Προσδοκώντας την Ανάσταση!

    Η Μεγάλη Βδομάδα ή όπως από πολλούς αναφέρεται: «Εβδομάδα των Παθών», είναι εδώ!

Έφτασε λοιπόν η «Εβδομάδα των Παθών», σε μια κοινωνία που βασανίζεται, ταλαιπωρείται και υποφέρει χρόνια τώρα. Σε μια κοινωνία που εξευτελίζεται και εξευτελίζει, ακολουθώντας πιστά τον νόμο της ζούγκλας. Ο ισχυρότερος εξευτελίζει και ο πιο αδύναμος εξευτελίζεται! Μια τακτική στην οποία η ανθρωπότητα παραμένει πιστή για πολλούς αιώνες. 

    Τώρα το ποιος είναι ο ισχυρότερος και ποιος είναι ο πιο αδύναμος, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Είναι ο πιο αδύναμος κρίκος αυτός που αντέχει τα περισσότερα, που ανέχεται, που υπομένει και ελπίζει και ισχυρότερος αυτός που «αυτοπαραμυθιάζεται» πολλές φορές, ότι έχει εκμεταλλευτεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάποιον άλλο ή του έχει επιβάλλει την άποψή του;

   Τί κι αν οι κοινωνίες απέκτησαν εμπειρίες και γνώσεις στο πέρασμα των αιώνων; «Οι κοινωνίες δεν πρέπει να κρίνονται από την γνώση που έχουν συλλέξει, αλλά από το τι κάνουν με αυτή τη γνώση», είπε κάποτε ένας σοφότατος άνθρωπος. Δεν γνωρίζω αν είχε αναγκαστεί κι αυτός να ζει απομονωμένος, για να μην «εκθέτει» το περιβάλλον του και για να μην πικραίνεται από την έλλειψη κατανόησης των αγαπημένων του προσώπων!

    EINAI θλιβερό και μάλλον τραγικό, το ότι όποιος υποστηρίζει το Δίκαιο, το Τίμιο και το Ηθικό, προσβάλλεται ακόμα και από την ίδια του την οικογένεια. Είναι δραματικό να απομονώνεται κανείς από το ίδιο το οικείο του περιβάλλον, γιατί κι αυτό με τη σειρά του, προκειμένου να «προστατευτεί» στο γνώριμο και στο σύνηθες, αναγνωρίζει ως παραφροσύνη το να υποστηρίζει κανείς θεωρητικές έννοιες σε ένα τόπο που οι πρακτικές είναι τελείως διαφορετικές.

    Η κοινωνία μας έφτασε στο σημείο να θεωρεί καθεστώς την αδικία, την ατιμία και τον παραλογισμό και θεωρεί ως αιθεροβάμονες αυτούς που παραμένοντας πιστοί στις αρχές τους, συνεχίζουν να υποστηρίζουν το προαναφερόμενο τρίπτυχο. Οι έννοιες Δίκαιο-Τίμιο και Ηθικό, έχουν καταστεί θεωρητικές προσεγγίσεις για μια μεγάλη πλειοψηφία και από κάποιους άλλους έχουν καταχωρηθεί ως  λέξεις για σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή παραμυθιού, στην καλύτερη περίπτωση. Αντί να πολλαπλασιάζονται δηλαδή οι οπαδοί των εννοιών αυτών, γίνεται προσπάθεια να "εξαλειφθούν" οι ήδη υπάρχοντες!

  Και ποιος είναι σε θέση να «διακινδυνέψει» να «εκτεθεί», επειδή «περιθάλπτει» ή συμπαραστέκεται σε κάποιον που παραμένει πιστός υποστηρικτής και ένθερμος οπαδός αυτών των φανταστικών ιδεών; Φανταστικές ιδέες όχι με την έννοια που δίνουμε θαυμάζοντας κάτι, αλλά με την κυριολεκτική επεξήγηση της λέξης. Έννοιες που εντάσσονται στα πλαίσια της φαντασίας. Υπαρκτές σε φανταστικούς κόσμους, ίσως κάπου στη χώρα του Πήτερ Παν. (Στη χώρα του ποτέ;)

    Και πόσο μπορεί κανείς να αντέξει να ζει με έναν «φαντασιόπληκτο»;

    Και πόσο μπορεί αυτός ο «φαντασιόπληκτος» να ανεχτεί το περιβάλλον εκείνο που τον απαξιώνει αφενός και αφετέρου υποφέρει εξαιτίας του;

    Υποφέρει το περιβάλλον του εξαιτίας του άραγε; Αυτός υποφέρει εξαιτίας του περιβάλλοντός του; Ποιος υποφέρει πιο πολύ; Μόλις παγιδευτεί κανείς σε αυτού του τύπου τις αναρωτήσεις, το λακκουβάκι όλο και βαθαίνει.

   Δεν ισχύει δηλαδή ότι ο καθένας κάνει στον άλλο, όσα ο άλλος του επιτρέπει;  Η επιβάρυνση που νοιώθει ο καθένας μας από εξωτερικές επεμβάσεις, δεν είναι τόση, όση εμείς οι ίδιοι επιτρέπουμε να είναι και δεν συνεχίζεται, όσο εμείς επιτρέπουμε να συνεχιστεί;

    Να κάτι τέτοια ερωτήματα είναι που με μπερδεύουν όλο και περισσότερο και ως γνωστός «αναίσθητος» και «αδιάφορος» τύπος, καλά κάνω  και προσπαθώ να τα αποφεύγω!

Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου. Θα μου πεις ότι έχω δίκιο;

   - Άραγε μόνο σε μένα είναι αδιάφορο το να μου λένε ότι έχω δίκιο, όταν αυτό που με ενδιαφέρει είναι να το βρίσκω και όχι να το ακούω;

    Και να που πάλι βγήκα εκτός θέματος. Το θέμα μας ήταν η Ανάσταση και εγώ πήγα αλλού! Η Ανάσταση που περιμένει ο καθένας μας νάρθει από… μόνη της! Η βοήθεια που θα μας στείλει ο Θεός, το Σύμπαν, οι εξωγήινοι… γιατί… μας την χρωστάνε, βρε αδελφέ!!!

Άντε λοιπόν!  

