Thalassa

Ήταν το 2010 που ο Διεθνής τύπος έγραφε:

5 χρόνια μετά... με αφορμή την σειρά "Θάλασσα"...

θάλασσα

Σύντομα κοντά σας...

Η πραγματικότητα έξω από μένα

"Η πραγματικότητα έξω από μένα"Μια παράσταση ποίησης και κίνησης

Την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιουνίου, στις 21.30, παρουσιάστηκε στο Στούντιο Όξω Νού η παράσταση “Η πραγματικότητα έξω από μένα”.

Μια παράσταση ποίησης και κίνησης βασισμένη στις ποιητικές συλλογές:
"Η μελαγχολία του Παρισιού" μικρά πεζά ποιήματα του Σαρλ Μπωντλαίρ
"Μονόγραμμα" του Οδυσσέα Ελύτη
"Μνήμη σχεδόν πλήρης" και "Άδεια εξόδου" του Λεωνίδα Κακάρολγου

Μια παράσταση που μιλά και κινείται σε διόδους μέσα κι έξω από την πραγματικότητα.
Ο διάλογος που γίνεται προς τον εαυτό μας και προς το πρόσωπο του πόθου μας, που μας ακούει ή μας αισθάνεται.
Ο ζωντανός μονόλογος που μας οδηγεί στην ανακάλυψη μιας πραγματικότητας έξω από τον εγωκεντρισμό μας, έξω από εμάς.
Η απώλεια ως πρόσωπο, ως ανάμνηση που μας βοηθά να φτάσουμε στη λύτρωση και σε μια καινούρια ζωή.

Συντελεστές:
Σύλληψη, σκηνοθετική επιμέλεια: Σοφία Πατέλη
Κινησιολογία: Βιργινία Αληζιώτη
Πρωτότυπη μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης
Ηχοληψία/φωτισμός: Βαρδής Βασιλάκης
Ερμηνεία: Σοφία Πατέλη, Βιργινία Αληζιώτη, Κοραλία Μπατίστα, Ηρακλής Παπαδάκης, 

https://www.facebook.com/events/826238904125591/

10. ΑΝΟΙΞΗ 2015

ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

- Έγινα άλλος άνθρωπος! Γιατί; 

Γιατί μπορούσα! 

Δείχνοντας έτσι στον εαυτό μου και σε όποιον μπορέσει να δει, ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει άλλος άνθρωπος όταν υπάρχουν λόγοι.

- Υπήρχαν λόγοι;

- Έτσι θεώρησα. Αν οι εντάσεις και οι εκρηκτικότητα (που ούτως ή άλλως ήθελα να αποβάλλω από τη ζωή μου) δημιουργούν πρόβλημα στον άνθρωπό μου, ευκαιρία να τις μετουσιώσω.

- Και τα κατάφερες; Τις μετουσίωσες;

- Τις μετουσίωσα! Τις μετέτρεψα σε ανεκτικότητα και παράβλεψη, αφήνοντας μια σωρεία λαθών να συμβαίνουν και να πολλαπλασιάζονται εξαιτίας αυτής της παθητικότητας.

- Αυτό τώρα είναι καλό;

- Καλό δεν το λες βέβαια, σφάλμα μάλλον. Ίσως έπρεπε να κάνω διαφορετικές μετουσιώσεις. Οριοθέτηση και αποφασιστικότητα, ίσως να βοηθούσε περισσότερο.

- Πήρες ικανοποίηση από αυτή τη διαδικασία; Έδωσες ικανοποίηση ίσως;

- Αν ρωτήσεις τη μαζοχιστική μου πλευρά, ίσως σου πει ότι πήρε ικανοποίηση με το γεγονός του ότι μπόρεσε να το κάνει, τροφοδοτούμενη με την ελπίδα ότι κάποιος θα καταλάβει κάποτε κάτι. Σε πρακτικό επίπεδο συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά, ότι όταν συμβαίνει κάτι που μας ενοχλεί, καλό είναι να το περιορίζουμε με όποιον τρόπο διαθέτει ο καθένας. Κυρίως πίκρα και πόνος ήταν η συγκομιδή και από τις δυο πλευρές.

