Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Ο ΑΣΦΑΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

Η έννοια του Προσωπικού Ζωτικού Χώρου είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό για το Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork. Θεραπευτής και θεραπευόμενος θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ως τέτοιον, εννοούμε τον χώρο που ο καθένας μας καταλαμβάνει πέρα από το φυσικό του σώμα και να τον αντιμετωπίζουν ανάλογα. Τον χώρο στον οποίο, οι ψυχοενεργειακές μας τάσεις «αντιλαμβάνονται» οτιδήποτε υπάρχει και μας «προειδοποιούν», για την όποια αντιμετώπιση. Πρέπει επίσης να κατανοούν ότι ο συντονισμός μεταξύ τους είναι βασική προϋπόθεση για μια επιτυχημένη συνεδρία.

Ενώ όπως έχουμε αναφέρει, ο Προσωπικός χώρος είναι η ψυχολογική έννοια που περιγράφει τον ζωτικό χώρο, τον οποίο κατέχει ο καθένας μας πέρα από το φυσικό του σώμα, ο ασφαλής προσωπικός χώρος είναι το καταφύγιο, το κρησφύγετο!
Για να δημιουργηθεί η ανάγκη να βρεθεί κανείς εκεί, σημαίνει εξ ορισμού ότι έχει χάσει την επαφή με το κέντρο της ζωτικότητάς του, έχει χάσει την επαφή με την εσωτερική του δύναμη με άλλα λόγια.
Όταν απειληθεί το αίσθημα της ασφάλειας και της κυριαρχίας (με γνώμονα πάντα το φυσικό μας σώμα), οι ψυχοενεργειακές τάσεις αποσύρονται προς τα μέσα, όπως ακριβώς συμβαίνει στην χελώνα που μαζεύει τα μέλη της μέσα στο καβούκι, το σαλιγκάρι συρρικνώνει τις κεραίες του, το «μη μου άπτου» μαζεύει τα φύλλα του… σε κάθε άγγιγμα ή εξωτερική ενόχληση.


Αίσθημα ασφάλειας και κυριαρχίας.
Μιλάμε με γνώμονα το φυσικό μας σώμα πάντα, γιατί έχουμε συνδέσει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και της κυριαρχίας με αυτό. Την έννοια της ευθύνης, της ιδιοκτησίας και της ανάγκης ακόμα, τις έχουμε απόλυτα συνδεδεμένες με το φυσικό μας σώμα.
Η θέση μου μπορεί να θεωρηθεί ιδιοκτησία για την οποία φέρω ευθύνη, δεδομένου ότι κυριαρχώ σε αυτήν. Ο χώρος όμως που βρίσκεται γύρω από την θέση στην οποία το φυσικό μου σώμα βρίσκεται, ανήκει σε όλους τους άλλους. Όλοι έχουν δικαίωμα να ανασαίνουν τον αέρα που με περιβάλλει…
Στον χώρο ευθύνης μου αισθάνομαι κυρίαρχος και ασφαλής. Χωρίς βέβαια, αυτό να σημαίνει ότι είμαι κιόλας! Ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε, να πέσει ένα αυτοκίνητο πάνω στη στάση που περιμένω το λεωφορείο… να πέσει ένα αεροπλάνο στον κήπο μου καθώς πίνω τον καφέ μου αμέριμνος…
Γι αυτό εξάλλου, αναφέρομαι σε ψευδαίσθηση ασφάλειας και κυριαρχίας.
Μια ψευδαίσθηση όμως, η οποία είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί σε βεβαιότητα, για να μπορέσουμε να αναπτύξουμε την αίσθηση της αυτοπεποίθησης, της εκτίμησης προς τον εαυτό μας, την αίσθηση της ευθύνης και της υπευθυνότητας και άλλα τόσο όμορφα… όσο και αναγκαία για την επιβίωσή μας στο κοινωνικό σύνολο, στο οποίο ο καθένας μας ανήκει.