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ νάχουμε αδέλφια!

Αλληλεγγύη και Προσφορά

Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Δικτύου Αλληλεγγύης και Ανταλλαγών Χανίων "Ονειροβάτες", έδωσε μια σειρά από παραστάσεις σε 4 μαγαζιά της πόλης, με σκοπό να προσφέρει διασκέδαση (που είναι απολύτως αναγκαία στις μέρες μας), συνδυάζοντας την παροχή κοινωνικής προσφοράς.

Η είσοδος ήταν ελεύθερη και όποιος από τους θεατές ενδιαφερόταν, μπορούσε να προσφέρει ότι ήθελε για ενίσχυση της Κοινωνικής Κουζίνας Χανίων. Με αυτόν τον τρόπο μαζεύτηκαν λίγα ευρώ, τα οποία όμως, ήταν μια σημαντική βοήθεια για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται.

Βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα από τα δρώμενα μπορείτε να δείτε εδώ:  http://www.youtube.com/watch?v=03vrBgnztyQ&noredirect=1

Οι "Ονειροβάτες" ονειρευόμενοι την αναβίωση των ανθρώπινων αξιών (που κινδύνεψαν να εξαφανιστούν στους καιρούς μας,  όπως η συναδέλφωση, η συμπόρευση, η φιλία, η προσφορά, η αλληλοβοήθεια, η υποστήριξη κλπ... ), υπολογίζουν να ετοιμάσουν διάφορες εκπλήξεις για τον κόσμο της πόλης των Χανίων, αλλά και για τους επισκέπτες και τους τουρίστες εν όψη καλοκαιριού.

Είναι μεγάλη η χαρά μας όταν έχουμε την υποστήριξη γνωστών, φίλων αλλά και την αγάπη όσων μέχρι στιγμής δεν γνωρίζαμε προσωπικά. Μας δίνεται η ευκαιρία μέσα από αυτές τις δραστηριότητες να γνωριστούμε και να μεγαλώσουμε την παρέα μας, βοηθώντας ο ένας τον άλλο σε μέρες  που η ανθρωπότητα καλείται να εφαρμόσει τα όσα έχει μάθει στο πέρασμα των χρόνων.

Τα νέα του Δικτύου Ανταλλαγών Χανίων, τα μαθαίνετε στο: http://www.diktyoantallagonxanion.gr/

"Ονειροβάτες" σε δράση!

Οι "Ονειροβάτες" είναι η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Δικτύου Αλληλεγγύης και Ανταλλαγών Χανίων.
Ξεκινούν την δράση τους με αφορμή την 50η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, παρουσιάζοντας  τρία μονόπρακτα σε ένα θεατρικό δρώμενο, σε γνωστά μαγαζιά της πόλης.
Απόσπασμα από το μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη, Το πανηγύρι και την Ψεύτρα του Ζαν Κοκτώ.
Συμμετέχουν: Ηρακλής Παπαδάκης, Σοφία Πατέλη, Μαρία Λεκάκη, Κοραλία Μπατίστα, Ελένη Φραγκιαδάκη.
Τρίτη 27 Μαρτίου, Maesa Mema, Αγίων Δέκα 21 (πίσω από τη Μητρόπολη)
Πέμπτη 29 Μαρτίου, Κεντρικόν, Δωροθέου Επισκόπου (πίσω από την Μητρόπολη)
Παρασκευή 30 Μαρτίου, Πολύ-τεχνείο, Χ΄΄Μιχάλη Νταλιάνη 40
Κυριακή 1 Απριλίου, Café Dali, Χ΄΄Μιχάλη Νταλιάνη 37
Η είσοδος είναι ελεύθερη, αλλά η όποια προσφορά από τους θεατές είναι ευπρόσδεκτη, έτσι ώστε τα τυχόν έσοδα να διατεθούν για τους σκοπούς της κοινωνικής προσφοράς του Δικτύου.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!

Καλές Απόκριες και Happy Valentine's Day!

    Ο Φλεβάρης, αγαπημένος μήνας των «μασκαράδων» και των «καρνάβαλων» (που έχουν την τιμητική τους σε αυτή τη χώρα), αν και δύσκολος με τις παρούσες συνθήκες, δημιουργεί πολλές ευκαιρίες για γιορτές, σε πείσμα των καιρών. Την τιμητική τους έχουν βέβαια και οι ερωτευμένοι! 

Ευκαιρίες για γιορτή –είτε είστε, είτε δεν είστε ερωτευμένοι (αν και θα σύστηνα να είστε, κάνει καλό!)- με αφορμή την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και ευκαιρίες για ξεφάντωμα, εν όψει της Αποκριάς. 

    Το ξέρετε φαντάζομαι, ότι τα ξεφαντώματα της Αποκριάς είναι άκρως ψυχοθεραπευτικού χαρακτήρα, ε;  Σκοπό έχουν να μας απελευθερώσουν από τις καταπιεσμένες εντάσεις μας, να ξεδώσουμε, να γελάσουμε, να χορέψουμε, να αλλάξουμε πρόσωπα, να παίξουμε, να διώξουμε όλη την πίεση και το στρεσάρισμα, που ο καθωσπρεπισμός και το «δήθεν» της καθημερινότητας, μας επιβάλλουν. 

    ΓΙ ΑΥΤΟ, αποφασίστηκε το 6^ο Παζάρι του Δικτύου Αλληλεγγύης και Ανταλλαγών Χανίων, να γίνει την Κυριακή 4 Μάρτη  (ενώ συνήθως γίνεται κάθε δεύτερη Κυριακή).

Στο 5^ο Ανταλλακτικό Παζάρι του Δ.Α.Χ, παρευρέθηκαν ακόμα περισσότεροι συμμετέχοντες, με πολλά περισσότερα πράγματα προς ανταλλαγή από τις προηγούμενες φορές. Περισσότερες οι μονάδες που ανταλλάχτηκαν, περισσότερα τα άτομα που εξυπηρετήθηκαν. Όπως και την προηγούμενη φορά, έτσι και τώρα συγκεντρώθηκαν ρούχα και φάρμακα για να προσφερθούν στους αστέγους της περιοχής και σε άτομα που έχουν ανάγκη. Εκτός από τα ρούχα και τα φάρμακα, τα μέλη του Δ.Α.Χ. αποφάσισαν να συγκεντρώνουν ΚΑΙ τρόφιμα για τον ίδιο σκοπό. 