- Αν γύρναγες το χρόνο πίσω, θα άλλαζες κάτι;

- Μάλλον το χρονικό διάστημα θα μίκραινα. Ίσως να αξίζει να γίνει κανείς «άλλος άνθρωπος» αν με αυτό τον τρόπο βοηθιέται κάποιος, αλλά αν χάνει τον εαυτό του ενώ παράλληλα συμβάλλει στην εκτροπή του άλλου, είναι λάθος. Κι ενώ το να γίνει ένα λάθος είναι εύκολο, το να διορθωθεί έχει διάφορους βαθμούς δυσκολίας συνήθως.

- Θα σύστηνες σε κάποιον να γίνει «άλλος άνθρωπος» και αν ναι, για ποιο λόγο;

- Για την αγάπη και μόνον! Όταν φυσικά υπάρχει από αμφότερες τις πλευρές. Είναι λάθος όταν γίνεται μονόπλευρα, γιατί πολλές φορές στο όνομα της αγάπης «πνίγουμε» κάποιον που δεν αισθάνεται το ίδιο. Είναι λάθος οτιδήποτε γίνεται μονόπλευρα σε μια σχέση. Διαταράσσονται ισορροπίες και μοιραία οι σχέσεις οδηγούνται σε μαρασμό και διάλυση.

- Υπάρχει προδοσία εδώ;

- Σίγουρα υπάρχουν κάποια ψήγματα τουλάχιστον από το άτομο προς τον εαυτό του. Το να γίνεσαι άλλος άνθρωπος, σημαίνει ότι απιστείς σε κάποιες από τις αρχές σου πολλές φορές.

- Δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη;

- Η εμπιστοσύνη είναι όπως ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Προσφέρεται δύσκολα και χάνεται εύκολα. Όταν σπάσει γίνεται χίλια κομμάτια και όταν κόψει, κόβει άσχημα και βαθιά. Όσον αφορά στην επανασυγκόλλησή του δε, όσο σωστά κι αν γίνει, ποτέ δεν θα είναι όπως πριν.

- Είναι έντιμο και δίκαιο να γίνεται κανείς «άλλος άνθρωπος»;

- Όταν πρόκειται για την αγάπη κάποιες παραχωρήσεις ή ορισμένοι συμβιβασμοί, δεν μπορούν να θεωρηθούν ατιμία ή αδικία. Σίγουρα είναι άδικο και καταντά ΚΑΙ ανέντιμο, όταν γίνεται χωρίς αντίκρισμα για πολύ καιρό.

- Πως καταλαβαίνει κανείς το σωστό χρονικό διάστημα;

- Όταν αντιληφθεί κανείς ότι χάνει τον εαυτό του με την όποια τακτική ακολουθεί, σημαίνει ότι είναι καιρός να την αλλάξει. Οι συναισθηματικές φορτίσεις βέβαια μπλοκάρουν συχνά αυτήν την αντίληψη και δίνουν χώρο στην αύξηση των ανισορροπιών.

- Και μετά τι;

- Και μετά ... αναλαμβάνει ο καθένας την ευθύνη του και η ζωή συνεχίζεται. Τι άλλο; Μπορεί βέβαια να ρίξει ο καθένας τις ευθύνες στον άλλο και οι εκτροπές να πολλαπλασιαστούν, αλλά όπως και νάχει ... η ζωή συνεχίζεται!

από τη συλλογή διηγημάτων " Όταν ΔΕΝ σε χρειάζομαι, είσαι ΠΑΝΤΑ εκεί"

ΦΛΕΒΑΡΗΣ '15

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ (ή αλλιώς ΑΙΔΩΣ ΑΧΡΕΙΟΙ)!!!

    Ο Έλληνας ψηφοφόρος (γιατί λόγος για πολίτες έχει πάψει να γίνεται προ πολλού), καλείται να ψηφίσει και έχει μια πληθώρα επιλογών, προκειμένου να «σώσει την πατρίδα»!

