μου υπέδειξα στους μεγάλους ότι έφτασε η ώρα να μου δείξουν τον ευρύτερο κόσμο που με περιέβαλλε. Και επειδή αυτό έπρεπε να γίνει χωρίς κινδύνους για την σωματική και την ψυχική μου υγεία, διάλεξαν να μου τον γνωρίσουν αρχικά μέσα από τα παραμύθια και αργότερα μέσα από τους μύθους.

Κι ήταν ό μ ο ρ φ η ! εκείνη η εποχή και ξέρεις γιατί; Γιατί πάνω απ' όλα μου ικανοποιούσε την περιέργεια. Κι αυτή με την σειρά της μου πυροδοτούσε την φαντασία που μ' έβαζε  μέσα στο παραμύθι και μ' έκανε να συμμετέχω με  την αγωνία, με  το θυμό, με τη λύπη, με  τα δάκρυα, με τη χαρά και τη λύτρωση! Μ' έκανε να συμμετέχω, καταλαβαίνεις τι πάει να πει αυτό; Συμμετέχω σημαίνει μετέχω, συμβάλλω, μοιράζομαι συνειδητά. Πάει να πει ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ.

Καθώς ο Τιτάνας Χρόνος πιέζει και σπρώχνει ολοένα τον καιρό μπροστά, πέρασαν και τα δικά μου χρόνια κι έφτασα κι εγώ με το κριτήριο της φωνής μου, του στήθους μου και τις καμπύλες μου, να χτυπώ με αδημονία την πόρτα των μεγάλων.

Κι αυτοί μου την άνοιξαν διάπλατα γιατί έχουνε διαταγή από τον πατέρα Κρόνο, ν' ανοίγουνε την θύρα σ' όποιον τους την χτυπήσει. Και με υποδέχτηκαν με χαμόγελο στον κόσμο τους, δεν μπορώ να πω. Όμως κάτι το παράξενο είχε αυτό τους το χαμόγελο, κάτι που τότε δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Ήταν κι εκείνα τα κρυφογελάκια μεταξύ τους, οι μισοκουβέντες τους και το κούνημα της κεφαλής τους, σαν να μου 'λεγαν: Αχ καημένη μου, τι σε περιμένει!

Μωρέ να δεις, κάτι, κάτι είχε εκείνο το χαμόγελό τους. Κάτι του 'λειπε και προσπαθούσαν να το κρύψουν. Ήταν όπως λένε σήμερα οι πολιτικοί: "συγκρατημένη αισιοδοξία" αντί του "δεν πετύχαμε τίποτα καλύτερο, μην ελπίζετε".

Καλέ, τι πάθανε όλοι αυτοί οι μεγάλοι; Αντί να χαίρονται που δεν έχουν κάποιον πάνω από το κεφάλι τους να τους ορίζει τι θα κάνουν, τώρα που είναι ελεύθεροι, τώρα σκοτεινιάζουν; είπα εγώ τότε. Ομολογώ ότι προς στιγμήν προβληματίστηκα, αλλά μόνο προς στιγμήν, γιατί βιαζόμουν να ζήσω την δική μου ελευθερία.