Όποιος επιθυμεί να προσφέρει λοιπόν ρούχα, φάρμακα ή τρόφιμα, 

αλλά και να ανταλλάξει προϊόντα και υπηρεσίες  

καθώς και προσωπική επαφή με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Α.Χ, 

μπορεί να το κάνει στο (γνωστό πλέον χώρο του) 1^ου ΕΠΑΛ Χανίων, 

την Κυριακή 4 Μαρτίου από τις 11π.μ ως τις 4μμ.

Τα μέλη του Δ.Α.Χ και οι φίλοι τους, αντιλαμβάνονται κάθε ευκαιρία για συνάντηση, 

σαν  μια ευχάριστη γιορτή! 

Η επαφή και μόνον με άτομα που όχι μόνο αντιλαμβάνονται, 

αλλά συμμερίζονται και συνεργάζονται για κοινά όνειρα και στόχους, 

είναι από μόνη της μια ευχάριστη γιορτή.

Ουδέν κακόν...;;;

....Συμβαίνει και οι ίδιοι οι γονείς μας πολλές φορές, να μας ευνουχίζουν στην προσπάθειά τους να μην κακοπεράσουμε και να μας προστατέψουν από τις κακοτοπιές. Πολλοί γονείς νομίζουν ότι προστατεύουν τα παιδιά τους με το να μη τα αφήνουν να έρθουν σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα και την ανάληψη των ευθυνών τους. Την ανάληψη των ευθυνών όσον αφορά στους τρίτους δηλαδή, γιατί όσον αφορά στις ευθύνες προς αυτούς τους ίδιους, πάντα είναι σε ετοιμότητα να τις διεκδικούν. Κατ΄αυτόν τον τρόπο έχουν ένα ακόμα όπλο ως προς τον ευνουχισμό των παιδιών τους. Νομίζουν λόγου χάρη ότι με το να αποφασίσουν αυτοί το τι θα σπουδάσουν τα παιδιά τους, να αναλαμβάνουν να τους βρουν οι ίδιοι μια δουλειά, να τους πληρώνουν τυχόν χρέη τους, να μην τους αφήνουν να φύγουν από την πατρική εστία για να μείνουν μόνα τους και να αναλάβουν την ζωή τους, με το να επεμβαίνουν στις σχέσεις τους κλπ κλπ κλπ… τα προστατεύουν από τις δυσκολίες και τους εξασφαλίζουν μια πιο εύκολη ζωή. Σε αντάλλαγμα δε, ζητάνε μετά να τους αφιερώσουν αυτήν την ζωή τα παιδιά τους και πάει λέγοντας. Με αυτόν τον τρόπο συμβαίνουν (συνήθως) δύο –τουλάχιστον -τινά:

Πρώτον, το άτομο δεν μαθαίνει ποτέ να αυτοεξυπηρετείται και να αναλαμβάνει πλήρως τις ευθύνες του και δεύτερον, του είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις όταν αυτές έρθουν ετεροχρονισμένα, όοοοοοταν παντρευτεί και κάνει δική του οικογένεια ή μετά τον χαμό των γονιών του, για παράδειγμα.

    Τέτοιου τύπου αναστολές, περιοριστικά πιστεύω και δουλοπρεπείς πολλές φορές συμπεριφορές, που κληροδοτούνται από γονείς σε παιδιά, συντηρούν και τους θεσμούς του «φακελακίου», καθώς και πολλών άλλων κακώς κειμένων καταστάσεων που διαιωνίζονται.  Αν δε, κάποιος προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτό το μαγκανοπήγαδο, γίνεται αντικείμενο χλευασμού και απομόνωσης ακόμη και από τους ίδιους τους φίλους του, οι οποίοι έχουν συνηθίσει η έχουν βολευτεί σε αυτές τις συμπεριφορές και η διεκδίκηση δικαιωμάτων τους φαίνεται κάτι το «επαναστατικό», «τραβηγμένο από τα μαλλιά», υπερβολικό στην καλύτερη εκδοχή.

    «Χρειάζεται αρετή και τόλμη η ελευθερία», όπως λέει ο ποιητής, αλλά…

 τα βήματα στην άμμο...

    - Οι άνθρωποι που περνάνε από  διαδικασίες που τους είναι δυσάρεστες, δεν τις θάβουν! Ούτε θάβονται οι ίδιοι! Χρησιμοποιούν αυτές τις εμπειρίες σαν μαθήματα και προσπαθούν να προφυλάξουν άλλους ανθρώπους από το να περάσουν τα ίδια, Δανάη! Ο καθένας μας λίγο ή πολύ αδίκησε και αδικήθηκε. Εμπιστεύτηκε και απογοητεύτηκε, γονάτισε μα σηκώθηκε. Κάποιοι κατάρρευσαν και αναγεννήθηκαν.

Οι φόβοι μας φαίνονται μεγάλοι γιατί είμαστε σκυφτοί. 

Όταν σηκώσουμε το κεφάλι,σκύβουνε αυτοί!

απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Ουδέν κακόν"

Αλληλεγγύης συνέχεια...

    Ιδιαίτερα κοινωνικό χαρακτήρα είχε το 4^ο Παζάρι του Δικτύου Ανταλλαγής & Αλληλεγγύης Χανίων, την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, στο 1^ο ΕΠΑΛ.

    Παρόλο που ο καιρός δεν βοήθησε ιδιαίτερα, πλήθος κόσμου έδωσε το παρόν του, έκανε τις ανταλλαγές του, ενημερώθηκε για τον τρόπο λειτουργίας και γνωρίστηκαν αναμεταξύ τους πολλοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την πρόοδο και την εξέλιξή τους. Πολλοί από τους Εγγλέζους που μένουν μόνιμα στην Κρήτη, ήρθαν να μας γνωρίσουν και εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους στο να ενσωματωθούν σε αυτή τη  δράση αλληλεγγύης που γίνεται στην περιοχή μας.