Βέβαια όλοι φαντάζομαι ξέρουμε, ή τουλάχιστον υποψιαζόμαστε, ότι δεν είμαστε μόνο το σώμα μας. Υπάρχει και κάτι που το κατοικεί.
Δεχόμαστε το σώμα μας σαν το φθαρτό όχημα που κάποιος/κάτι, το οδηγεί. Δεχόμαστε ότι υπάρχει το πνεύμα μας, η ψυχή μας, δεν έχουμε συνδέσει το αίσθημα της ασφάλειας με κανένα από αυτά όμως. Αν είχαμε συνδέσει το αίσθημα της κυριαρχίας και της ασφάλειας με κάποιο από αυτά, θα είχαμε εκ προοιμίου την βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να το καταλύσει, έτσι ο κάθε φόβος ή απειλή θα αποτελούσε πρόκληση αισθητηριακής διευθέτησης. Θα μετουσιωνόταν δηλαδή ο τρόπος αντιμετώπισης της όποιας κατάστασης, από μια μηχανική διαχείριση, σε μια αισθαντική λειτουργία. Θα ερχόμαστε σε επαφή με την συνειδητότητά μας, η οποία θα κινητοποιούσε όλο μας το είναι και όχι μόνο το χέρι, το πόδι, την εξυπνάδα ή την δύναμη, ούτε μόνο τις φυσικές μας αισθήσεις. Θα έμπαινε δηλαδή σε λειτουργία ο βαθύτερος μας εαυτός, ο οποίος ενεργεί ανεξάρτητα από μόρφωση, δύναμη, ευλυγισία, εξυπνάδα κλπ, για την αντιμετώπιση της όποιας απειλής.

Όπως έχουμε κατά καιρούς δει, άτομα που τα χαρακτηρίζουμε «φωτισμένα», «δασκάλους», «αγίους», «γκουρού» κλπ, να κάνουν.
Το αίσθημα της ασφάλειας όμως, το έχουμε συνδέσει με το φυσικό μας σώμα. Ιδιαίτερα ό άνθρωπος του πολιτισμού και της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος του σήμερα!
Το αίσθημα της ασφάλειας το φέρουμε μέσα μας πριν ακόμα από τη στιγμή της γέννησής μας. Από τη στιγμή εκείνη, που το έμβρυο βρισκόταν μέσα στη μήτρα και αισθανόταν προστατευμένο και ασφαλές εκεί μέσα, τα κύτταρά του ανέπτυσσαν το αίσθημα αυτό.

Περιορισμοί των ψυχοενεργειακών τάσεων.
Στο όνομα της όποιας ασφάλειας, ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται πολλούς περιορισμούς από το κοινωνικό του περιβάλλον.
«Προστασία» ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «αντιτρομοκρατικές» εκστρατείες, «διευκολύνσεις» μέσω δανεισμού από τράπεζες και άλλους φορείς, «κατάρτιση» όσον αφορά τις ικανότητες επαγγελματικής αποκατάστασης, «δεξιοτεχνίες» που πρέπει να αναπτύξει για προσωπική αποκατάσταση… κλπ είναι μερικές από τις καταστάσεις, που προκαλούν έμμεσα περιορισμούς (ή ακόμα και απειλή σε κάποιες περιπτώσεις), στο άτομο του σήμερα.
Αν χωρίσουμε τα άτομα σε κατηγορίες, άντρες-γυναίκες, μικροί-μεγάλοι, νέοι-ηλικιωμένοι… κλπ, οι περιορισμοί αυτοί διαφοροποιούνται φυσικά, πολλαπλασιάζονται, εναλλάσσονται, ποικίλουν σε ένταση και αυστηρότητα, εξειδικεύονται…
Κατ’ επέκταση, στον σύγχρονο άνθρωπο έχει αλλοιωθεί η αίσθηση των ορίων του προσωπικού χώρου. Ακόμα και το γεγονός ότι ζούμε ο ένας τόσο κοντά στον άλλο, σε στενά διαμερίσματα με ελάχιστα ή καθόλου μπαλκόνια, συναναστρεφόμαστε συνοστιζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή στις ουρές των υπηρεσιών, συμβάλλει στον περιορισμό (ασφυκτικά σε κάποιες περιπτώσεις), των ορίων αυτών.
Ένα άτομο που έχει συλλέξει πολλές τραυματικές εμπειρίες, οι οποίες έχουν επηρεάσει τον ψυχισμό του, πιθανόν να έχει ανεξήγητες ή ανεξέλεγκτες αντιδράσεις σε κάποιες προσεγγίσεις, ορισμένες φορές.