    Αυτόν που του δίνει ραντεβού στις 8 και εμφανίζεται στις 9, αυτόν που βλέπει ανάπτυξη εκεί που τα νοικοκυριά υποφέρουν, αυτόν που δεν σέβεται τις επιλογές του, αυτόν που παρουσιάζει αυθόρμητα ρεπορτάζ μετά από 4-5 γυρίσματα της κάθε σκηνής, τον Μανωλιό που άλλαξε τα ρούχα του και τα έβαλε αλλιώς και άλλους πολλούς σωτήρες ακόμα. Και φυσικά μην παραλείψουμε και εκείνους τους «σωτήρες», οι οποίοι «αφουγκραζόμενοι την ανάγκη του λαού», δημιουργούν τα νέα κόμματα-κινήματα της τελευταίας στιγμής.

Όλα για την σωτηρία της πατρίδας!!!

    Ο Έλληνας ψηφοφόρος, ο οποίος αδιαφορεί παντελώς για το οτιδήποτε συμβαίνει στον συνάνθρωπό του, είναι μόνιμα παραπονούμενος για τα κακώς κείμενα που συμβαίνουν στον ίδιο, (τα οποία προκαλούνται φυσικά πάντα από τους άλλους)!

    Αυτοί οι «άλλοι» φταίνε ΠΑΝΤΑ, που μεθάνε ανεξέλεγκτα και προκαλούν ατυχήματα στους δρόμους, που πετάνε τα χαρτιά από τα κουτιά των τσιγάρων, τα χαρτομάντηλα, τα σουβλάκια κλπ στα πεζοδρόμια ή στην άσφαλτο, που αδειάζουν τα τασάκια τους καταμεσής του δρόμου, που δεν είναι συνεπείς στα ραντεβού ή στις πληρωμές τους, που αδιαφορούν για την άδικη απόλυση του διπλανού τους, για την διάρρηξη στο σπίτι του γείτονα, για την τρομοκρατία του «διαφορετικού παιδιού» στο σχολείο,  την έλλειψη σεβασμού στις προτεραιότητες, την συγκάλυψη διαφόρων απατεώνων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του δημόσιου βίου, την συμμετοχή στην λαμογιά και στο βόλεμα, την ανυπαρξία κοινωνικής ευαισθησίας.

    Επικαλούνται ρητά των αρχαίων ημών προγόνων, κάνοντας πράξη τα εντελώς αντίθετα. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι οι πράξεις μιλούν δυνατότερα από τα λόγια και όσοι το πιστεύουν αυτό, θεωρούνται γραφικοί ή φαιδροί από την πλειοψηφία, που έχει μάθει να θεωρεί μαγκιά και εξυπνάδα την εξαπάτηση!

    Η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης είναι μια σειρά λέξεων που δεν βγάζει κανένα νόημα για τους περισσότερους. Ανάληψη = παίρνω χρήματα από την τράπεζα ή το ΑΤΜ, Προσωπική= καινούργιο αυτοκίνητο, άι φον, άι παντ, άει χάσου…, Ευθύνη= είναι ευθύνη των εξωγήινων, των θεών, του Θεού, των Αγίων, του Σύμπαντος… να μας βγάλουν από την κρίση.  Όλα μαζί στην ίδια πρόταση νόημα ΔΕΝ βγάζουν!!!  Τέλος.

    Αν η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ήταν γνωστή στους εκλέγοντες, δεν θα μπορούσε να είναι επιτρεπτή η άγνοιά της από τους εκλεγόμενους. Αυτό φυσικά συμβαίνει όταν οι εκλέγοντες είναι πολίτες και δεν λειτουργεί στους ψηφοφόρους!

    Οι πολλοί ενστερνίζονται το «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς» ή το «δεν έχουμε άλλη επιλογή» και άλλα τόσο ή και περισσότερο χαριτωμένα, αφήνοντας τους λίγους (που πραγματικά ενδιαφέρονται), να ανακαλύπτουν διαρκώς νέες επιλογές και δυνατότητές τους. Να τραβάνε κουπί δηλαδή!

    Οι ισχυροί λίγοι τους κατευθύνουν και τους απομυζούν. Οι ανίσχυροι λίγοι παλεύουν για τις αλλαγές που θα βοηθήσουν τους πολλούς.