    Τα μέλη του Δ.Α.Χ είχαν ενημερωθεί (και είχαν ενημερώσει όσο κόσμο μπόρεσαν), ώστε να φέρουν ρούχα για τους αστέγους της περιοχής καθώς και φάρμακα για το κοινωνικό φαρμακείο. Έτσι, συγκεντρώθηκαν μερικά ρούχα και φάρμακα για συνανθρώπους μας που τα έχουν απόλυτη ανάγκη, ειδικά με αυτές τις καιρικές συνθήκες που βιώνουμε.

    Εκτός δηλαδή από την υπηρεσία που παρέχεται μέσω της ανταλλαγής στα μέλη του Δ.Α.Χ. η προσπάθεια γίνεται, ώστε να διευρυνθεί αυτή η αλληλεγγύη και σε μεγαλύτερο κοινωνικό φάσμα.  Οι καιροί μας ζητάνε συναδέλφωση, αλληλεγγύη, συνοδοιπόρευση, υποστήριξη, ευγενή άμιλλα, συνεργασία. Τίποτα το άγνωστο δηλαδή, σε κανέναν από μας. Οι αρχαίοι Έλληνες (που όλος ο κόσμος θαυμάζει και μερικοί απλά σφεντερίζονται τα δικά τους επιτεύγματα για να καμαρώνουν), αυτές τις αρχές είχαν θεσπίσει και αυτές πρέσβευαν. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να γίνουν κοιτίδα πολιτισμού, γραμμάτων, τεχνών, καθώς και δημιουργοί …πολιτευμάτων!

    Οι μέρες της αντιπαλότητας και της ανταγωνιστικότητας ανήκουν στο παρελθόν και όποιος δεν το καταλαβαίνει (το βλέπουμε όλοι μας), περνάει άσχημα. 

  

Προσθέτοντας ο καθένας τη δική του μοναδικότητα, 

δυναμώνουμε την «προς τα άνω» ώθηση.

Αν θέλεις να αποκτήσεις κάτι, βοήθησε άλλους να το αποκτήσουν ...(ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ σελ. 279)

4ο Ανταλλακτικό Παζάρι στα Χανιά.

    Το Δίκτυο Ανταλλαγής Χανίων πραγματοποιεί το 4ο Παζάρι του, την Κυριακή 29 Ιανουαρίου, στον ίδιο χώρο του 1ου ΕΠΑΛ Χανίων.  Οι ώρες διεξαγωγής παραμένουν οι ίδιες (από τις 11 το πρωί δηλαδή μέχρι τις 4 το μεσημέρι). Και φυσικά θα λειτουργεί ο γνωστός σε όλους πια παιδότοπος για την δημιουργική απασχόληση των παιδιών, όσο οι γονείς θα κάνουν τις ανταλλαγές και την κουβεντούλα τους.

    Το Δ.Α.Χ.  θα πραγματοποιήσει τακτικές επισκέψεις στο Γηροκομείο, είτε για να βοηθήσει το προσωπικό στο φαγητό και τις υπόλοιπες δουλειές, είτε για να κάνει συντροφιά στους ηλικιωμένους.  Αλλά και για να μοιράσει ρούχα!

Ζητούνται αντρικά ρούχα για να δωθούν στο γηροκομείο στα Χανιά!  

Έχει ζητηθεί ήδη από τα μέλη του Δικτύου στο παζάρι της Κυριακής να φέρουν ρούχα και παπούτσια, για να μπορέσουμε εντός της άλλης εβδομάδας να πραγματοποιήσουμε την πρώτη μας επίσκεψη!  
Στο Γηροκομείο εκτός από τους ηλικιωμένους φιλοξενούνται και 27 άστεγοι! Εκτός αυτών όμως, υπάρχουν και άτομα που δεν βρήκαν θέση στο Γηροκομείο, στα οποία θέλουμε επίσης να δώσουμε κάποιο ρουχισμό. Οπότε καταλαβαίνετε πως οι ανάγκες είναι μεγαλύτερες.

Ζητούμε λοιπόν την βοήθεια όσων έχουν κάποια ρούχα 

που θέλουν να τα προσφέρουν γι αυτό το σκοπό, 

να τα φέρουν στο Παζάρι του Δ.Α.Χ, την Κυριακή 29/1.

ευχαριστούμε και... περιμένουμε να σας δούμε εκεί!!!

Αλληλεγγύη και Ανταλλαγή στα Χανιά.

Το 3^ο Ανταλλακτικό Παζάρι του Δ.Α.Χ έγινε την Κυριακή 15.1.12 σε κλειστό χώρο σε αντίθεση με τα προηγούμενα δύο.  

Η κακοκαιρία , δεν απέτρεψε τους Χανιώτες να το επισκεφτούν και να κάνουν τις ανταλλαγές τους σε είδη που χρειάζονται. Αυξημένη συμμετοχή από μέλη που  αντάλλαξαν είδη διατροφής (λάδι, κρασί, αυγά, ρύζι, πορτοκάλια, λεμόνια, αλεύρι κλπ), ρούχα, παπούτσια, βιβλία, παιχνίδια, ηλεκτρονικές συσκευές, καλλυντικά και αρώματα, διακοσμητικά αντικείμενα, φυτά και γεωργικά εργαλεία.  Υπήρχαν τραπεζάκια με σπιτικά γλυκίσματα και έτοιμο φαγητό, καθώς επίσης ήταν στημένος παιδότοπος που απασχολούσε δημιουργικά τα παιδιά, ώστε να μπορούν οι γονείς να κάνουν τα ψώνια και την κουβεντούλα τους με άνεση.

    Στις μέρες μας που η επιβίωση από την οικονομική κατάρρευση έρχεται πρώτη στη  λίστα των προτεραιοτήτων,  η ανάγκη να «ξανασυνδεθούμε» με τις έννοιες χαρίζω, βοηθώ, συμπαραστέκομαι, δανείζω, ανταλλάσω, συμπάσχω, αλληλοβοηθώ, γίνεται επιτακτική για να επιτευχθεί αυτή η επιβίωση.

