Ο Έλληνας ψηφοφόρος (γιατί λόγος για πολίτες έχει πάψει να
γίνεται προ πολλού), καλείται να ψηφίσει και έχει μια πληθώρα επιλογών,
προκειμένου να «σώσει την πατρίδα»!
Αυτόν που του δίνει ραντεβού στις 8 και εμφανίζεται στις 9,
αυτόν που βλέπει ανάπτυξη εκεί που τα νοικοκυριά υποφέρουν, αυτόν που δεν
σέβεται τις επιλογές του, αυτόν που παρουσιάζει αυθόρμητα ρεπορτάζ μετά από 4-5
γυρίσματα της κάθε σκηνής, τον Μανωλιό που άλλαξε τα ρούχα του και τα έβαλε
αλλιώς και άλλους πολλούς σωτήρες ακόμα. Και φυσικά μην παραλείψουμε και εκείνους
τους «σωτήρες», οι οποίοι «αφουγκραζόμενοι την ανάγκη του λαού», δημιουργούν τα
νέα κόμματα-κινήματα της τελευταίας στιγμής.
Όλα για την σωτηρία της πατρίδας!!!
Ο Έλληνας ψηφοφόρος, ο οποίος αδιαφορεί παντελώς για το
οτιδήποτε συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, είναι μόνιμα παραπονούμενος για τα
κακώς κείμενα που συμβαίνουν στον ίδιο, (τα οποία προκαλούνται φυσικά πάντα από
τους άλλους)!
Αυτοί οι «άλλοι» φταίνε ΠΑΝΤΑ, που μεθάνε ανεξέλεγκτα και
προκαλούν ατυχήματα στους δρόμους, που πετάνε τα χαρτιά από τα κουτιά των τσιγάρων,
τα χαρτομάντηλα, τα σουβλάκια κλπ στα πεζοδρόμια ή στην άσφαλτο, που αδειάζουν
τα τασάκια τους καταμεσής του δρόμου, που δεν είναι συνεπείς στα ραντεβού ή στις
πληρωμές τους, που αδιαφορούν για την άδικη απόλυση του διπλανού τους, για την
διάρρηξη στο σπίτι του γείτονα, για την τρομοκρατία του «διαφορετικού παιδιού»
στο σχολείο, την έλλειψη σεβασμού στις προτεραιότητες,
την συγκάλυψη διαφόρων απατεώνων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του δημόσιου βίου,
την συμμετοχή στην λαμογιά και στο βόλεμα, την ανυπαρξία κοινωνικής
ευαισθησίας.
Επικαλούνται ρητά των αρχαίων ημών προγόνων, κάνοντας πράξη
τα εντελώς αντίθετα. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι οι πράξεις μιλούν δυνατότερα
από τα λόγια και όσοι το πιστεύουν αυτό, θεωρούνται γραφικοί ή φαιδροί από την
πλειοψηφία, που έχει μάθει να θεωρεί μαγκιά και εξυπνάδα την εξαπάτηση!
Η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης είναι μια σειρά λέξεων που
δεν βγάζει κανένα νόημα για τους περισσότερους. Ανάληψη = παίρνω χρήματα από
την τράπεζα ή το ΑΤΜ, Προσωπική= καινούργιο αυτοκίνητο, άι φον, άι παντ, άει
χάσου…, Ευθύνη= είναι ευθύνη των εξωγήινων, των θεών, του Θεού, των Αγίων, του
Σύμπαντος… να μας βγάλουν από την κρίση.
Όλα μαζί στην ίδια πρόταση νόημα ΔΕΝ βγάζουν!!! Τέλος.
Αν η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ήταν γνωστή στους εκλέγοντες,
δεν θα μπορούσε να είναι επιτρεπτή η άγνοιά της από τους εκλεγόμενους. Αυτό
φυσικά συμβαίνει όταν οι εκλέγοντες είναι πολίτες και δεν λειτουργεί στους ψηφοφόρους!
Οι πολλοί ενστερνίζονται το «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»
ή το «δεν έχουμε άλλη επιλογή» και άλλα τόσο ή και περισσότερο χαριτωμένα,
αφήνοντας τους λίγους (που πραγματικά ενδιαφέρονται), να ανακαλύπτουν διαρκώς
νέες επιλογές και δυνατότητές τους. Να τραβάνε κουπί δηλαδή!
Οι ισχυροί λίγοι τους κατευθύνουν και τους απομυζούν. Οι
ανίσχυροι λίγοι παλεύουν για τις αλλαγές που θα βοηθήσουν τους πολλούς.
Οι ισχυροί λίγοι χαίρουν της εκτίμησης, του σεβασμού(!) και της
παραδοχής των πολλών, ενώ οι ανίσχυροι λίγοι εισπράττουν την απαξίωση, την λοιδορία
και την κοροϊδία τους.
Όλοι όμως ζητούν να συμμετέχουν στο οτιδήποτε τους βολεύει ή
τους εξυπηρετεί προσωπικά, ανεξάρτητα αν είναι επίτευγμα των ανίσχυρων λίγων ή
επιβολή των ισχυρών «λίγων».
Βρισκόμαστε αισίως στο σωτήριο έτος 2015. Και ζούμε στην
Ελλάδα. Την μητέρα της … ;;;
Αιδώς Αχρείοι!!!