Επαναπροσδιορισμός ορίων.
Γεννάται η ανάγκη λοιπόν επαναπροσδιορισμού των ορίων του προσωπικού χώρου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ο χώρος στον οποίο θα κατοικήσει ο ασφαλής προσωπικός χώρος και δη, με άνεση.
Στον ασφαλή προσωπικό χώρο κατοικεί ο ζωτικός παλμός του καθενός μας. Όσο περισσότερο υγιής και σφριγηλός είναι ο ζωτικός παλμός σε ένα άτομο, τόσο και το άτομο αυτό είναι υγιές, σφριγηλό και ενδυναμωμένο. Το ίδιο του το αυτοθεραπευτικό σύστημα είναι σε κατάσταση να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε απειλή κατά της υγείας του, και όχι μόνο…
Όσο πιο υγιής και σφριγηλός είναι ο ζωτικός παλμός, τόσο εντονότερα δονείται, καταλαμβάνοντας κατ επέκταση περισσότερο χώρο, λόγω της αυξημένης ταλάντωσης. Όταν απειληθεί ή αισθανθεί φόβο, μειώνεται το εύρος της ταλάντωσης, οπότε και ο χώρος που καταλαμβάνει, μικραίνει.
Πρέπει δηλαδή να του δώσουμε χώρο να κατοικήσει πρώτα απ όλα, και κατόπιν να του δώσουμε άνεση σε αυτόν τον χώρο για να αναπτυχθεί, αφού από την ανάπτυξή του και όχι από την συρρίκνωσή του εξαρτάται η καλή μας υγεία, άρα και η ποιότητα της ζωής μας.

Ο θεραπευτής του Ψυχο-Ενεργειακού Θεραπευτικού Bodywork, υποστηρίζει τις αυτόνομες εκφραστικές κινήσεις του θεραπευόμενου, συντονιζόμενος μαζί του και πάντα με την κατάλληλη αναπνοή, για να βοηθήσει στην απελευθέρωση και στην οριοθέτηση του προσωπικού του χώρου, ώστε να βελτιώσει τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του ζωτικού του παλμού. Με σεβασμό πάντα και αποδοχή ως βασικά χαρακτηριστικά, ώστε να δίνεται η ευκαιρία για μετουσίωση των όποιων συνειδητοποιημένων ή μη εγκλωβισμών, στα μέλη, φτάνοντας ακόμα ως και στα κύτταρα του φυσικού σώματος. Επιδιώκει –χωρίς αυτό να γίνεται αυτοσκοπός- την αποκατάσταση της ενότητας, στην οποία όλα τα μέλη επικοινωνούν αρμονικά και οι ενεργειακές ροές κυλούν ελεύθερα σε όλο το σώμα, αφού έχουν απαλλαχθεί από τα όποια μπλοκαρίσματά τους.





Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ BODYWORK - Προσωπικός χώρος

Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ
Στο Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork, η δουλειά με το σώμα αποτελεί αφετηρία για να προσεγγίσουμε τον άνθρωπο συνολικά και βαθιά (σώμα, συναισθήματα, ενέργεια). Είναι ένα είδος ενεργειακού bodywork στο οποίο με διάφορους ειδικούς χειρισμούς και πιέσεις - όλα με την κατάλληλη αναπνοή - επιτυγχάνεται η εξισορρόπηση των ψυχο-ενεργειακών εντάσεων. Βασικό στοaιχείο του Ψυχο-Ενεργειακού Θεραπευτικού Bodywork είναι η σημασία που δίνεται στην επαφή θεραπευτή - δέκτη. Θεμελιώδης άξονας για το Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork, είναι η κατανόηση από την πλευρά του θεραπευτή της έννοιας του προσωπικού χώρου του δέκτη.

Προσωπικός χώρος, είναι η ψυχολογική έννοια που περιγράφει τον ζωτικό χώρο τον οποίο κατέχει ο καθένας μας, πέρα από το φυσικό σώμα.

Κάποια ζώα ορίζουν τον προσωπικό τους Ζωτικό Χώρο ουρώντας σε διάφορα σημεία, τοποθετώντας έτσι περιφερειακά τα όρια της περιοχής τους. Τα λιοντάρια λέγεται ότι μπορούν να ακούσουν έως 20 χλμ. μακριά. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουν δημιουργήσει μέσα στον εγκέφαλό τους μια αποτύπωση του χώρου σε αυτήν την ακτίνα, κάτι σαν χαρτογράφηση θα λέγαμε, έτσι ώστε να αντιλαμβάνονται την οποιαδήποτε αλλαγή συμβαίνει -όταν συμβεί- στον χώρο αυτό. Δεν είναι οι λειτουργίες της όσφρησης ή της ακοής λοιπόν, αυτές καθαυτές, που λειτουργούν ώστε να αντιλαμβάνονται τις αλλαγές που δημιουργούνται στον χώρο που αυτά έχουν οριοθετήσει και προσδιορίσει σαν προσωπικό τους Ζωτικό Χώρο.