   Στο ανταλλακτικό παζάρι, που πραγματοποιείται κάθε δεκαπέντε ημέρες, μπορούν να συμμετέχουν τα μέλη του δικτύου, αλλά και μη μέλη, με την προϋπόθεση να φέρουν οτιδήποτε δεν χρειάζονται, για να το ανταλλάξουν με κάτι που έχουν ανάγκη, από τα είδη που θα υπάρχουν στο παζάρι. Κατά την διάρκειά του γίνονται πάντα εγγραφές νέων μελών όπως έγινε και αυτήν την Κυριακή. Είκοσι νέες εγγραφές σημειώθηκαν, 50 τραπεζάκια με είδη προς ανταλλαγή στήθηκαν, 14 νέα είδη προστέθηκαν, έγιναν περίπου 200 συναλλαγές και οι μονάδες που ανταλλάχτηκαν έφτασαν τις 830, (έναντι 720 και 580 στο 2ο και στο 1ο αντίστοιχα).

Γίνεται εμφανής πλέον η ανάγκη για την εξεύρεση ενός χώρου, 

που θα μπορεί να στεγάζει το Ανταλλακτικό Παζάρι σε μόνιμη βάση, 
καθώς και τις συναντήσεις & εκδηλώσεις των μελών του Δ.Α.Χ. 
τα οποία ολοένα και αυξάνονται, 

εξασκώντας την Αλληλεγγύη δια μέσου της Ανταλλαγής (Προϊόντων και Υπηρεσιών).

Όποιος γνωρίζει αίθουσα (80τμ και άνω) στα Χανιά, 

που θα μπορούσε να παραχωρηθεί για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του Δ.Α.Χ., παρακαλείται να επικοινωνήσει στο : http://www.diktyoantallagonxanion.gr/

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=9En1TXIjv04

Παζάρι Αλληλεγγύης & Ανταλλαγής

3ο Παζάρι Ανταλλαγής Προιόντων στα Χανιά

Την Κυριακή 15 Ιανουαρίου από τις 11 μέχρι τις 4 το απόγευμα, 

στο 1ο ΕΠΑΛ Χανίων(οδός Κοραή 1, δίπλα στο στάδιο), 

το Δίκτυο Ανταλλαγών Χανίων διοργανώνει το 3ο ανταλλακτικό παζάρι.

Ύστερα από τη μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και τα επιτυχημένα δύο πρώτα παζάρια του Δικτύου Ανταλλαγών, 

θα πραγματοποιηθεί το 3ο κατά σειρά Παζάρι στον ίδιο χώρο.

http://www.diktyoantallagonxanion.gr/

Ο αληθινός δάσκαλος...

Σχολιαστής: Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο: To κείμενο αυτό είναι του συναδέλφου Νικήτα Κακκαβά και το (ανα)δημοσιεύω με ιδιαίτερη χαρά.

Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ' αυτό το «Δεύτε λάβετε φως» - φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία - μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.

Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο ¹

(άλλως «Φουρφούρας Web TV vs Φούφoτων των παραθύρων της κανονικής ΤV»)

γράφει ο Νικήτας Π. Κακκαβάς

Καρδιολόγος

Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία μια στιγμή που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον.

Graham Green, Βρετανός συγγραφέας

Όποιος μεγάλωσε στη φυλακή, τη φυλακή θυμάται.

Όποιος μεγάλωσε στο παλάτι, το παλάτι θυμάται.

Ινδική παροιμία

Σε ένα μικρό χωρίο του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.

Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη. Αντιθέτως! Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους - βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας - άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος» που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. Στο δικό του σχολείο αποφάσισε πως κράτος και εξουσία θα είχαν οι ανάγκες και οι νόμοι της παιδικής ηλικίας και όχι το στενάχωρο πλαίσιο του νομοθέτη. Έβαλε τα τυχερά Φουρφουργιανάκια στις φτερούγες του και ξεκίνησαν όλοι μαζί την πτήση τους προς τον ευαίσθητο ουρανό της Φαντασίας – ή προς τον φανταστικό ουρανό της Ευαισθησίας, αν προτιμάτε.

Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα. Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκει-μένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21^ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει. Ζωγράφισε φωτει-νούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπο-λογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά αληθινά «γράμ-ματα», παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο. Για αυτό και βάλθηκε να μάθει τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν - μέχρι και «μάχη χορευτικών συγκροτημάτων» διοργάνωσε ο αθεόφοβος! Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους - αυγά, καρπούζια και λαχανικά - προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.

Διαβάζω στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση. «Η εκπαίδευση», λέει ο Άγγελος Πατσιάς,«κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι». Και συνεχίζει: «Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο».

Τέλος, μεταξύ των πολλών άλλων, o Άγγελος Πατσιάς δημιούργησε, κλέβοντας ώρα από τον «εξωσχολικό» του χρόνο, μια διαδικτυακή εκπαιδευτική τηλεόραση για τα παιδιά. Την Φουρφουρά Web TV!

Η Φουρφουρά Web TV δεν είναι απλά μια ακόμη διαδικτυακή τηλεόραση ανάμεσα στις χιλιάδες που μπορεί να βρει κανείς σήμερα στο Ίντερνετ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: αποτελεί έναν δίαυλο επαφής και επικοινωνίας των παιδιών με την υπόλοιπη Κρήτη, με την Ελλάδα και – γιατί όχι; - με όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτήν τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, δημιουργούν, αλλά επίσης λύνουν τις απορίες τους, μαθαίνουν εξ αποστάσεως… Πάνω από όλα τα παιδιά το διασκεδάζουν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τον σχετικό διαδικτυακό τόπο – site επί το … ελληνικότερον - για να διαπιστώσει, ότι όσα γράφω είναι αλήθεια μέχρι κεραίας.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο κόσμος μας λειτουργεί με γνώμονα την ανισότηταµ στα όνειρα και τις προοπτικές των ανθρώπων καμιά δημοκρατία και δικαιοσύνη δεν λειτουργεί. Έχεις αναρωτηθεί, άραγε αναγνώστη μου, τι είδους ισονομία ορίζει ο Θεός, η Τύχη, το Κισμέτ, η φυσική επιλογή, το Κάρμα - ή έστω ό,τι πιστεύει ο καθένας - ανάμεσα στο παιδάκι που γεννιέται σε μια εύπορη αστική οικογένεια στα προάστια της Αθήνας και στα παιδιά ενός μεροκαματιάρη αγρότη ή κτηνοτρόφου σε κάποιο απομονωμένο χωρίο των συνόρων;