    Οι ισχυροί λίγοι χαίρουν της εκτίμησης, του σεβασμού(!) και της παραδοχής των πολλών, ενώ οι ανίσχυροι λίγοι εισπράττουν την απαξίωση, την λοιδορία και την κοροϊδία τους.

    Όλοι όμως ζητούν να συμμετέχουν στο οτιδήποτε τους βολεύει ή τους εξυπηρετεί προσωπικά, ανεξάρτητα αν είναι επίτευγμα των ανίσχυρων λίγων ή επιβολή των ισχυρών «λίγων».

    Βρισκόμαστε αισίως στο σωτήριο έτος 2015. Και ζούμε στην Ελλάδα. Την μητέρα της … ;;;

Αιδώς Αχρείοι!!!

No8 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2015

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Happy Life Moments No7

Αλληλέγγυα οικονομία - Δίκτυο Ανταλλαγών Χανίων

ΑΠΑΞΙΩΣΗ

    - Ενδεχομένως καθημερινά να περνάνε δίπλα μας αξιόλογοι άνθρωποι, τους οποίους απαξιώνουμε από άγνοια. Κάθε φορά που προσπαθούμε να φυλακίσουμε την γνώση και την εμπειρία στην άγνοια και στην απειρία, διαπράττουμε έγκλημα.

Το έγκλημα αυτό βαρύνει πρώτα τον εαυτό μας και αν και δεν τιμωρείται από τους ανθρώπινους νόμους (το αντίθετο συμβαίνει κάποιες φορές), δεν μένει ατιμώρητο από τους φυσικούς και τους συμπαντικούς. Πολλές δυσλειτουργίες και ασθένειες (φυσικές και ψυχικές) έχουν την ρίζα τους εκεί. Στο παρελθόν ανατρέχουμε για να ανασύρουμε τα εργαλεία που χρειαζόμαστε για να χρησιμοποιήσουμε στο παρόν μας. Δεν προσκολλούμεθα εκεί, γιατί δεν εξυπηρετεί σε τίποτα. 
 

>> Παρελθόν– Παρόν – Μέλλον = Εμπειρία – Πείραμα– Αποτέλεσμα. 
Δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα αν δεν εμπλακούμε στο πείραμα. Δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον αν δεν χειριστούμε το παρόν. Για να χειριστούμε το παρόν, χρησιμοποιούμε τα εργαλεία που το παρελθόν μας έδωσε.

    Όπως όλοι μας λίγο-πολύ, έχω κι εγώ γνωρίσει την απαξίωση. Την γνώρισα από συγγενείς, συνεργάτες, φίλους, γνωστούς και ξένους. 
Και όταν με ρωτούσαν: «Γιατί το άφησες να συνεχίζεται αφού σε ενοχλούσε;», απαντούσα ότι ήθελα να δώσω την ευκαιρία σε όσους έσφαλλαν, να αντιληφθούν και να διορθώσουν από μόνοι τους, το λάθος τους.

Ήταν για μένα μια άσκηση αντοχής και γι αυτούς μια άσκηση ορίων και συνειδητοποίησης. Όταν το πράγμα ξέφευγε πολύ, προσπαθούσα να το τελειώσω με τον μαλακότερο για όλους τρόπο. Έτσι συνειδητοποιούσα κάθε φορά, πως όταν αντιλαμβανόμαστε ένα λάθος και δεν επεμβαίνουμε να το διορθώσουμε, το λάθος ολοένα μεγαλώνει και εμείς γινόμαστε συνένοχοι.

>> Όταν κάποιος δεν θέλει να στεναχωρηθεί για το σωστό, μοιραία θα στεναχωρηθεί από κάποιο λάθος. Και όσο αποφεύγουμε να στεναχωρήσουμε κάποιον για το σωστό, γινόμαστε συνένοχοι στην στεναχώρια του από το λάθος. Κυκλοφορεί βέβαια και η αντίληψη ότι δεν υπάρχουν λάθη και σωστά, η οποία όμως δεν έχει υπόσταση παρά μόνον σε κάποιες ασκήσεις αυτογνωσίας. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε σωστό κάτι που έχει βλαπτικά αποτελέσματα. Μπορούμε;