Μπορούμε να δούμε τον προσωπικό Ζωτικό Χώρο σαν το προαύλιο μιας μονοκατοικίας. Υπάρχει το κυρίως κτίσμα που περιτριγυρίζεται από την αυλή, η οποία περικλείεται από έναν μαντρότοιχο. Υπάρχει μία πόρτα στον μαντρότοιχο που οδηγεί στην αυλή και μια άλλη πόρτα στο κυρίως σπίτι. Παλαιότερα είχαμε το κάστρο, το οποίο προστατευόταν από μια τάφρο στην οποία συνήθως υπήρχε νερό, κάποιος γκρεμός και οχυρώματα γύρω από αυτό, ώστε να δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας στον ιδιοκτήτη. Όλα αυτά για να προστατεύεται ο ζωτικός χώρος του ιδιοκτήτη. Αυτά τα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά όσον αφορά στις δομές ενός κτίσματος.
Αν παρομοιάσουμε το ανθρώπινο σώμα - προσωπικό χώρο με ένα κτίσμα, έχουμε την εξής αντιστοιχία:
Φυσικό σώμα = μονοκατοικία, κάστρο
Προσωπικός Ζωτικός Χώρος = αυλή, τάφρος
Όρια Προσωπικού Ζωτικού Χώρου = μαντρότοιχος της αυλής, γκρεμός της τάφρου

Ακόμα και σε επίπεδο κρατών αν το δούμε, βλέπουμε ότι υπάρχουν τα σύνορα στα οποία γίνεται ο έλεγχος, η αναγνώριση της οποιασδήποτε δομής έχει την πρόθεση να εισέλθει μέσα στην χώρα και η πρωτεύουσα, συνήθως βρίσκεται σε κάποιο σημείο στο εσωτερικό της χώρας αυτής. Ανάλογες συνθήκες επικρατούν και στην οριοθέτηση των εναέριων χώρων, στα διάφορα κράτη.


Προσωπικός Ζωτικός Χώρος, ψυχικό πεδίο και Ψυχο-Ενεργειακές τάσεις
Ο προσωπικός Ζωτικός Χώρος δεν πρέπει να συγχέεται με την αύρα. Η αύρα είναι η ενέργεια της φυσικής μας δομής. Εφόσον το φυσικό μας σώμα βρίσκεται σε λειτουργία -είναι ζωντανό δηλαδή- η αύρα πάντοτε βρίσκεται εκεί και το περιβάλλει. Είναι η έκφραση της ενέργειας της φυσικής μορφής αυτής της ύπαρξης.

Ο προσωπικός Ζωτικός Χώρος ανήκει στο ψυχικό πεδίο. Η δική μου αντίληψη πάνω σ’ αυτό, είναι ότι ουσιαστικά στον προσωπικό χώρο βρίσκεται το ψυχικό σώμα. Έχουμε να κάνουμε εδώ με δύο διαφορετικούς κόσμους ή καλύτερα με δύο διαφορετικά πεδία. Το φυσικό μας σώμα και το ψυχικό μας σώμα.

Το φυσικό μας σώμα είναι αμετάβλητο, είναι η απόλυτη έκφραση της διαφορετικότητας, ενώ το ψυχικό μας σώμα μεταβάλλεται. Το φυσικό μας σώμα καταλαμβάνει κάποιον συγκεκριμένο χώρο, κυριαρχούν απάνω του οι νόμοι του χρόνου, των μηχανικών κινήσεων, (π.χ. μαλάξεις στους μύες, θεραπευτικές δραστηριότητες), η λογική, ο προσανατολισμός στο αποτέλεσμα.