Τα παιδιά του Φουρφουρά γεννήθηκαν με τα σύνορα τους κατ’ αρχήν κλειστά στην αποδημία των ονείρων και της ίσης ευκαιρίας. Αναλογιστείτε τα δεδομένα και προβλέψτε τις δυνατότητες: ένα ορεινό χωριό 500 ανθρώπων που στην πλειονότητα είναι υπερήλικες χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, λασπόδρομοι, το Ρέθυμνο χιλιόμετρα μακριά και στη γλώσσα του χωρίου πολλές λέξεις, όπως «κινηματογράφος», «θέατρο», «συναυλία», «λεωφόρος» κ.ά.,χωρίς αντίκρισμα. Τα παιδιά του Φουρφουρά έπρεπε να τρέξουν, αμέσως αφότου γεννήθηκαν, αν ήθελαν να «προλάβουν» τους συνομηλίκους τους των πόλεων. Βλέπεις οι τελευταίοι είχαν όλον τον χρόνο, πρώτα να μπουσουλήσουν, μετά να σηκωθούν στα δυο τους πόδια και να μάθουν με την ησυχία τους να περπατούν. Κι όμως η παρουσία ενός μόνου ανθρώπου, του δάσκαλου Άγγελου Πατσιά, έφτασε να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη μοίρα των παιδιών, κατάφερε να ανοίξει ρωγμές στην απομόνωση τους και να εγγράψει οριστικά στην καρδιά τους στέρεες παρακαταθήκες για το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο εμπνευσμένος δάσκαλος μπόρεσε να ακυρώσει τα βαρίδια της καταγωγής και να αποκαταστήσει μια κάποια πιο δίκαια κανοναρχία στην πτήση της ζωής τους.

Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Δεν ξέρω και εγώ στ’ αλήθεια, αναγνώστη μου. Ίσως να ματαιοπονώ γράφοντας τούτες τις σκέψεις, για να διεκδικήσω φρούδες απαντήσεις σε μάταιες απορίες. Φερ’ ειπείν σε τούτα τα χρόνια της δημόσιας ρητορείας και της ιδιωτικής ιστορίας, όπου όλα τριγύρω είναι «ωραία κιόλας ερείπια»², τι μπορούμε να λογαριάσουμε για Πράξη; Κι ακόμη: ποια Πράξη, μέσα σε τούτο το ετοιμόρροπο σκηνικό μες στο οποίο περιφέρουμε κομπάρσο τη ζωή μας, μπορεί να σταθεί όρθια σαν αλεξικέραυνο;

Ζούμε στα χρόνια, που το τιποτένιο κάνει μεγάλο σαματά. «Πάμε ΠΟΥΘΕΝΑ, να δούμε ΚΑΝΕΝΑΝ για να πούμε ΤΙΠΟΤΑ», είναι το σλόγκαν της νέας εποχής. Η βιαστική πλειοψηφία, που ξεχαρμανιάζει μπροστά στους ήρωες τηςlifestyle υποκατάστατης πραγματικότητας, έχει τυφλά και κωφά τα αισθητήρια της για τέτοιες λογής Πράξεις, όπως τούτο το ευαίσθητο δασκαλίκι του νεαρού Άγγελου. Μοιάζει για αυτούς αποκοτιά, γραφικότητα, καπρίτσιο ή τέλος πάντων μια ασήμαντη και δυσδιάκριτη ψηφίδα στο οπτικό τους πεδίο. Στο βάθος ίσως και να την αγνοούν, επειδή γίνονται ενοχλητικοί όσοι επιμένουν ακόμα να θυμίζουν πως είμαστε φτιαγμένοι για να γίνουμε Άνθρωποι ...

Εκπληκτικέ Άγγελε Πατσιά, αν μπορούσε η φωνή μου να φτάσει μεμιάς από εδώ τον παγωμένο βορρά της Ελλάδας μέχρι τον Φουρφουρά της ορεινής Ρεθυμνίας, θα ήθελα να σου φωνάξω αληθινέ μου Δάσκαλε, για ό,τι κάνεις, τα λόγια του Ποιητή:

«Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο».

Υ.Γ₁. Λίγους μήνες πριν πεθάνει ρώτησαν σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τον Γιώργο Ζαμπέτα τι θυμάται από την ζωή του. Ο θυμόσοφος μάγκας, ρούφηξε το τσιγάρο του, ζύγισε το ζάρι της μνήμης και απάντησε στον έκπληκτο δημοσιογράφο: «Εξόν από την μάνα και τα παιδιά μας, τι νομίζεις ότι θα θυμόμαστε ρε; Κανά καλό δάσκαλο, την πρώτη γκομενίτσα και κανένα μερακλίδικο τραγούδι…».

Υ.Γ₂. Ότι σταδιακά μεταλλασσόμαστε από οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων σε ένα σαθρό, αλλοπρόσαλλο, ετοιμόρροπο και χωρίς ευδιάκριτο αξιακό σύστημα συνονθύλευμα τυχαίων συνοδοιπόρων, φαίνεται και από την αντιμετώπιση που επιφυλάσσει η πλειοψηφία στους δασκάλους. «Τεμπέληδες που κάθονται τρεις μήνες το χρόνο», «δασκαλάκοι», «μίζεροι» και άλλα τέτοια παρόμοια συνηθίζουν για τους δασκάλους αρκετοί. Κάποιοι μάλιστα προχωρούν ακόμη παραπέρα: αποκαθηλώνουν τον δάσκαλο στα μάτια του μικρού παιδιού τους με την παραμικρή ευκαιρία. Διόλου δεν αντιλαμβάνονται το κακό που κάνουν στην αθώα παιδική ψυχή των σπλάγχνων τους (υπέρ των οποίων a propo ισχυρίζονται πως κόπτονται και πασχίζουν). Μιας και στο παιδί πρώτα οικοδομείς το εναλλακτικό και ύστερα γκρεμίζεις το υπάρχον. Τακτική μπουλντόζας και αντιπαροχής δεν χωράει στη ψυχή των παιδιών μας! Ψιλά γράμματα θα μου πεις αναγνώστη μου. Όμως, στις λεπτομέρειες παίζεται το παιχνίδι της ζωής…