Φυσικά μπορεί κάτι που βλάπτει κάποιον να ωφελεί κάποιον άλλο. Όμως για τον βλαπτόμενο δεν μπορεί να θεωρείται σωστό. Μπορεί;

>> Πολλά άτομα γύρω μας φοβούνται την μοναξιά και την απομόνωση, όμως όλοι μας λίγο ή πολύ την επιβάλλουμε στον εαυτό μας ή στους άλλους με τις συμπεριφορές μας. Οι συμπεριφορές μας εκπορεύονται από τον χαρακτήρα μας, ο οποίος διαμορφώνεται από τις συνήθειές μας, που τις σχηματίζουν οι πράξεις μας… Οι συμπεριφορές μας όμως, διαμορφώνουν και την χαρακτήρα μας, ο οποίος στην συνέχεια δημιουργεί το πεπρωμένο μας, κατά τον Γκάντι.

>> Ο κάθε άνθρωπος ζει την δική του Οδύσσεια. Είναι θέμα επιλογής αν εφόσον βιώσει τις προσωπικές του περιπέτειες, θα παραμείνει ζητιάνος των μνηστήρων ή θα τους εξοντώσει*.

- Σταμάτα πια. Μη με βασανίζεις άλλο, του φώναξε εκείνη κλαίγοντας από το άλλο δωμάτιο.

Συχώρα με!

--------------------

*(Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ. Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα. Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του, που τίμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο αρχηγός των μνηστήρων, με το όνομα ΑΝΤΙ-ΝΟΟΣ. Εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο θολώνουν καταστάσεις και πραγματικότητα, ώστε οι άνθρωποι ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ εύκολα. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου. Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!
Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ! antipliroforisi.blogspot.gr

 

Η πορεία του Οδυσσέα είναι το συμβολικό ταξίδι του καθενός μας στη ζωή. Ο ήρωας του Ομήρου είναι το πρότυπο. Μέσα από τις περιπέτειες και τις δυσκολίες του περνά διαδοχικές μυήσεις. Στην αρχή στο υλικό επίπεδο ήρθε αντιμέτωπος με τα πάθη της σάρκας, την απληστία, τη βία, τη λαγνεία. Ύστερα, όταν παρασυρμένος από την ανάγκη του για υστεροφημία φώναξε στον τυφλωμένο Πολύφημο «δεν είμαι ο Κανένας πια, είμαι ο Οδυσσέας» κινητοποίησε την οργή του τρομερού Ποσειδώνα που τον βασάνισε με βαθιές συναισθηματικές κρίσεις και με την συντριβή του εγώ. Μόνο τότε ήρθε ο Ερμής, να του προσφέρει νέες ερμηνείες και να τον οδηγήσει στη βαθύτερη κατανόηση. Έτσι, μπορεί πια στο τέλος του ταξιδιού του να αντικρίσει την ίδια την Αθηνά, κατακτώντας τη σοφία. miraclesynthesis.gr)

--------------------------

Από την συλλογή διηγημάτων μου, με τίτλο: 'Οταν ΔΕΝ σε χρειάζομαι... είσαι πάντα εδώ!

9.6.14

Τεύχος 5 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

                                   

ΑΠΩΛΕΙΑ

    ΔΕΝ είμαστε μόνο το όνομά μας! Δεν είμαστε μόνο η εξωτερική μας εμφάνιση (μαλλιά, ύψος, χρώμα ματιών…), δεν είμαστε μόνο το επάγγελμά μας, η κοινωνική μας θέση, η εκπαίδευσή μας, η οικογενειακή μας κατάσταση…  Δεν είμαστε ΜΟΝΟ αυτά!

Είμαστε ΟΛΑ αυτά, συν άλλα τόσα παραπάνω. Τόσα όσα, κάθε ιδιότητά μας συμβολίζει!