Δεν θα σου περιγράψω στις λεπτομέρειες τη ζωή μου γιατί είμαι σίγουρη πως λίγο πολύ και συ έζησες τα ίδια. Όμως πάντα μου πίστευα ότι για να είσαι ελεύθερος πρέπει να είσαι και αυτάρκης, αλλιώς, εκείνος που σε βοηθά ή σε συντηρεί  θα έχει  λόγο για το πώς διαθέτεις τη ζωή σου. Έτσι λοιπόν, μ' αυτές τις σκέψεις, βγήκα κι εγώ χαρούμενη στην αρένα της ζωής, βέβαιη ότι θα δαμάσω τον ταύρο σαν άλλος τορεαντόρ και θα στρώσω την ελευθερία και την αυτάρκειά μου σαν πράσινο λιβάδι μπροστά μου. Μάζεψα λοιπόν τις γνώσεις που είχα από το πανεπιστήμιο και με καμάρι γι αυτές, άρχισα να μοιράζω αιτήσεις προσλήψεως σε διάφορες εταιρίες πιστεύοντας ότι θα συνωστίζονταν πίσω μου για το ποια θα προλάβει να με προσλάβει. Κι έγινε πράγματι, ένας συνωστισμός από απαντήσεις, όχι όμως για να με προσλάβουν αλλά για να με πληροφορήσουν ευγενέστατα ότι αφού δεν είχα  πείρα, τους ήμουν αδιάφορη. Πέρασε αρκετός καιρός ψάχνοντας και τα αποθέματα της αισιοδοξίας μου άρχισαν να μειώνονται αισθητά. Μέχρι που κάποιος γνωστός που με συμπαθούσε  κι εμένα και την οικογένειά μου, μίλησε κάπου και με πήραν σαν βοηθό του ανθρώπου που έκανε τις εξωτερικές δουλειές της εταιρίας. Τώρα μη με ρωτήσεις τι τα έκανα τα διπλώματα και τα πτυχία. Τα έχωσα σε ένα συρτάρι όσο γινόταν πιο βαθιά για να μη μου βγάζουν το μάτι κάθε φορά που το άνοιγα. Όσο για την αυτάρκειά μου, την προώθησα για το μέλλον. Κάπου εκεί θα συναντιόμασταν. Εν τω μεταξύ, χτύπησε  την πόρτα της καρδιάς μου ο έρωτας, που μαζί με τα ωραία του κουβαλάει πάντα μαζί του και τα δύσκολά του. Κι άρχισαν οι έννοιες. Ξέρεις τώρα. Με θέλει, δε με θέλει, μου κάνει, δε μου κάνει, μου κάνει. Ε! αφού μου κάνει και του κάνω, να στήσουμε το σπιτικό μας. Πώς όμως; Με τι χρήματα; Ξαναβγαίνουν που λες τα πτυχία από το συρτάρι, και ξανά - βαστάτε ποδαράκια μου. Μόνο που τώρα ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα, μπορούσα κάπως να στηριχτώ στην προηγούμενη πείρα μου, κι από την άλλη, οι όσες αρνητικές απαντήσεις πήρα δεν ήταν και τόσο απογοητευτικές γιατί δεν ήμουνα πρωτάρα πια. Τέλος πάντων, κάτι καλύτερο κατόρθωσα αυτή τη φορά, και σιγά-σιγά, με την βοήθεια των γονιών μου το στήσαμε το καινούργιο νοικοκυριό. Όλα καλά.

Όλα καλά;

Για πόσο να ρωτάς.

Δεν θα σε ζαλίσω με τα διάφορα προβλήματα, θα 'χεις τα δικά σου. Όμως βρε παιδί μου, κάθομαι και σκέφτομαι όταν έκρουα την θύρα για να μπω στον κόσμο των μεγάλων, ήμουνα χαρούμενη, και δεν έβλεπα την ώρα να διαβώ το κατώφλι της ελευθερίας. Πώς τελικά βρέθηκα ελεύθερη από την κηδεμονία των γονιών μου αλλά δεσμευμένη μέσα στις έννοιες και τις υποχρεώσεις;

Θα μου πεις δεν είμαι η μόνη. Το ξέρω. Κι εσύ, κι όλος ο κόσμος τα ίδια περνάει. Και εδώ που τα λέμε, αν το δούμε συγκριτικά το θέμα, δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι γιατί ούτε οι έννοιες μου ούτε τα προβλήματά μου ήταν ή είναι ανυπέρβλητα. Τι να πουν άλλοι άνθρωποι; Το ίδιο μου έλεγαν κι οι γύρω μου σα το κουβέντιαζα μαζί τους.

"Μήπως είμαι εγωίστρια;" αναρωτήθηκα, "έχουν δίκιο, υπάρχει πολύ δυστυχία γύρω. Ίσως είμαι αχάριστη, η ζωή μου τα 'φερε δύσκολα, αλλά όχι άσχημα".

Από την άλλη, υπήρχαν μερικοί, που φαίνεται να είχαν τους ίδιους προβληματισμούς μ' εμένα. Τουλάχιστον δεν ένιωθα παλαβή. Αυτοί μου απαντούσαν γελώντας: " Καλώς τηνε στη λέσχη μας, κι ας άργησες", όμως λύση ούτε αυτοί μου έδιναν.

Έτσι, βλέποντας ότι όλοι οι άνθρωποι το είχαν αποδεχτεί λίγο πολύ, αποφάσισα να συμβιβαστώ κι εγώ με τον συγκριτικό βαθμό, τότε κατάλαβα και την αξία της Γραμματικής που πάσχιζαν οι δάσκαλοί μου να μου μάθουν στο σχολειό. Και να σου πω την καθαρή μου αλήθεια, για ένα διάστημα έπιασε. Καταλάγιασε η ανησυχία μου. Σε λίγο καιρό όμως, να την πάλι, πιο φρέσκια και με καινούργιες δυνάμεις. Σαν το στρατό που μοιάζει να υποχωρεί μπροστά στον όγκο του εχθρού, αλλά στην ουσία συγκεντρώνει τις δυνάμεις του, τις ανασυγκροτεί και επιτίθεται δριμύτερος.