Το πρώτο ολισθηρό βήμα για την αμορφωσιά και την απανθρωπιά της κοινωνίας - και ό,τι αυτές συνεπάγονται - είναι η αντιφατική στάση που τηρούμε έναντι των δασκάλων – και κατ’ επέκταση της Παιδείας. Από τη μια, τους εμπιστευόμαστε ό,τι πιο πολύτιμο, εύθραυστο και σπάνιο αξιωθήκαμε ποτέ να αποκτήσουμε: τη ψυχή των παιδιών μας. Επιπλέον, με κάθε ευκαιρία αναγνωρίζουμε τη σπουδαιότητα του λειτουργήματος τους. Από την άλλη, παραμένουμε πεισματικά και εξαρχής προκατειλημμένοι και απαξιωτικοί μαζί τους. Σκεφθείτε μοναχά πόσες φορές έχετε ακούσει ή και ξεστομίσει την ατάκα «τι ξέρει τώρα ο δασκαλάκος;». Επιτρέψτε μου να πω – όχι ότι χρειάζονται αυτόκλητους υπερασπιστές οι δάσκαλοι - πως ενίοτε ξέρει πολλά περισσότερα από πολλούς τριγύρω μας που τους έχει αποχαυνώσει η lifestyle παρέλαση της τηλεόρασης.

Είναι σίγουρο πως δεν αξίζουν όλοι οι «δάσκαλοι» να λέγονται δάσκαλοι, όπως δεν αξίζει λ.χ. να λέγονται γιατροί όλοι οι «γιατροί», δικαστές όλοι οι «δικαστές» και εν τέλει όλοι οι «άνθρωποι» άνθρωποι. Χωρίς αμφιβολία στην εκπαιδευτική κοινότητα λαθροβιώνουν αρκετοί που δεν έχουν αντιληφθεί στο ελάχιστο πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος τους και ποια επίδραση μπορεί να έχει διαχρονικά η παρουσία τους στους ανθρώπους, την αγωγή των οποίων τους εμπιστεύονται οι γονείς και η κοινωνία. Ωστόσο, αναπόφευκτα παιδεία και σχολείο δεν έχουν νόημα χωρίς τον δάσκαλο, όπως δεν νοείται δικαιοσύνη και δικαστήριο χωρίς τον δικαστή ή υγεία και νοσοκομείο χωρίς τον γιατρό.

Μόνο αν η κοινωνία και οι εκάστοτε Εξουσίες αναγνωρίσουν με ολοφάνερο και ανυπόκριτο τρόπο την αξία του δασκάλου, υπάρχει ελπίδα η εκπαιδευτική κοινότητα να βρει το θάρρος και την αποφασιστικότητα να ξεφορτωθεί από τέτοιους λογής λαθρεπιβάτες. Εν τέλει χρειάζονται και κάποια υπομόχλιο συμπαράσταση οι δάσκαλοι για να εννοήσουν, να προστατέψουν και να αναδείξουν το κύρος της ευθύνης να είσαι δάσκαλος.

Οι δάσκαλοι – και ιδίως οι νέοι δάσκαλοι, τα είκοσι οχτώ χρονών αγόρια και κορίτσια που βλέπω περιτριγυρισμένα από τα πολύβουα μελίσσια των παιδίων στις αυλές των δημοτικών σχολείων - πρέπει να πάψουν να ακροβατούν στο τεντωμένο σκοινί μιας τέτοιας αντίφασης: από τη μια λειτουργοί, από την άλλη απαξιωμένοι από την κοινωνία και νεόπτωχοι με 900 ευρώ μισθό από το Κράτος. Γιατί αν «όλα έχουν παιχτεί, προτού γίνουμε δώδεκα χρονών», όπως σοφά διαισθάνθηκε ο Γάλλος ποιητής Charles Péguy, τότε ο δάσκαλος είναι κάτι περισσότερο από αυτό για το οποίο τον προορίζει η προκρούστεια γραφειοκρατική αντίληψη του Υπουργείου Παιδείας. Είναι τυχαίο που ο Πλάτωνας στην Ιδανική Πολιτεία του ιεράρχησε πρώτο τον Δάσκαλο στην κορυφή της κοινωνίας;

Υ.Γ₃. Θερμή παράκληση να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Φουρφούρα Web TB (http://fourfourastv.blogspot.com). Προσπαθήστε να στείλετε με κάθε τρόπο (e-mail στη διεύθυνση του: angelpats@gmail.com, συγχαρητήρια επιστολή στο σχολείο του χωριού κλπ) σ' αυτόν τον άνθρωπο ένα μήνυμα συμπαράστασης, ένα μικρό μπράβο, μια ευχή. Το αξίζει! Ο ίδιος - σεμνός καθώς φαίνεται - δεν επιδίωξε ποτέ του την προβολή. Ωστόσο, την αξίζει όσο κανείς άλλος! Ιδίως αυτές τις στιγμές όπου η κατήφεια και η απαισιοδοξία που γέννησε η οικονομική κρίση σκιάζουν το μικρό του άστρο στον ουρανό μας.

¹ Μανόλης Αναγνωστάκης από το ποίημα «Όταν αποχαιρέτησα». Ιδέα από ένα κείμενο του Θανάση Τριαρίδη.

² Οδυσσέας Ελύτης από το «Άξιον Εστί»

Ενδιαφέροντες καιροί...

Ζούμε αναμφισβήτητα σε ενδιαφέροντες καιρούς.  ή όχι;

Τι γίνεται όσον αφορά στα εφόδια 

      με τα οποία αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που συναντούμε;

Θάλασσα & Γιώτιγκ

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ το ιστορικό περιοδικό "Θάλασσα & Γιώτιγκ";

- Ποιοί έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί μαζί του;

- Ποιοί έζησαν "μεγάλες" στιγμές συμπλέοντας μαζί του;
- Πόσοι και ποιοί "άμβλυναν" την προοπτική του;
- Ποιοί συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό, ποιοί ανέλαβαν την "ανακαίνηση" και τα "lifting";
- Ποιοί αμαύρωσαν την εικόνα του στη συνέχεια;
- Πόσοι και ποιοί διασύρθηκαν και με ποιούς τρόπους;
- Πόσοι και ποιοί βίωσαν την "οικονομική κρίση", σε όλο της το μεγαλείο (ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, ψυχολογικό...), πολύ πριν την βιώσει όλη η Ελλάδα;

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ μαζί μου!!!

Κάπου στα βάθη της ζούγκλας...

Κάπου στα βάθη της ζούγκλας, σε "υποανάπτυκτες" κοινωνίες ιθαγενών, συναντάμε την παρακάτω σκηνή:
Βγαίνει ο μάγος της φυλής, ανακοινώνει ότι ο τάδε έχει καταληφθεί από το κακό πνεύμα και όλα τα υπόλοιπα μέλη της φυλής τον απομονώνουν, καίνε το σπίτι του, σουβλίζουν την οικογένειά του κλπ κλπ.... 
Μετά από πολλές γενιές, (υπάρχει η περίπτωση να δούμε την ταινία, στην οποία) αποκαλύπτεται ότι ο τότε μάγος της φυλής, είχε κάποια προσωπική έριδα με τον τάδε και γιαυτό χρησιμοποίησε την επιρροή που είχε στον κόσμο, για να τον εξολοθρεύσει. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.


Σε κάποιες άλλες κοινωνίες (πιο αναπτυγμένες), παρόμοια σκηνή εκφράζεται ως εξής:
Βγάζουμε στη δημοσιότητα τη διεύθυνση στην οποία διέμενε με την οικογένειά του κάποιος κακοποιός, για να μπορεί ο καθένας να πάει να τοποθετήσει τον αναμμένο του πάσαλο, να πετάξει την ωραιότατη πέτρα (ή κοτρώνα του), να γιουχάρει, να γράψει στους τοίχους με μπογιά... "Τώρα ξέρεις που θα πας να βιάσεις τα παιδιά και την γυναίκα του ανθρώπου που βίασε τα δικά σου παιδιά!!!" τον προτρέπουμε εμμέσως πλην σαφώς!


Μας ενδιαφέρει όντως να λύσουμε ένα πρόβλημα, να απομονώσουμε μια βλάβη, να παραδειγματίσουμε με την τιμωρία; η θέλουμε να έχει όσο τον δυνατό μεγαλύτερο αντίκτυπο μια βλάβη; να μπερδέψουμε όσους μπορούμε περισσότερο; να τιμωρούμε και να αυτοτιμωρούμαστε μαζοχιστικά και αναποτελεσματικά εις τους "αιώνας των αιώνων";
Μήπως αυτοί οι τρόποι που η κοινωνία μας χρησιμοποιεί για να "πολεμήσει" το "έγκλημα", είναι συχνά εγκληματικότεροι του εγκλήματος; 

Οι «Δάσκαλοι του Φωτός», οι «Ανεβασμένες Συνειδητότητες», οι άνθρωποι που εξασκούν τις ανθρωπιστικές τέχνες,* οι κοινωνικοί φορείς, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο δράστης, το θύμα, κάτω από ποιές συνθήκες αποφασίζουν ότι δεν τους αφορούν τα δρώμενα της κοινωνικής συμπεριφοράς, του τόπου στον οποίο δραστηριοποιούνται;

Αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα, γιατί δεν τους ενδιαφέρει να εμπλακούν, από φόβο μήπως χρειαστεί να πάρουν θέση;

Αποστασιοποιούνται για να δώσουν χώρο στα γεγονότα να διαδραματιστούν; Μερικές φορές χρειάζεται να ολοκληρωθεί μια διαδρομή για να μπορούμε να δούμε ολοκληρωμένη την εικόνα;

Αποφεύγουν να προβληματιστούν με κάποια φαινόμενα μήπως για να μην υποβάλλουν τον εαυτό τους σε μεγαλύτερη σύγχυση από την οποία βρίσκονται ήδη, ;

Ποιοί αρνούνται να παρατηρήσουν την επαναληψιμότητα παρόμοιων καταστάσεων και τους τρόπους με τους οποίους επαναλαμβάνονται την κάθε φορά; 

Υποτίθεται ότι μας αφορά αυτό που γίνεται για το γενικό καλό; Ακριβώς όπως υποτίθεται ότι: «ο καθένας είναι αθώος μέχρι της αποδείξεως της ενοχής του»;

Ακόμα κι αν χρειαστεί να θυσιαστεί κάποιος για το κοινό καλό, αυτό είναι μια πράξη ηρωισμού, αγιοποίησης κλπ… από ότι βλέπουμε και στην μυθολογία ακόμα. Όταν μια πράξη δεν ωφελεί κανέναν, αντιθέτως βλάπτει πάρα πολλούς, πως μπορεί αυτή η πράξη να είναι παραδεκτή;

Πως έχει εξελιχθεί η κοινωνία των ανθρώπων ανά τα έτη, όσον αφορά τον τρόπο διαχείρισης παρόμοιων καταστάσεων;  

Σε ποιο σημείο εντοπίζεται η εμπειρία, η γνώση, η διάθεση για αποτελεσματικότητα;

Πως αντιλαμβανόμαστε τα εκατομμύρια συνανθρώπων μας που "βιάζονται" καθημερινά από ανήθικες και απάνθρωπες επιβολές;  

Πως αντιμετωπίζουμε ορισμένα "θύματα" που συναντούμε στην καθημερινότητά μας, όταν θέλουν να μας εξομολογηθούν το προσωπικό τους δράμα; 

Πόσες φορές έχουμε υπάρξει οι ίδιοι "θύματα" ή "θύτες" και πως νοιώθουμε σε αυτές τις περιόδους της ζωής μας;

Τι έχουμε ανάγκη;

Πως κάνουμε χρήση της εξουσίας που μας δίνει η εκάστοτε κοινωνική μας θέση, σε άτομα στα οποία επιβαλλόμαστε;

Πως τα καταφέρνω και γεμίζω μια σελίδα με ερωτηματικές προτάσεις;;;

Herc
* όπως είναι η ψυχοθεραπεία, η ενσυναίσθηση, η συμπόνοια, η συμπόρευση στην θεραπευτική διαδρομή κλπ.