    Το ίδιο συμβαίνει και με τα ζώα. (Εννοείται ότι ΚΑΙ αυτό, όπως και τα προηγούμενα και τα επόμενα, ΔΕΝ ισχύει για ΟΛΟΥΣ! Να μη παρασυρόμαστε).  Άσχετα αν είναι γάτα, σκύλος, φίδι ή χελώνα, εκτός από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, εκτός από το όνομά του… έχει για τον καθένα και πολλά επιπλέον γνωρίσματα και ιδιότητες. Πολλές φορές μερικοί από εμάς, αναγνωριζόμαστε από κάποιον συνάνθρωπό μας εξαιτίας του τετράποδου φίλου μας. («Εσύ δεν είσαι που έχεις το τάδε σκυλάκι/γατάκι»;  Δεν σας έχει συμβεί;)

   Το ίδιο συμβαίνει και με καταστάσεις.  Βιώνουμε κάποιες καταστάσεις μαζί (πάρτυ, σεισμό, διαδήλωση, συναυλία…) και θυμόμαστε ο ένας τον άλλο από το γεγονός, άσχετα αν δεν ξέρουμε καν τα ονόματά μας!

    ΑΥΤΟ που είμαστε πολλές φορές, έχει δευτερεύουσα σημασία στον περίγυρό μας και δημιουργούνται συσχετισμοί με κριτήριο το τι συμβολίζει αυτό που είμαστε. Πιο εύκολα αναγνωρίζουμε έναν γιατρό ή έναν παπά από την ιδιότητά του, παρά από το όνομά του. Μπορεί να λέμε ο εξαιρετικός γιατρός μου, χωρίς να θυμόμαστε καλά καλά το όνομά του. Επειδή ο άνθρωπος συνδέεται πιο έντονα με αυτό που αισθάνεται, παρά με αυτά που ακούει ή βλέπει, οι συμβολισμοί που λειτουργούν υποσυνείδητα, κάνουν το άτομο να συνδέεται ευκολότερα με αυτό που συμβολίζει (για εκείνον - αυτήν την στιγμή), αυτό με το οποίο έρχεται σε επαφή. Εκεί κατόπιν προστίθενται όλο και άλλα. Κάποιες φορές, οι ισορροπίες ανατρέπονται και… η ζωή συνεχίζεται.

    ΠΟΣΗ ΔΙΑΦΟΡΑ λοιπόν μπορεί να υπάρξει στο πένθος, όταν κάποιος χάσει οτιδήποτε από τα προαναφερόμενα; Είτε άνθρωπο, είτε ζώο, είτε κατάσταση χάσει κάποιος (αναλογιζόμενος και τα όσα συμβολίζονται που χάνονται επίσης), το πένθος είναι το ίδιο! Γι αυτούς που αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είναι να τιμώνται τα πάντα γύρω μας, είναι αυτονόητο. Όσο σημαντικό είναι το να τιμούμε την ευγνωμοσύνη, την χαρά και την ευτυχία, άλλο τόσο σημαντικό είναι να τιμώνται η θλίψη, ο πόνος του αποχωρισμού, η στέρηση της παρουσίας…

    Όταν αγαπούμε και τιμούμε όλα όσα χάνονται, τότε αυτά δεν χάνονται. Συνεχίζουν να μας αγαπούν, να μας προσέχουν και να μας υποστηρίζουν, από όπου κι αν βρίσκονται!!! Είναι πάντα κοντά μας (ακόμα και αν δεν αντιλαμβανόμαστε την φυσική τους παρουσία), με αγάπη. Η αμοιβαία αυτή αγάπη, δημιουργεί και διατηρεί τον σύνδεσμο, δίνοντας προστασία, έμπνευση και δύναμη.

Σε αγαπώ!
Σε ευχαριστώ!
Συγχώρεσέ με!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

Η ζωή μας έχει αγάπη, έχει πόνο και χαρά

κι είναι ωραίο να τα ζούμε όλα τούτα φανερά.

Κάθε σχέση καθρεφτίζει καταστάσεις και μαθήματα,

δίνοντας με αυτόν τον τρόπο, στον καθένα βοηθήματα.

Άνθρωποι θάρθουν στη ζωή, πράγματα να σου δείξουν,

και άλλοι με την στάση τους, ίσως σε καταπλήξουν.

Απ΄το χέρι σε κρατάω (αν το θες κι εσύ), γερά,

μα αν πρόκειται να γίνεται φθορά, 

εμένα δεν με αφορά!