Στο πεδίο του ψυχικού σώματος δεν υπάρχει χρόνος, ούτε μηχανικές και λογικές διαδικασίες με εστιασμό σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Για να δουλέψουμε με το Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork, πρέπει να μετακινηθούμε στο ψυχικό πεδίο. Ένα άγγιγμα που μπορεί να γίνει μηχανικά και να έχει κάποια επίδραση στο φυσικό σώμα, δεν μπορεί να λειτουργήσει στο ψυχικό πεδίο όπου ο χρόνος χάνεται.
Σίγουρα, έχουμε όλοι παρατηρήσει ότι αλλιώς αντιδρά το σώμα μας στην φιλική προσέγγιση από κάποια οντότητα, αλλιώς αντιλαμβάνεται την εχθρότητα, την απειλή, την διεκδίκηση, τον εγκλωβισμό… κ.ο.κ.. Συνεπώς, η αντίδραση του σώματός μας είναι διαφορετική στην θετική ή την αρνητική προσέγγιση, δεδομένων των αλλαγών που προκαλούνται στη διέγερση του νευρικού μας συστήματος.


Συνεπώς, η αντίδραση του σώματός μας είναι διαφορετική στην θετική ή την αρνητική προσέγγιση, δεδομένων των αλλαγών που προκαλούνται στη διέγερση του νευρικού μας συστήματος.

Ο προσωπικός μας αυτός χώρος δεν είναι κενός. Σ’ αυτόν βρίσκεται το ψυχικό σώμα, οι δονήσεις του οποίου διαφοροποιούνται με την κάθε προσέγγιση, γι’ αυτό αντιλαμβανόμαστε την παραβίαση και αντιδρούμε ανάλογα.
Τις δονήσεις αυτές στο Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork ονομάζουμε Ψυχο-Ενεργειακές τάσεις, κάτι πιο αιθέριο το οποίο έχει σχέση όμως με το ψυχικό σώμα. Οι Ψυχο-Ενεργειακές τάσεις “αντιλαμβάνονται” αυτό που υπάρχει στον ζωτικό μας χώρο, αποτυπώνουν - χαρτογραφούν δηλαδή τον χώρο που περιβάλλει το φυσικό μας σώμα. Αναγνωρίζουν την όποια προσέγγιση (αν είναι φίλια ή μη φίλια) και μας προετοιμάζουν για την όποια αντίδραση.

Συχνά, το ψυχικό μας σώμα το περιορίζουμε, πολλές φορές το διώχνουμε και έξω από το φυσικό μας σώμα (βλ. αστρικά ταξίδια). Στις κοινωνίες που ζούμε, ο ζωτικός μας χώρος συνεχώς παραβιάζεται. Κυκλοφορούμε δίπλα στους άλλους, συνωστιζόμαστε, συναναστρεφόμαστε και παραβιάζει ο ένας τον ζωτικό χώρο του άλλου με πρόθεση ή χωρίς. Μπορούμε να απαγορέψουμε σε κάποιον να καθίσει επάνω μας, αλλά δεν είναι σωστό -δεν μας επιτρέπεται- να του απαγορέψουμε να σταθεί δίπλα ή ακριβώς μπροστά μας. Δεν μπορούμε να απαγορέψουμε την παρέμβαση στον ζωτικό μας χώρο, αλλά δημιουργούνται διάφορες ασυνείδητες εμπλοκές από αυτές τις παρεμβάσεις οι οποίες συνήθως. καθορίζουν τις αντιδράσεις μας πέρα από τη λογική.

Ο ζωτικός μας χώρος μας δίνει την δυνατότητα να αντιδράσουμε, πριν κάποιος κίνδυνος απειλήσει τη δομή μας. Μας δίνει τον χρόνο να αντιλαμβανόμαστε μια απειλή, ώστε να προετοιμαστούμε να προστατέψουμε το φυσικό μας σώμα. Αν π.χ. περάσει ένα μαχαίρι στο ζωτικό μας χώρο, το φυσικό μας σώμα δεν παθαίνει κάτι. Θα έχουμε, όμως, πληροφορηθεί από τον ζωτικό μας χώρο, για την παρουσία του κερδίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο χρόνο, ώστε να αντιδράσουμε ανάλογα για την προστασία του.

Ασφαλής Προσωπικός Χώρος
Ο χώρος στον οποίο καταφεύγουμε για να νοιώσουμε ασφάλεια, όταν ο προσωπικός μας χώρος απειλείται, ονομάζεται ασφαλής προσωπικός χώρος. Αυτός ο χώρος κάποιες φορές βρίσκεται βαθιά μέσα μας και άλλες φορές μπορεί να βρίσκεται έξω από το φυσικό μας σώμα.