Και με την επιστροφή της ανησυχίας μου αποφάσισα τελικά ότι δεν την αντέχω αυτή τη ζωή: φρόντισε γι' αυτό, φρόντισε για κείνο, θυμήσου αυτό, μην ξεχάσεις εκείνο, πρόλαβε ετούτο, τρέχα για το άλλο... και το βράδυ κατάκοπη να σχεδιάζω το τρέξιμο της επομένης.

Όχι, όχι, μη με νομίζεις ανεύθυνη. Δεν είναι ότι δεν θέλω τις ευθύνες, όμως να, αναγκάζομαι, πιέζομαι και τρέχω όλη την ημέρα. Έχω μπλεχτεί στα γρανάζια του προγραμματισμού και της υλοποίησής του. Προσπαθώ να οργανώσω, να βάλω όσο γίνεται περισσότερο τάξη στη ζωή μου. Γυρεύω να ορίζω τις ώρες μου. Χτίζω καλούπια γύρω μου για να αποκλείσω το απρόοπτο. Δεν έχω χρόνο για απρόοπτα πια. Προσπαθώ να μην τους αφήνω περιθώρια, να μην τους αφήνω χώρο να εισβάλουν στη ζωή μου. Θέλω, λέω, να είμαι εγώ η κυρία του χρόνου και του τρόπου μου. Φτιάχνω χαρακώματα και μπαίνω μέσα για να ζήσω, έχοντας πάντα την αγωνία της εχθρικής επίθεσης. Αγωνίζομαι για να κάνω την ζωή μου μια ρουτίνα που θα μου δίνει ασφάλεια. Κι ύστερα από τόσο χτίσιμο, τι περιμένεις; Είμαι κατάκοπη, και η ρουτίνα για την οποία πάσχισα γίνεται ρουτίνα που με πλακώνει.

Μια αλλαγή, βρε αδελφέ! Λίγο χάος! Πλάνταξε η ψυχή μου!.

Πού πήγε η περιέργεια για το άγνωστο που είχα σαν παιδί; Τι έγινε η φαντασία που με ταξίδευε στους άγνωστους κόσμους; Πώς μεταλλάχτηκε το ενδιαφέρον μου σε φόβο για το άγνωστο;

-Ε! Μεγάλωσες πια.

-Και τι μ' αυτό; Μεγαλώνω σημαίνει φοβάμαι τη ζωή; Μεγαλώνω σημαίνει κηρύσσω τον πόλεμο στη ζωή; Θα με φάει ή θα την φάω;

Δεν μ' αρέσει έτσι. Εγώ θέλω να αρμέξω τη ζωή σαν την αίγα Αμάλθεια που έθρεψε με το γάλα της τον Δία, και θέλω κι εκείνη να περιμένει το άρμεγμά μου για να ανακουφιστεί.

Θέλω να συμμετέχω. Να μου δίνει και να της δίνω. Να μοιράζομαι μαζί της.

Θέλω να ενδιαφέρεται για μένα και να ενδιαφέρομαι για κείνη. Θέλω να εν-Δια-φέρομαι! Ένας θεός είμαι κι εγώ μέσα μου και θέλω να με θρέψει μέχρι να αντρειωθώ για να διαφεντέψω την ψυχή μου και τον κόσμο μου.

Γι αυτό σου λέω, αν μείνω εδώ, στον κόσμο των μεγάλων δίχως ενδιαφέρον, χτίζοντας τείχη γύρω μου, η τύχη δεν θα με συναντήσει ποτέ. Ή μάλλον η ευ-τυχία δεν θα με συναντήσει ποτέ γιατί αυτή γεννιέται μέσα στην αλλαγή. Το τέλμα γεννά την δυσ-τυχία, κι αυτή οδηγεί μόνο σε ένα δρόμο, στο στομάχι του Κρόνου που καταπίνει τα παιδιά του. Εγώ όμως, κρύβω ένα Δία μέσα μου που θα δαμάσει τον Τιτάνα κι από Κρόνο φοβερό και τρομερό θα τον μετατρέψει σε Χρόνο που ρέει κελαρύζοντας, σε χρόνο που ξεπλένει τους φόβους και ρίχνει τα τείχη της ψευδοασφάλειας.

Ανάγκη όμως να ξαναβρώ την περιέργειά μου για το άγνωστο, ανάγκη ν' αναζητήσω το παιδί που τολμά μέσα μου.

Ανάγκη λοιπόν να θυμηθώ τα παραμύθια!.»

Άντε νάνι τώρα!