Στη διαδικασία μιας διαπροσωπικής ή θεραπευτικής εμπλοκής το ίδιο άτομο σε διαφορετικές στιγμές μπορεί να αντιδράσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μπορεί να μπει σε κάποια κατάσταση φυγής δεχόμενο μια παρέμβαση ή μια απειλή, μπορεί να αντεπιτεθεί για να την αντικρούσει, μπορεί να παγώσει από σοκ, να τεθεί σε αμηχανία ή να παραμείνει ακινητοποιημένο. Το νευρικό σύστημα επιβάλλει την ανάλογη αντίδραση στο φυσικό σώμα, εξαιτίας μιας τάσης που δημιουργείται σ’ αυτό. Τι συμβαίνει όμως στο ψυχικό σώμα; Πώς αυτό εκφράζεται; Ενώ το φυσικό σώμα όπως είδαμε είναι αμετάβλητο (όσον αφορά τον όγκο του), το ψυχικό έχει μεταβλητότητα στον όγκο και χώρο που καταλαμβάνει και ακαριαία συρρικνώνεται ή επεκτείνεται σαν άμεση εκδήλωση της όποιας συναισθηματικής διαδικασίας συμβαίνει στο άτομο.

Χρησιμοποιώντας και πάλι το παράδειγμα της μονοκατοικίας με τον κήπο, μπορούμε να φανταστούμε ότι έχουμε κάποιον επισκέπτη ο οποίος μας φωνάζει από την πόρτα του μαντρότοιχου. Ανάλογα με την διάθεσή μας για τον επισκέπτη αυτό, αν είναι πολύ φίλος μας ή αν είναι κάποιος που δεν θέλουμε να τον δούμε, ή αν είναι κάποιος που τον εχθρευόμαστε ή τον φοβόμαστε, θα βγούμε να τον προϋπαντήσουμε έξω στην αυλόπορτα, ή θα περιμένουμε να περάσει στην αυλή και να τον δεχτούμε στην πόρτα του σπιτιού, να τον περάσουμε στο σαλόνι κ.λπ.… ή θα σβήσουμε τα φώτα και θα πάμε να χωθούμε στην κρεβατοκάμαρα ή στη σοφίτα, ώστε να νομίζει ότι λείπουμε. Υπάρχουν φορές που στην υποψία και μόνο μιας επίσκεψης φεύγουμε από το σπίτι, ώστε να μην είμαστε καν εκεί όταν έρθει ο… ανεπιθύμητος.

Το σημείο στο οποίο το ψυχικό μας σώμα έχει ανάγκη να κρυφτεί, «να οχυρωθεί», να απομονωθεί, είναι αυτό που ονομάζουμε Ασφαλής Προσωπικός μας Χώρος.
Στο παραπάνω παράδειγμα, μπορούμε να δούμε ότι αυτός ο ασφαλής προσωπικός χώρος μπορεί να είναι και «έξω από το σπίτι», σε διάφορες περιπτώσεις όπου ο φόβος είναι τόσο μεγάλος και έντονος ώστε να μιλάμε πλέον για τρόμο όπως στη περίπτωση ενός ισχυρού τραυματικού σόκ.

Με το Ψυχο-Ενεργειακό Θεραπευτικό Bodywork ο θεραπευτής χρησιμοποιεί τα χέρια του ενεργειακά και δε δουλεύει απλά σε σωματικό - μυικό επίπεδο. Δουλεύει με μεγάλη συγκέντρωση και αργές κινήσεις, νιώθοντας όσο βαθύτερα μπορεί τον οργανισμό του δέκτη: τους παλμούς, τις αντιστάσεις, τις ενεργειακές προδιαθέσεις. Χρησιμοποιεί τις διάφορες στάσεις του δέκτη, υποστηρίζοντας τις αυτόνομες εκφραστικές κινήσεις, αποτέλεσμα της ελεύθερης κίνησης της βιοενέργειας. Πρόκειται για ένα είδος μυστικού διαλόγου ανάμεσα στο θεραπευτή και το δέκτη. Ο θεραπευτής συντονίζεται με το δέκτη, αποδέχεται, σέβεται και τελικά μεταλλάσσει τις άμυνές του, προχωρά με το ρυθμό που χρειάζεται και σταματά εκεί που πρέπει. Πλησιάζοντας και συνάμα σεβόμενος τον προσωπικό χώρο του επιχειρεί να απελευθερώσει εμπλοκές σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο.