Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ...

και  ΟΧΙ  ΜΟΝΟ  ΓΙΑ  ΣΗΜΕΡΑ,  
ΑΛΛΑ...  
για κάθε στιγμή,
για κάθε μέρα,
για κάθε βδομάδα,
για κάθε μήνα...  


     1. Μόνο για σήμερα, θα αφήσω τους φόβους μου να φύγουν.  Δε θα φοβάμαι μη χάσω τη δουλειά μου, μη χάσω χρήματα, μη χάσω την υγεία μου, μη χάσω το σύντροφό μου, μη χάσω τους φίλους μου.

     2. Μόνο για σήμερα, θα είμαι ευγνώμων. Όσο περισσότερο ευγνωμονώ τη ζωή, τόσα περισσότερα θα μου προσφέρει η ζωή για να ευγνωμονώ. Σήμερα θα σκέφτομαι αυτά που έχω και όχι αυτά που μου λείπουν. Είμαι ζωντανός. Διαβάζω. Σκέφτομαι. Νιώθω. Είμαι ευγνώμων.

     3. Μόνο για σήμερα θα είμαι ο εαυτός μου. Είμαι μοναδικός, είμαι ξεχωριστός, είμαι σπάνιος. Δεν αφήνω κανέναν άλλον να μου υποδείξει ποιος θα είμαι. Μπορεί να ενδιαφέρομαι για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα, αλλά όχι τόσο ώστε να ενεργώ συνεχώς ενάντια στις επιθυμίες μου.

     4. Μόνο για σήμερα θα κάνω κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Θα βγω από τη ρουτίνα. Θα κάνω ένα τηλεφώνημα σε κάποιον που δεν το περιμένει. Θα πάω στη δουλειά μου από διαφορετική διαδρομή. Θα κάνω μια σκανταλιά. Θα κάνω μια έκπληξη. Θα ξεφύγω. Θα νιώσω ζωντανός.

     5. Μόνο για σήμερα θα είμαι παρών όπου κι αν βρίσκομαι. Θα απολαμβάνω την κάθε στιγμή ό,τι κι αν κάνω. Όταν θα είμαι στη δουλειά, το μυαλό μου θα είναι στη δουλειά. Όταν θα είμαι στο σπίτι, το μυαλό μου θα είναι στο σπίτι. Θα σταματήσω το πήγαινε-έλα του μυαλού μου. Είτε θα πηγαίνω το μυαλό μου εκεί που είναι το σώμα μου είτε θα πηγαίνω το σώμα μου εκεί που είναι το μυαλό μου!

     6. Μόνο για σήμερα θα κοιτάξω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο στα μάτια και θα του πω: «Νιώθω τυχερός. Είμαι ευγνώμων που είσαι μέρος της ζωής μου. Σε αγαπώ.»

     7. Μόνο για σήμερα, θα νιώθω καλά μέσα στο σώμα μου. Θα περιποιηθώ τον εαυτό μου, θα ντυθώ όσο καλύτερα μπορώ, θα προσέξω τη διατροφή μου, θα εξασκηθώ. Και θα το κάνω για μένα. Για κανέναν άλλον. Εγκρίνω τον εαυτό μου. Είμαι τέλειος όπως ακριβώς είμαι.

     8. Μόνο για σήμερα, θα αποφύγω να εκνευριστώ με μικροπράγματα. Αν νιώσω ότι χάνω την ψυχραιμία μου, θα πάρω βαθιά αναπνοή και θα αναρωτηθώ: Πόση σημασία θα έχει αυτό που με εκνευρίζει τώρα, 5 χρόνια αργότερα;

     9. Μόνο για σήμερα θα αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου. Θα βγω μια βόλτα, θα ακούσω την αγαπημένη μου μουσική, θα αυτοσυγκεντρωθώ, θα χαλαρώσω, θα επαναφέρω στη μνήμη μου ευχάριστες αναμνήσεις, θα απολαύσω τον ήλιο, θα νιώσω ένα με τη φύση.

     10. Μόνο για σήμερα, θα δοκιμάσω, θα τολμήσω, θα εκτεθώ. Μόνο για σήμερα, θα κάνω μια νέα αρχή...

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Οι Σχέσεις ως Καθρέφτες !

Το ευρύτερο Παιχνίδι του Κρυφτού που παίζετε έχει σκοπό την ανα-δημιουργία του Παραδείσου στη Γη. Να ποιο είναι το κλειδί. Μόνο βρίσκοντας την ισορροπία μέσα στη πολικότητα είναι δυνατόν να ανα-δημιουργήσετε την Εστία. Από την στιγμή που θα βρεθεί η ισορροπία το Παιχνίδι προχωράει σε μια υψηλότερη δόνηση και εσείς βιώνετε τη σπουδαία μεταβολή. Μετά τη μεταβολή, η πολικότητα δεν χρειάζεται πια. Η ισορροπία είναι αυτό που επιχειρούσατε να επιτύχετε κάθε στιγμή της ζωής σας μέχρι τώρα. Σε αυτή την αναζήτηση για ισορροπία είναι που επινοήσατε τη σχέση του ζευγαριού. Η σχέση του ζευγαριού σας έχει εξυπηρετήσει καλά και την τιμούμε ιδιαίτερα. Σας έχει επιτρέψει να ενώνεστε ο ένας με τον άλλο, να μοιράζεστε τις δονήσεις σας και να δημιουργείτε συνολική ισορροπία. Εμείς σε αυτή τη μεριά του πέπλου νιώθουμε δέος μπροστά στην επινοητικότητά σας για να ξεπερνάτε τις επιπτώσεις της πολικότητας. Το να φέρνετε κάποιον άλλο τόσο κοντά ώστε να μπορείτε να δείτε τον αληθινό σας εαυτό στα μάτια του απαιτεί αληθινό θάρρος και ειλικρίνεια. Καθώς περνούσε ο καιρός, αυτό το Παιχνίδι του ζευγαριού εξελίχθηκε σε πολλά υπο-Παιχνίδια. Κάποια από αυτά είχαν να κάνουν με εξουσία και έλεγχο και άλλα με την αξία του εαυτού σας. Κάποια άλλα χρησίμευαν για την απόκτηση υλικών αγαθών και προσωπικής άνεσης. Κάποιοι απέκρουαν αυτές τις σχέσεις εξαιτίας κρίσεων που βίωσαν σχετικά με τον εαυτό τους.

 Η βάση των σχέσεων στο Παιχνίδι είναι να καθρεφτίζουν τη δική σας μεγαλοπρέπεια και να σας θυμίζουν το μέρος του Θεού μέσα σας. Κάποιες σχέσεις περιείχαν δύσκολα μαθήματα για σας. Κι αυτό ήταν όπως έπρεπε διότι για να δείτε τον Θεό μέσα σας, η ενέργειά σας θα πρέπει να είναι πλήρως εστιασμένη, αφού είναι ορατός μόνο μέσα από μάτια απαλλαγμένα από κριτική διάθεση. Μερικές φορές βάζετε στη ζωή σας καθρέφτες που ανακλούν δικά σας κομμάτια που δεν σας αρέσουν. Χρησιμοποιήστε αυτούς τους καθρέφτες για να δείτε ανοιχτά το είδωλο που σας προσφέρουν. Καθώς αρχίζετε να αλλάζετε το είδωλο μέσα στον καθρέφτη, θα παρατηρήσετε επίσης ότι και οι καθρέφτες θα αλλάζουν. Σας έχουν πει ότι δεν μπορείτε να αλλάξετε κάποιον άλλο. Σας λέμε ότι με αυτό τον τρόπο είναι δυνατόν να αλλάξετε κάποιον άλλο άνθρωπο, αλλάζοντας τον τρόπο που αντιδράτε προς αυτόν.
Αφού καταφέρετε να δείτε την εικόνα του εαυτού σας και να συνειδητοποιήσετε το μάθημα που είναι εκεί για σας, μια νέα σχέση θα αναδυθεί. Ένα νέο πρόσωπο θα καθρεφτίζεται πλέον στον καθρέφτη. Για κάποιους, αυτό θα σημάνει το τέλος μιας σχέσης. Κάποιες σχέσεις θα πραγματοποιήσουν τη μετάβαση και θα προχωρήσουν  στο επόμενο επίπεδο. Δεν κρίνουμε ποιο από τα δύο είναι καλύτερο. Το μόνο που θέλουμε να σας τονίσουμε είναι ότι τις περισσότερες φορές έχετε επενδύσει πολύ ενέργεια για να τοποθετήσετε έναν συγκεκριμένο καθρέφτη στο πεδίο σας. Μην τον απομακρύνετε πριν δείτε το είδωλό σας, γιατί αυτό θα σας κάνει απλώς να αναζητήσετε έναν άλλο καθρέφτη παρόμοιας οπτικής για να κοιτάτε τον εαυτό σας.
Σας ζητάμε να ασκήσετε τη διάκρισή σας όταν κάνετε τέτοιου είδους επιλογές.
Επίσης σας υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι μόνο το άτομο που καθρεφτίζεται που πρέπει να αλλάξει. Όταν πραγματοποιηθεί μια αλλαγή στον ένα από τους δύο, ο καθρέφτης θα πρέπει επίσης να είναι πρόθυμος να κρατήσει το νέο είδωλο.
Ένας καθρέφτης απρόθυμος να στείλει πίσω μια νέα εικόνα, είναι κολλημένος για πάντα σε μια περιορισμένη σχέση. Σας λέμε ότι οι καθρέφτες που καλωσορίζουν την ευκαιρία να αλλάξουν το είδωλό τους είναι εκείνοι που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να προχωρήσουν στα ανώτερα επίπεδα. Αυτό συχνά απαιτεί συγχώρηση και κατανόηση! Αυτό δείχνει καθαρά τη χρήση της αγάπης άνευ όρων και την άποψη της Ενότητας στις σχέσεις μέσα στη νέα ενέργεια.

Πολλοί στις υψηλότερες δονήσεις έχουν συναντήσει δυσκολίες στη δημιουργία σχέσεων που να τους ικανοποιούν. Βλέπουν τους εαυτούς τους μόνους και ανίκανους να συνδεθούν. Σας υπενθυμίζουμε συχνά ότι είστε πολύ πιο δυνατοί από ότι αντιλαμβάνεστε. Οι σκέψεις σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας. Το ίδιο ισχύει και με τις σχέσεις σας. Όταν στέλνετε ένα κάλεσμα στο Σύμπαν σας επιστρέφει ακριβώς την ίδια δόνηση που στείλατε. Το Σύμπαν έχει μόνο μια απάντηση σε όλα τα αιτήματά σας: « Και έτσι είναι…» Οι μόνοι περιορισμοί που μπαίνουν στον τομέα των σχέσεων σας είναι εκείνοι που εσείς βάζετε στον εαυτό σας. Μια ειλικρινής ματιά στα αποτελέσματα των αιτημάτων σας θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε τις δονήσεις που στέλνετε προς τα έξω. Κάποιοι κοιτάζουν το σώμα τους και σκέπτονται σιωπηρά. «Ποιος θα με θέλει εμένα ; » Άλλοι θέλουν απεγνωσμένα κάποιον στη ζωή τους, αλλά είναι απρόθυμοι να γίνουν ευάλωτοι. Σας λέμε ότι αυτές οι σκέψεις μπαίνουν πριν από σας μέσα στις σχέσεις. Συχνά τέτοιες απόψεις εμποδίζουν τους ανθρώπους να έρθουν κοντά σας, παρόλο που άκουσαν το αρχικό κάλεσμα. Συχνά ακούνε: « Έλα σε μένα…έλα σε μένα » και μόλις πλησιάζουν ακούνε: « Όχι τόσο κοντά!» Αυτό επίσης μπορεί να φέρει κοντά σας ανθρώπους που είναι συναισθηματικά – η με κάποιο άλλο τρόπο- μη διαθέσιμοι. Τελικά είναι μια άμεση ανταπόκριση στο αίτημα σας προς το Σύμπαν. Σας λέμε τώρα ότι υπάρχουν ταίρια για τον καθένα στον πλανήτη.
Αφήστε το βόλεμα στη μοναξιά σας και την κριτική απέναντι στον εαυτό σας και επιτρέψτε στους άλλους να σας βρουν. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να είναι εντελώς ανοιχτός και ευάλωτος και θα δείτε τις πόρτες να ανοίγουν διάπλατα. Αφήστε τον να είναι ένας ακριβής και συμπονετικός καθρέφτης και κοιταχτείτε μέσα του με την προσδοκία να δείτε την πιο μεγαλειώδη αντανάκλαση του Θεού.


Το Γκρουπ
Η Ρομφαία του Μιχαήλ
Στηβ  Ρόθερ


Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

ΣΥΝΕΔΡΙΕΣ Ψυχοενεργειακού Bodywork


Στο ΨυχοΕνεργειακό BodyWork η δουλειά με το σώμα αποτελεί αφετηρία για να προσεγγίσουμε τον άνθρωπο συνολικά και βαθιά (σώμα, συναισθήματα, ενέργεια). Είναι ένα είδος ενεργειακού BodyWork στο οποίο με διάφορους χειρισμούς και πιέσεις  -όλα με την κατάλληλη αναπνοή-  επιτυγχάνεται η εξισορρόπηση των ψυχοενεργειακών εντάσεων.
Βασικό στοιχείο του Ψυχο-Ενεργειακού BodyWork, είναι η σημασία που δίνεται στην επαφή θεραπευτή – δέκτη.
Ο θεραπευτής χρησιμοποιεί τα χέρια του ενεργειακά και δεν δουλεύει απλά σε σωματικό-μυϊκό επίπεδο. Δουλεύει με μεγάλη συγκέντρωση και αργές κινήσεις, νοιώθοντας όσο βαθύτερα μπορεί τον οργανισμό του δέκτη, τους παλμούς, τις αντιστάσεις τις ενεργειακές προδιαθέσεις. Χρησιμοποιεί τις διάφορες στάσεις του δέκτη, υποστηρίζοντας τις αυτόνομες εκφραστικές κινήσεις, αποτέλεσμα της ελεύθερης κίνησης της βιοενέργειας. Πρόκειται για ένα είδος μυστικού διαλόγου ανάμεσα στον θεραπευτή και στον δέκτη. 
Ο θεραπευτής συντονίζεται με τον δέκτη, αποδέχεται, σέβεται και τελικά μεταλλάσσει τις άμυνές του, προχωρά με τον ρυθμό που χρειάζεται και σταματά εκεί που πρέπει.

Διάρκεια της συνεδρίας 60'

Το σχετικό άρθρο για το ΨυχοΕνεγειακό Bodywork, εδώ:

ASHTAR HELLAS - ADVENTURE IN THE FOREST - MEETING THE FAIRIES.

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Ομάδα της Ανθρωπότητας - Σεμινάριο - Λειτουργικότητα και Χαρά στις Σχέσεις

Ομάδα της Ανθρωπότητας - Σεμινάριο - Λειτουργικότητα και Χαρά στις Σχέσεις


Το Σάββατο 27 και την Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010 
θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το Σεμινάριο:
«Λειτουργικότητα και Χαρά στις Σχέσεις».

Μερικά από τα θέματα και ερωτήματα που θα καλυφθούν μέσα από το πρόγραμμα:
  • Ποιος ο σκοπός των σχέσεων;
  • Γιατί υπάρχει τόσος πόνος στις σχέσεις και τι σκοπό εξυπηρετεί;
  • Γιατί οι σχέσεις «αποτυγχάνουν»; Ποιόν ρόλο παίζουν οι προσδοκίες;
  • Γιατί η πιο λειτουργική συμπεριφορά στις σχέσεις είναι η «εαυτο-κεντρική» και τι σημαίνει αυτό;
  • Τι πρέπει να αλλάξω για να κάνω τις σχέσεις μου να βελτιωθούν, να δουλέψουν;
  • Τι γίνεται όταν οι άλλοι μας πληγώνουν; Πως πρέπει να φερθούμε;
  • Με τι κριτήρια επιλέγουμε τους συντρόφους μας; Ποιος ο ρόλος του έρωτα; Τι γίνεται όταν «ερωτευόμαστε» και γιατί αυτό δεν διαρκεί; Είναι καλύτερες οι μακρόβιες σχέσεις;
  • Τι «υποχρεώσεις» έχουμε μέσα στις σχέσεις; Τι είδους υποσχέσεις και «όρκους» να δίνουμε;
  • Πώς έλκουμε τους συντρόφους μας και τους άλλους ανθρώπους γύρω μας;
  • «Καλή σχέση» απαιτεί να «συμφωνούμε»; Τι γίνεται όταν αποκτήσουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα και ενασχολήσεις; Τι γίνεται όταν ο ένας θέλει να δώσει τέλος στη σχέση και ο άλλος όχι; Πότε «πρέπει να χωρίσω;»
  • «Γιατί δεν έχω ακόμα έλξει το σύντροφό μου»; «Υπάρχει ο "τέλειος" σύντροφος για μένα»; «Υπάρχουν αδελφές ψυχές»;
  • Γιατί μερικοί άνθρωποι έλκουν διαρκώς οδυνηρές σχέσεις; Ποιος ο ρόλος της αποδοχής; Ποιος ο ρόλος της Συγχώρεσης;

Πνευματικότητα και υγεία

Η πνευματικότητα δεν ταυτίζεται με τη θρησκευτικότητα. Η πνευματικότητα είναι εγγενής διαλογισμική εμπειρία, ενώ η θρησκευτικότητα απορρέει κυρίως από την πίστη. Πολλοί βέβαια θεωρούν τη θρησκευτικότητα βασική μορφή πνευματικότητας. Ανεξάρτητα όμως από το πώς σχετίζονται μεταξύ τους, τόσο η πνευματικότητα όσο και η θρησκευτικότητα φαίνεται να επιδρούν στην υγεία.
Η πνευματική υγεία, που ορισμένοι την εκλαμβάνουν και ως φιλοσοφημένη στάση ζωής, αποτελεί συντελεστή της συνολικής υγείας, γιατί επιδρά θετικά στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία, δηλαδή στο ήμισυ του ορισμού για την υγεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ταυτόχρονα, είναι ένα μέσο που βοηθά στην κατανόηση και διαχείριση της ανθρώπινης ύπαρξης σε όλες τις φάσεις και τους τομείς της ζωής, περιλαμβανομένης της διαχείρισης του στρες, της αρρώστιας και του ίδιου του θανάτου. Επιπλέον, η πνευματική υγεία αποτελεί θεραπευτικό παράγοντα στην προσπάθεια για ανάρρωση.
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΥΝΤΑ, αν. καθηγητή Κοινωνικής Ιατρικής, Κέντρο Μελετών Υπηρεσιών Υγείας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, προέδρου ΕΟΦ
όλο το άρθρο εδώ:

I Promise Myself...

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

ΔΙΩΞΤΕ ΤΗΝ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

   Η αφοσίωση στα πιστεύω μας και η σύνδεσή μας με τις ανθρώπινες αξίες, είναι απαραίτητα συστατικά για να αντισταθούμε στην λαίλαπα της προχειρότητας και της τσαπατσουλιάς, που γεννάει την ανηθικότητα και προάγει την έλλειψη ήθους.  Νοιώθω ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι σημαντικό το να επικοινωνούμε και να συνεργαζόμαστε, αν θέλουμε να καταφέρουμε κάτι καλύτερο.
    Στις μέρες που ζούμε, η ρηχότητα και η φτήνια περισσεύουν. Δεν μπορεί αυτή να είναι η εξέλιξή μας!  Δεν μπορεί να είναι η κουλτούρα μας αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση, στα ριάλιτι, στα παράθυρα, στα μεσημεριανά ή τα πρωινάδικα!
    Είναι πολύ σημαντικό να δουλεύουμε με τον εαυτό μας αλλά και συλλογικά, για να καταφέρουμε να αποτινάξουμε την μετριότητα που μας έχει κατακλύσει. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τις αξίες μας, τις ποιότητές μας, τα ιδιαίτερα χαρίσματά μας και να διεκδικούμε αυτό που μας αναλογεί. Είναι πολύ σημαντικό να νοιώθουμε ότι δικαιούμαστε να είμαστε ελεύθεροι, ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.
    Εγώ επιμένω εδώ και είκοσι χρόνια να υπηρετώ τον άνθρωπο, με την σημασία της λέξης (άνω + θρώσκω = κοιτάζω ψηλά), δεδομένου του ότι ανήκω σε αυτό το είδος και αυτές τις ανάγκες τις έχω πρώτα από όλους, εγώ ο ίδιος.  Επιμένω να υπηρετώ την ανάγκη να «ανεβάσει» την Συνειδητότητά του, να βελτιώσει τις Ποιότητές του και να προσεγγίσει την Θεία του Ουσία. Να πλησιάσει και να συνδεθεί με τον Ανώτερο Εαυτό του!
    Σε όλα αυτά τα χρόνια έχω δεχτεί και συνεχίζω να δέχομαι την αγάπη και την υποστήριξη πολλών ανθρώπων και είμαι ιδιαιτέρως ευγνώμων γι αυτό.  Από αυτήν την αγάπη παίρνω δύναμη και σε πείσμα των καιρών συνεχίζω να αναπτύσσομαι, να προσφέρω κομμάτια από τον εαυτό μου, να παίρνω και να δίνω εμπειρίες & γνώση, τροφοδοτούμενος με αισιοδοξία για τις καλύτερες μέρες που έρχονται.
    Μην αφήνετε την μετριότητα να σας καταβάλλει!
    Πιστέψτε στον εαυτό σας και επιτρέψτε του να εμπιστευτεί το Θεϊκό Σχέδιο.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ

OSHO - Πάθος για το αδύνατο!
«Νιώθω ότι έχω μια κληρονομιά τεμπελιάς και φυγής. Είτε δεν αισθάνομαι ενέργεια, ή αν την αισθανθώ, μου είναι δύσκολο να ξεφύγω από αυτήν την κληρονομιά. Αισθάνομαι έναν έλεγχο».


Θεωρώ ότι η κληρονομιά αυτή, είναι κάπου και έχει γίνει μέρος του βιο-υπολογιστή σας. Το μυαλό λειτουργεί όπως ένας υπολογιστής και εμείς τροφοδοτούμε τις διαθέσεις του. Η τροφοδότηση που δίνουμε, πηγαίνει στις ήδη συσσωρευμένες καταστάσεις του και  αργά αλλά σταθερά, τις κάνει βαθιά ριζωμένες. Οι προσωπικότητες μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Την μία οι ψυχολόγοι την ονομάζουν T-προσωπικότητα, (toxic =τοξική) και την άλλη Ν-προσωπικότητα, (nourishing = τρεφόμενη).

Ένα παράδειγμα τοξικής προσωπικότητας είναι το να βλέπουμε πάντα τα πράγματα με έναν αρνητικό τρόπο. Ολόκληρη η κοσμοθεωρία των τοξικών προσωπικοτήτων είναι καταθλιπτική, θλιβερή. Η τοξική προσωπικότητα κρύβεται σε όμορφα πρόσωπα. Ένας τελειομανής είναι μια τοξική προσωπικότητα! Δεν μπορεί κάποιος  να πει ότι κάτι είναι λάθος να είσαι τελειομανής, αλλά η όλη ιδέα του να είσαι τελειομανής οδηγεί στο να βρίσκονται λάθη, ελλείψεις, κενά. Είναι ένα τέχνασμα. Δεν μπορείτε να βρείτε κανένα σφάλμα στον άνθρωπο που αναζητά την τελειότητα, αλλά στο γεγονός ότι δεν είναι αυτός ο στόχος του. Γι αυτόν η τελειότητα είναι ένας μηχανισμός. Θέλει να εστιάζει στα κενά, στα λάθη, στο κάτι που λείπει, και αυτό είναι ο καλύτερος τρόπος - για να διατηρεί έναν σκοπό τελειότητας, ώστε να μπορεί να κάνει συγκρίσεις με το ιδανικό και πάντα να καταδικάζει.

Tοξική προσωπικότητα σκέφτεται πάντα αυτό που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και ποτέ δεν εξετάζει αυτό που ΕΙΝΑΙ, έτσι ώστε η δυσαρέσκεια γίνεται φυσική κατάσταση.  Μια τοξική προσωπικότητα δηλητηριάζει την ύπαρξή της και όχι μόνον - στάζει δηλητήριο.

Μπορεί να είναι μια κληρονομιά. Εάν έχετε ζήσει με ανθρώπους κατά την παιδική ηλικία σας, οι οποίοι είχαν μια αρνητική στάση απέναντι στη ζωή .... Η τοξικότητά τους μπορεί να κρύβεται σε ενθουσιώδεις όρους, να εκφράζεται με όμορφη γλώσσα, αναφερόμενη σε ιδανικά, ουρανό, Θεό, θρησκεία ή ψυχή. Μπορεί να χρησιμοποιούν όμορφα λόγια, αλλά στην ουσία προσπαθούν να μιλάνε για τον «άλλο» κόσμο, απλά και μόνο για να καταδικάσουν αυτόν. Δεν τους ενδιαφέρει ο «άλλο» κόσμος. Δεν υποστηρίζουν τους αγίους, αλλά μιλάνε για τους αγίους μόνο για να αποδείξουν ότι οι άλλοι είναι αμαρτωλοί.

Είναι μια πολύ νοσηρή συμπεριφορά. Θα πουν: «Γίνε σαν τον Ιησού" όχι γιατί τον πιστεύουν ή τον θαυμάζουν. Αν ο Ιησούς ήταν εκεί θα ήταν τα τελευταίο πρόσωπο που θα πήγαιναν να συναντήσουν. Μόνο για να σας καταδικάσουν αναφέρουν το παράδειγμα. Αυτός είναι μηχανισμός τους. Δεν μπορείς να γίνεις ο Ιησούς, οπότε γίνεσαι θύμα. Καταδικάζουν πάντα. Δημιουργούν αξίες, ηθική, πουριτανική συμπεριφορά. Αυτοί είναι οι ηθικολόγοι. Είναι οι μεγάλοι δηλητηριαστές του κόσμου.

Και είναι παντού! Αυτοί οι άνθρωποι τείνουν να γίνουν εκπαιδευτικοί, παιδαγωγοί, καθηγητές, πρυτάνεις, άγιοι, επίσκοποι, παπάδες. Τείνουν να γίνουν αυτά τα πράγματα, επειδή τότε μπορούν να  καταδικάζουν. Είναι ακόμη έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα αν τους επιτραπεί, μόνο για τη χαρά της καταδίκης των άλλων. Βρίσκονται παντού, κρύβονται με πολλούς τρόπους και κάνουν πάντα τα πράγματα για το καλό σας, για ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ καλό, έτσι ώστε να είστε ανυπεράσπιστοι απέναντι τους. Η κληρονομιά τους είναι πραγματικά  μεγάλη. Έχουν κυριαρχήσει σε όλη την ιστορία.

Οι άνθρωποι αυτοί αμέσως γίνονται κυρίαρχοι. Η ιδεολογία τους τους βοηθά να κυριαρχήσουν επειδή μπορεί να είναι καταδικαστές. Μιλούν με ορθολογικό τρόπο. Ο ορθολογισμός είναι επίσης μέρος της προσωπικότητας Τ. Είναι πολύ διαλεκτικοί  και είναι  δύσκολο να τους νικήσουμε στην επιχειρηματολογία. Ποτέ δεν είναι βάσιμα λογικά τα επιχειρήματά τους, αλλά είναι πάντα λογικοφανή.

Είναι σημαντικό  να γνωρίζουμε τη διάκριση μεταξύ λογικού και λογικοφανούς ανθρώπου. Ένας λογικός άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνο λογικοφανής, γιατί ο   λογικός άνθρωπος γνωρίζει από την εμπειρία ότι η ζωή έχει και τα δύο – λογική και παραλογισμό, λογική και συναίσθημα, μυαλό και καρδιά.

Ένας λογικός άνθρωπος είναι λογικός. Ένας λογικοφανής δεν είναι ποτέ λογικός. Επιβάλλει τη λογική στη ζωή - και ναι μεν η λογική μπορεί να είναι τέλεια, η ζωή όμως δεν μπορεί ποτέ να είναι. Ψάχνει πάντα για το ιδανικό και προσπαθεί να αναγκάσει τη ζωή να ακολουθήσει το ιδανικό. Δεν κοιτάζει ποτέ τη ζωή και την πραγματικότητά της.  Τα ιδανικά του είναι κατά της ζωής.

Η δεύτερη προσωπικότητα, η προσωπικότητα Ν, (η τρεφόμενη προσωπικότητα), είναι τελείως διαφορετική.  Δεν έχει ιδανικά, πραγματικά. Κοιτάζει τη ζωή και η πραγματικότητα που βιώνει αποφασίζει τα ιδανικά του. Είναι πολύ λογικό. Δεν είναι ποτέ τελειομανιακός.  Είναι ολιστικός, αλλά ποτέ δεν είναι τελειομανής. Κοιτάζει πάντα στην καλή πλευρά των πραγμάτων. Τα άτομα της προσωπικότητας N είναι πάντα αισιόδοξα, λαμπερά, τολμηρά, εμπιστεύονται και  δεν είναι καταδικαστικοί.  Αυτοί είναι οι άνθρωποι που γίνονται ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί.

Εάν ένα N-type άτομο γίνει άγιος, τότε είναι πραγματικός άγιος. Εάν ένα πρόσωπο T-τύπου γίνει άγιος, υπάρχει μια ψεύτικη αγιοσύνη, ένας ψευδο-άγιος. Εάν ένα N-type άτομο γίνει πατέρας, τότε είναι πραγματικός πατέρας. Εάν ένα άτομο τύπου N γίνεται μητέρα, υπάρχει πραγματική μητρότητα. Ένα  άτομο τύπου T είναι ένας ψευδο-πατέρας και μια ψευδο-μητέρα. Είναι απλώς ένα τέχνασμα για να εκμεταλλευτεί το παιδί, να το βασανίσει, να κυριαρχήσει, να το κατέχει και να το συντρίψει, αισθανόμενο ισχύ με τη συντριβή του παιδιού. 

Τα άτομα T-τύπου υπάρχουν στην πλειοψηφία, οπότε ίσως να έχει δίκιο ότι φέρνετε όλοι μια κληρονομιά. Αλλά μόλις λάβετε γνώση, δεν υπάρχει τόσο μεγάλο πρόβλημα. Μπορείτε να ταξιδέψετε από το Τ έως το Ν πολύ εύκολα.

Μερικά πράγματα να θυμάστε. Αν αισθάνεστε τεμπέλης, μην το αποκαλείτε τεμπελιά. Ακούστε τη φύση σας, ίσως αυτό είναι που σας ταιριάζει. Αυτό ονομάζω λογικό άνθρωπο. Τι μπορείτε να κάνετε; Αν τεμπελιά έρχεται σε σας, τότε αυτό είναι που έχετε να κάνετε. Ποιος είσαι εσύ που θα αποφασίσεις εναντίον της; Και πώς μπορείς να κερδίσεις εναντίον της; Ακόμη και στον αγώνα σας εναντίον της θα είστε οκνηροί. Ποιος θα κερδίσει; Θα νικηθείτε αδιάκοπα και έπειτα θα νιώσετε άσκοπα άθλια.

Να είστε ρεαλιστές. Ακούστε την ύπαρξή σας. Ο καθένας έχει το δικό του ρυθμό. Μερικοί άνθρωποι είναι πολύ δραστήριοι, ορμητικοί. Δεν υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό. Αν αισθάνονται καλά έτσι, είναι καλό για αυτούς.

Μη δημιουργείτε ιδανικά, ότι πρέπει να κάνετε αυτό. Μην έχετε «πρέπει». Τα «πρέπει» δημιουργούν ένα είδος νεύρωσης. Στη συνέχεια κάποιος παθαίνει ψύχωση. Τα «πρέπει» είναι πάντα εκεί, στέκονται καταδικάζοντας σας και δεν μπορείτε να απολαύσετε τίποτα. Απολαύστε το!  Σκοτώστε τα «πρέπει» εντελώς και βρεθείτε ΣΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ. Οτιδήποτε μπορείτε να κάνετε, οτιδήποτε δεν μπορείτε να κάνετε, αποδεχτείτε το!  Έτσι είστε και είστε εδώ για να είστε ο εαυτός σας, κανείς άλλος. Έτσι θα δείτε ότι η T προσωπικότητά σας μετατρέπεται σε Ν. Θα γίνει τρεφόμενη και θα απολαμβάνετε περισσότερο, θα αγαπάτε περισσότερο και θα γίνετε  πιο στοχαστικοί.

Στην πραγματικότητα, για ένα χαλαρό πρόσωπο το να γίνει διαλογιζόμενο είναι πιο εύκολο από ότι για ένα δραστήριο άτομο. Γι 'αυτό όλη η Ανατολή έγινε τεμπέλικη – διαλογιζόταν πάρα πολύ. Ο διαλογισμός είναι ένα είδος παθητικότητας. Ένα ενεργό άτομο αισθάνεται πολύ ανήσυχο. Το να παραμείνει σιωπηλό είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Το να μην κάνει τίποτα, είναι το πιο δύσκολο πράγμα για ένα δραστήριο άτομο.

Απλά απολαύστε και κινηθείτε όπως ταιριάζει στην ύπαρξή σας. Όχι «πρέπει», όχι ιδανικές καταστάσεις, διαφορετικά αυτά θα σας δηλητηριάσουν. Κοιτάξτε τη ζωή με βαθιά ελπίδα. Είναι πραγματικά όμορφα. Κοιτάξτε απλά αυτό και μην περιμένετε για την τελειότητα. Μην σκέφτεστε με όρους για τα πράγματα που σας ευχαριστούν μόνο όταν είναι τέλεια. Τότε ποτέ δεν θα απολαύσετε.

Εάν ένα T-τύπου πρόσωπο συναντήσει τον Θεό, θα βρει αμέσως κάποια λάθη στο πρόσωπό του. Γι 'αυτό ο Θεός κρύβεται ... από τους T-τύπου ανθρώπους. Ο ίδιος αποκαλύπτεται στους N-τύπους, ποτέ στους T-τύπους. Αποκαλύπτεται μόνο σε όσους μπορούν να λάβουν τροφή από αυτόν - όχι μόνο αυτό, αλλά σε εκείνους που μπορούν να τον θρέψουν.


Έτσι απλά  ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ, ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΤΕ και τα προβλήματα θα εξαφανιστούν.

Osho, το πάθος για το Αδύνατο
μετάφραση Η.Π. 

ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ

Υπαρξισμός
Κάθε αλήθεια και κάθε πράξη προϋποθέτουν ένα (κοινωνικό) περιβάλλον και μια ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Ουσία - Ύπαρξη
Η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Ξεκινάμε πρώτα από την υποκειμενικότητα. Ο άνθρωπος πρώτα υπάρχει, απαντάται με τον εαυτό του, ξεπετάγεται μέσα στον κόσμο και ύστερα προσδιορίζεται.
Ελευθερία
Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Καταδικασμένος γιατί δεν δημιούργησε, δεν έπλασε μόνος του τον εαυτό του και ωστόσο ταυτόχρονα ελεύθερος, γιατί από την στιγμή που πετάχτηκε στον κόσμο, είναι υπεύθυνος για ότι κάνει.
Ευθύνη
Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για ότι είναι, υπεύθυνος για την συγκεκριμένη περιορισμένη ατομικότητά του, αλλά είναι υπεύθυνος και για όλους τους ανθρώπους. Η ατομική πράξη δεσμεύει όλη την ανθρωπότητα.
Υποκειμενισμός
Από την μιά μεριά εκλογή του ατομικού υποκειμένου από τον εαυτό και από την άλλη αδυναμία για τον άνθρωπο να ξεπεράσει την ανθρώπινη υποκειμενικότητα.
Απελπισία
Η εγκατάλειψη του ανθρώπου στον εαυτό του έχει σαν συνέπεια ότι διαλέγουμε μόνοι μας αυτό που είμαστε. Η εγκατάλειψη αυτή συμβαδίζει με το άγχος.
Θεός
Πουθενά δεν είναι γραμμένο πως το καλό υπάρχει, πως πρέπει κανείς να είναι τίμιος, να μη λέει ψέματα. Δεν υπάρχει τίποτα προκαθορισμένο. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Ο άνθρωπος είναι ελευθερία. Είμαστε μόνοι, ασυγχώρητα μόνοι.
Πάθος
Ένα ωραίο πάθος δεν είναι ένας καταστρεπτικός χείμαρρος που οδηγεί μοιραία τον άνθρωπο σε ορισμένες πράξεις και που κατά συνέπεια αποτελεί μια δικαιολογία. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για το πάθος του.
Ηθική
Καμμιά ηθική δεν μπορεί να υποδείξει τι πρέπει να γίνει. Καν να υπάρχει, εμείς διαλέγουμε το νόημα που θα της δώσουμε.
Κακή πίστη
Ο άνθρωπος είναι αυτό που κάνει. Μόνο η πραγματικότητα μετράει. Τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο απογοητευμένο όνειρο γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες. Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά. Κάθε άνθρωπος που εφευρίσκει ένα από πριν καθορισμένο άλλοθι, είναι άνθρωπος κακής πίστης.
Η ύπαρξη του άλλου
"Σκέφτομαι, άρα υπάρχω". Στο σκέφτομαι δεν ανακαλύπτουμε μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τους άλλους. Ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας απέναντι στους άλλους και οι άλλοι είναι το ίδιο σίγουροι για μας, όσο κι εμείς οι ίδιοι. Καταλαβαίνω πως δεν μπορώ να είμαι τίποτα (π.χ. έξυπνος, κακός, ζηλιάρης), παρά μόνο αν οι άλλοι με αναγνωρίσουν σαν έξυπνο, κακό, ζηλιάρη. Μέσα στον κόσμο ο άνθρωπος αποφασίζει τι είναι ο ίδιος και τι είναι οι άλλοι.
Εκλογή
Η εκλογή είναι δυνατή προς μία κατεύθυνση, αυτό όμως που δεν είναι δυνατό είναι να μη διαλέξει κανείς. Μπορώ πάντα να διαλέγω, αλλά πρέπει να ξέρω πως ακόμη κι αν δεν διαλέξω, πάλι διαλέγω.
Ζωή
Προτού να ζήσουμε η ζωή δεν είναι τίποτα. Σε εμάς εναπόκειται να της δώσουμε ένα νόημα και η αξία δεν είναι άλλο παρά αυτό το νόημα που διαλέγουμε να της δώσουμε.

Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ (1905-1980) υπήρξε πεζογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κυρίως φιλόσοφος. Ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος του υπαρξισμού. Πίστευε ότι οι διανοούμενοι αποτελούν σημαντικό κύτταρο της κοινωνίας και πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο σε αυτήν.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 (απόσπασμα από το μυθιστόρημα "ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ")

 Ντριν ντριιιιιν… ακούστηκε από το βάθος του σπιτιού το κουδούνι της εξώπορτας. 
 Η θεία σηκώθηκε για να πάει να ανοίξει την πόρτα αφού πρώτα ζήτησε συγνώμη στον Έκτορα για την διακοπή. Αυτός την παρακολουθούσε όπως σηκώθηκε από την πολυθρόνα της και δεν χόρταινε να την καμαρώνει καθώς ο αέρινος βηματισμός της κάθε άλλο παρά μεσόκοπη γυναίκα θύμιζε.
Την άκουσε να χαριεντίζεται στην πόρτα και σε λίγο την είδε να κάνει την εμφάνισή της… διπλή!!! Μια άλλη κοπέλα στα ίδια κυβικά με την θεία, ντυμένη με την ίδια αθλητική φόρμα, σπορτεξάκια κι ένα πολύχρωμο πουά μαντήλι στο κεφάλι, από το οποίο ξέφευγαν κάποιες ξανθές τουφίτσες, παρουσιάστηκε μαζί της. Ήταν η γειτόνισσά της η Λίλα που έμενε δίπλα και ήρθε να της φέρει μια μηλόπιτα που έφτιαξε με τα χεράκια της. Η θεία την έφερε μέσα για να συστήσει το «καμάρι της», τον ανηψιό της τον Έκτορα που σε λίγες μέρες θα πήγαινε φαντάρος.
Σε όλη την γειτονιά ήταν γνωστή και αγαπητή η Ιόλη. Είχε πάψει σχεδόν να μαγειρεύει γιατί όλο και κάποια από τις γειτόνισσες την φίλευαν από αυτά που μαγείρευαν. Όχι μόνο οι γειτόνισσες, αλλά και κάποιοι άντρες γείτονές της μερικές φορές της έφερναν τρόφιμα και γλυκά που έφτιαχναν οι ίδιοι. 

    «Τα πέτυχα; Τα πέτυχα;» την άκουσε ο Έκτορας να ρωτάει την θεία του πριν εμφανιστούν μπροστά του.
    «Ποια αν πέτυχες γλυκιά μου;» την ρώτησε με την γνωστή αγαπησιάρικη φωνή η Ιόλη.
    «Τα μαλλιά μου καλέ! Πέτυχα το χρώμα να είναι ίδιο με το δικό σου αυτήν την φορά;» ξανάκουσε την άλλη να ρωτάει με νάζι.
    «Που να καταλάβω ρε μωρό μου με το μαντήλι; Πάμε έξω και θα τα δω στο φως», απάντησε η θεία καθώς έβγαιναν στον κήπο.
    «Από εδώ ο ανηψιός μου ο Έκτορας. Έκτορα από δω η φίλη μου η Λίλα», έκανε τις συστάσεις η Ιόλη.
    «Γειά σου Έκτορα, χάρηκα» του είπε απλώνοντας χαδιάρικα το χέρι της για να τον χαιρετήσει και συνέχισε προς την Ιόλη: «Δεν μου είχες πει ότι έχεις τέτοιο παίδαρο ανιψιό». Αυτόματα  γύρισε  το κεφάλι της προς το μέρος της Ιόλης και συνέχισε ψιθυριστά: «δεν νομίζω να είναι γκόμενος και να διέκοψα κάτι;»
    «Μπα σε καλό σου βρε Λίλα, νάσαι καλά κορίτσι μου με τα ωραία σου» απάντησε γελαστά εκείνη.
    «Πες μου λοιπόν εσύ γλυκιέ μου, πόσα χρόνια την έχεις θεία την Ιόλη;» απευθύνθηκε με σκέρτσο κουνώντας το δάχτυλό της προς τον Έκτορα.

Καθώς εκείνος κόμπιασε στο να δώσει την απάντηση, τον άρχισε στις ερωτήσεις, γλυκοκοιτάζοντάς τον από την κορφή ως τα νύχια. Που μένει, πότε πάει φαντάρος, τι σπουδάζει… μην αφήνοντάς του καλά καλά χρόνο να ολοκληρώσει την απάντησή του σε κάθε της ερώτηση.
Ο Έκτορας κάθε άλλο παρά να δυσανασχετεί έδειχνε, μάλλον διασκέδαζε με όλη αυτή την παιδική αθωότητα που έδειχνε η Λίλα. Αυτή πάλι σε χρόνο ντε τε του αποκάλυψε ότι ήταν παντρεμένη 5 χρόνια, ότι είχε μια κόρη 4 χρονών ήδη και ότι πολύ θα ήθελε να την δει να παντρεύεται με ένα παλληκάρι όπως εκείνον.

    «Να παντρεύεται;» απόρησε ο Έκτορας. «Ακόμα δεν πήγε σχολείο το παιδάκι, την παντρειά του σκέφτεστε;» την ρώτησε γελώντας.
    «Για μικρός μικρός παντρέψου, για μικρός καλογερέψου» του είπε με χάρη αυτή.

Δεν παρέλειψε να του πει ότι ο άντρας της είναι ταχυδρόμος, ότι του κάνει συνέχεια παράπονα ότι δεν την αγαπάει γιατί ενώ πηγαίνει γράμματα σε όλο τον κόσμο, σε αυτήν δεν πηγαίνει κανένα φάκελο και ότι εκείνος την αποστομώνει λέγοντάς της: «κάθε τέλος του μήνα, τον γεμάτο με χαρτονομίσματα φάκελο, ποιος στον φέρνει και στον ακουμπάει;».
Μιλούσε γάργαρα και η φωνή της είχε ένα χαρούμενο τόνο που είχε διώξει από τον Έκτορα την αρχική ενόχληση για την διακοπή στην αφήγηση της θείας.

    «Νομίζω ότι αυτό είναι» ακούστηκε η φωνή της θείας να σπάει τον μονόλογο της Λίλας.
    «Αυτό;  δηλαδή ποιο» ρώτησε με απορία εκείνη, ενώ συνέχιζε παράλληλα να εξηγεί στον Έκτορα ότι κάνει στον άντρα της αυτά τα ναζάκια για να τον αναγκάζει να της λέει συχνά ότι την αγαπάει και να διατηρεί το ενδιαφέρον του ζωντανό πάνω της.
    «Ε βγάλτο επιτέλους αυτό το μαντήλι βρε κορίτσι μου», της είπε διακόπτοντάς την πάλι η θεία Ιόλη. «Πως θα καταλάβω το χρώμα στα μαλλιά σου, αφού μου τα έχεις φασκιωμένα με την μαντήλα;» κατέληξε.
Έτσι η Λίλα αποσπάστηκε από τον Έκτορα, έβγαλε το μαντήλι από το κεφάλι της και γυρνώντας προς την μεριά της Ιόλης, λαμπύρισαν στον ήλιο δυο κοκαλάκια σε σχήμα κορώνας που είχε καρφωμένα πάνω στα μαλλιά της. Αντάλλαξαν με την Ιόλη κουβέντες για το χρώμα και τα νούμερα της βαφής και μετά ζητώντας συγνώμη για την διακοπή, τους χαιρέτησε και προχώρησε προς την έξοδο.  Η Ιόλη την συνόδεψε ευχαριστώντας την για μια ακόμα φορά για την μυρωδάτη μηλόπιτα που της έφερε, η οποία είχε ήδη να σκανδαλίζει τον Έκτορα.
Καθώς τις έβλεπε από πίσω ο Έκτορας φαινόντουσαν απολύτως ίδιες. Θα έλεγε κανείς ότι είναι δίδυμες.
>>Πόσο διαφορετικές όμως είναι από μπροστά…! σκέφτηκε.

Η θεία βγήκε σε λίγο πάλι στον κήπο σκασμένη στα γέλια.
    «Μπα σε καλό της η Λίλα. Είναι περιβόλι η άτιμη…» φάνηκε σαν να μονολογούσε.
    «Καλέ τι σίφουνας είναι αυτή;» ρώτησε με απορία ο Έκτορας.
    «Πρόσφατα μετακομίσανε στην γειτονιά μας. Δεν θάχουνε συμπληρώσει μισό χρόνο ακόμα. Της αρέσει πολύ να φτιάχνει γλυκά και από τότε που μου έφερε την πρώτη μηλόπιτα την οποία λάτρεψα και της το είπα, κάθε βδομάδα μου φτιάχνει κι από μία», του αποκρίθηκε η Ιόλη.
    «Ναι, μυρίζει καταπληκτικά. Τι λες;… την… τσακίζουμε;» ρώτησε με μάτια που γυάλιζαν ο Έκτορας.
    «Πείνασες αγόρι μου; Ξεχάστηκα με την ιστορία να σε ρωτήσω αν θέλεις κάτι να φας».
    «Όχι μωρέ, δεν πεινάω. Αλλά αυτή η μυρωδιά μου έσπασε τα ρουθούνια τώρα», έκανε αυτός παιχνιδιάρικα.
    « Ε τότε κάτσε να σου κάνω και την άλλη μαγκιά», αποκρίθηκε με τσαχπινιά η θεία. Πήρε την μηλόπιτα στην κουζίνα και μετά από λίγη ώρα βγήκε έξω κρατώντας ένα δίσκο με δυο πιατάκια και δυο ποτήρια νερό. Είχε κόψει από ένα κομμάτι μηλόπιτα για τον καθένα και στην άκρη στο κάθε πιατάκι είχε βάλει από μια μπάλα παγωτό.
Μέχρι να γυρίσει η θεία από την κουζίνα βρήκε την ευκαιρία ο Έκτορας να στείλει ένα μήνυμα από το κινητό του, σε μια φίλη του που τον περίμενε να βγούνε. Δεν της είχε κλείσει κανένα ραντεβού, αλλά δεν της το είχε αποκλείσει κιόλας. Οπότε ήταν σωστό να την ενημερώσει ότι δεν πρόκειται να συναντηθούνε, να κανονίσει κι εκείνη να βγει αν ήθελε. Μην της χαλάσει το βράδυ της κοπέλας.
    «Ουάου!» αναφώνησε ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια του ο Έκτορας.

    «Μηνυματείς;» τον ρώτησε με νόημα η θεία.
    «Όχι εμ εμ εσ-άρω» της απάντησε με κάποιο δισταγμό.
    «Δεν νομίζω να στέλνεις καμιά δική μου φωτογραφία…» πρόσθεσε εκείνη χαριτωμένα και στην απορημένη ματιά που της έριξε σηκώνοντας το κεφάλι του από την οθόνη, του χαμογέλασε με νόημα.
    «Το παγωτό μου το έφερε χτες ο Νίκος, ένα παλληκάρι που μένει στη δίπλα πολυκατοικία και που του αρέσει κι αυτουνού να μαγειρεύει και να φτιάχνει γλυκά», εξήγησε η θεία, καθώς ο Έκτορας πληκτρολογούσε το send για να στείλει το μήνυμα.
    «Δηλαδή όλοι στην γειτονιά σε φιλεύουν εσένα; Και που τα ξέρεις εσύ αυτά;»
    «Όταν φτιάχνω και εγώ κάτι, τους μοιράζω. Κυρίως γλυκά! Για το βράδυ έχεις να επιλέξεις μεταξύ ενός κομματιού μουσακά, ή μια μερίδα μπάμιες ή τηγανητά αυγά με ψωμί. Όλο και κάτι ξέρουμε και εμείς!» του απάντησε.
    «Άτσα η θεία! Πες μου ότι και αυτά στα έχουνε φέρει οι γείτονες», είπε το αγόρι.
    «Όχι, τα αυγά θα τα τηγανίσεις μόνος σου αν θέλεις. Τα άλλα είναι στο ψυγείο και θα τα ζεστάνουμε στα μικροκύματα. Τον μουσακά μου τον έφερε ο Γιώργος και τις μπάμιες η Ασημίνα. Πολύ καλά παιδιά που μένουνε στα διπλανά σπίτια. Ο Γιώργος είναι κομμωτής και μένει στην πολυκατοικία της Λίλας και η Ασημίνα φοιτήτρια. Μένει δυο στενά παρακάτω. Αλήθεια εσύ ξέρεις να φτιάχνεις μουσακά;» τον ρώτησε.
    «Μόνο μουσακά; Μωρέ εγώ και coq au vin σου φτιάχνω», της είπε με γαλλική προφορά ξεκαρδιζόμενος στα γέλια, ενώ έπαιρνε το πιατάκι του από το δίσκο, γλείφοντας τα χείλη του.

Για λίγη ώρα αφοσιώθηκαν στην απόλαυση της μηλόπιτας και κανείς δεν είχε βγάλει τσιμουδιά. Μόνο κάτι μμμμμ και γουργουρίσματα από πλευράς Έκτορα είχαν ακουστεί.
Ενώ δεν είχαν προλάβει καλά καλά να πιούνε το νερό τους, να βρέξει και λίγο το λάρυγγά της η Ιόλη που τόση ώρα μιλούσε ακατάπαυστα, άλλο ντριιιιιιιιν έκανε την έφοδό του σκίζοντας την σιωπή που είχε προηγηθεί συνοδεύοντας το σιωπηλό τους μάσημα. Σκουπίζοντας τα χείλη της με την αναστροφή του χεριού της κατευθύνθηκε προς το καθιστικό που είχε αφήσει το τηλέφωνο.

    «Βρες καλώς την Δανάη, ναι εδώ είναι το αστέρι μου» την άκουσε από μέσα να λέει.
Μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας σχηματίστηκε στο πρόσωπό του, γιατί δεν του άρεσε καθόλου να παίρνει η μάνα του τηλέφωνο να δει που είναι, λες και είναι κανένα μωρό ολόκληρος άντρας. Αυτό το κακό συνήθειο να θέλει να τον ελέγχει, του έκανε τα νεύρα κουρέλια. Το ίδιο βέβαια έκανε και στην Μαριάνθη την αδελφή του, αλλά αυτός όμως ήταν άντρας!  Βρε δεν πάει να της είχε κάνει σκηνές επί σκηνών, το χαβά της αυτή! Και για την Μαριάνθη την είχε «κράξει» εξάλλου.
    «Κοτζαμάν γυναίκα» της είχε πει, «θα την αφήσεις στην ησυχία της επιτέλους;» και η Δανάη τα είχε «πάρει στο κρανίο».

Ρε παιδί μου, αν οι γυναίκες είναι τόσο υστερικά όντα, δεν πρόκειται ποτέ να παντρευτεί αυτός, σκεφτόταν.
>>Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να κρατήσει κανείς την ψυχραιμία του λίγο και να μην υστεριάζεται με το παραμικρό; αναρωτιόταν.

Είχε συνδέσει τις γυναίκες με την υστερία. Όμως σκεφτόμενος την αδελφή του αυτό δεν ίσχυε. Η Μαριάνθη κάθε άλλο παρά υστερικιά ήταν. Μουρλόγκα μπορούσε να την πει, αναίσθητη ίσως (μια και όταν καθόταν στον καθρέφτη ξεχνούσε να ξεκολλήσει, κάνοντας μερικές φορές ώρες να βγει από τον καμπινέ), αλλά υστερικιά όχι. Τα «ζώα μου αργά» την είχε αποκαλέσει τις προάλλες ο πατέρας τους, αλλά εκείνης ούτε που της κάηκε καρφάκι. Η θεία από την άλλη, άλλου παππά ευαγγέλια! Όμορφη, ενδιαφέρουσα, γλυκομίλητη, συζητήσιμη… επίκαιρη! Ούτε με την αδελφή του δεν είχε τέτοια επικοινωνία και ας είχε τα μισά χρόνια της θείας. Η Λίλα πάλι… Τι ήταν πάλι αυτό; άλλο φρούτο!

Είχε αρχίσει να χάνεται σκεπτόμενος την διαφορετικότητα του κάθε ατόμου, ακόμα και όταν ανήκει στο ίδιο φύλο, πόσο μάλλον όταν μετά προστίθεται η διαφορετικότητα φύλων, ιδεολογιών κατόπιν, βιωμάτων στην συνέχεια … κλπ. Ρίχνοντας μια ματιά (από αυτές τις ασυναίσθητες που συνήθιζε), στο ρολόι του, άρχισε να δικαιολογεί την μάνα του για το τηλεφώνημά της. Είχε πει ότι θα της τηλεφωνούσε αυτός το απόγευμα να της πει τι θα κάνει, και το απόγευμα μάλλον είχε περάσει…
Η Ιόλη έβγαινε τώρα στον κήπο με το φορητό τηλέφωνο ανά χείρας και αφού χαιρέτισε γελαστή την Δανάη, έδωσε το ακουστικό στον Φοίβο για να συνεννοηθεί κι αυτός μαζί της. 

Όταν μετά από λίγη ώρα πήρε το δίσκο να τον πάει στην κουζίνα, ο Έκτορας πήγε πίσω της.
    «Δεν ανοίγεις την τηλεόραση να δούμε τι έχουνε να μας πούνε και σήμερα;» του φώναξε καθώς περνούσαν από το καθιστικό.
Ο Έκτορας πάτησε ένα νούμερο στο πληκτρολόγιο και έπεσαν σε δελτίο ειδήσεων:
- ένας υπάλληλος κούριερ σκοτώθηκε καθώς ανατινάχτηκε στα χέρια του δέμα…
- αποκαλύφθηκε σκάνδαλο του ΙΚΑ. Είχαν «κουκουλώσει» τα χρέη μιας μεγάλης εταιρείας με αποτέλεσμα να χάσει το δημόσιο….
- σεισμός μεγάλης έντασης στη Χιλή…
- αποκαλύφθηκε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου…
- Η κυβέρνηση με άστοχες κινήσεις έφερε την χώρα σε αδιέξοδο…
    «Α πα πα… τι τα θέλεις βρε θεία; Όλο καταστροφές και κακομοιριά μοιράζουν τα δελτία…» της είπε, ενώ με την άκρη του ματιού του την έβλεπε να μετράει με τα δάχτυλα.
    «Πάντως 3 στα 5 στα έχω στην συνέχεια της ιστορίας», του είπε γελώντας και κουνώντας το κεφάλι της αυτή.
- πλαστά έγγραφα παρουσίασε εταιρία του δημοσίου στις ανακριτικές αρχές…
    «Χα! 4 στα 6 σου έχω λοιπόν», του φώναξε θριαμβευτικά καθώς η νέα είδηση προστίθοταν στο δελτίο.
    «Μα τι κάνεις; μετράς; Τι μετράς εκεί;» την ρώτησε απορημένος αυτός.
    «Κάθε μέρα αγόρι μου, σε κάθε δελτίο ειδήσεων βλέπω τουλάχιστον 3 με 4 περιστατικά για τα οποία έχω προσωπική γνώση.  Για τα περισσότερα από αυτά την γνώση την απέκτησα μέσω του Φοίβου. Καθημερινά λοιπόν βρίσκω τουλάχιστον 3 με 4 περιπτώσεις που με κάνουν να θυμάμαι τα λόγια του. Αρκετά όμως για σήμερα. Θα σου συνεχίσω την υπόλοιπη ιστορία αύριο. Ζέστανε όποιο από τα φαγητά θέλεις, φτιάξε αυγά, κάνε ότι θέλεις… Εγώ θα πάω να σου ετοιμάσω το δωμάτιο ώστε να καθίσουμε μετά σαν άνθρωποι να δούμε καμιά ταινία και να πάμε για ύπνο ότι ώρα θελήσουμε. Στο δωμάτιο του Φοίβου θα σε βάλω να κοιμηθείς απόψε.».

Δεν είχε προλάβει να τελειώσει την κουβέντα της και το κινητό του Έκτορα άρχισε να κάνει έναν σπαστικό ήχο.

    «Δεν το πιστεύω! Η μάνα μου πάλι είναι», είπε αυτός και έσπευσε να το απαντήσει με φανερή δυσαρέσκεια.
    «Ναι μαμά… καληνύχτα μαμά… όνειρά γλυκά μαμά…» τον άκουσε να της φωνάζει βαριεστημένα και με ειρωνία.
    «Ορίστε! Με πήρε στο κινητό για να μου πει να μη σε αναστατώσω, να μη σε κουράσω, να είμαι φρόνιμος… Όταν λέω εγώ ότι με αντιμετωπίζει σαν να είμαι κανένα μωρό, έχω δίκιο εγώ!». Μίλαγε γρήγορα και τσαντισμένα.
    «Τι ήχος είναι αυτός που έχεις βάλει για την μάνα σου, βρε κάθαρμα;» τον ρώτησε πονηρά αυτή.
    «Και λίγος είναι! Δεν θα βρω καμιά σειρήνα περιπολικού; Τέτοιο ήχο κλήσης θα της βάλω» έλεγε με πείσμα αυτός.

Η Ιόλη ανέβηκε στη σκάλα και πήγε να ετοιμάσει το δωμάτιο επάνω και ο Έκτορας πήγε στην κουζίνα να βγάλει τα φαγητά από το ψυγείο και να τα ζεστάνει στον φούρνο μικροκυμάτων. Αποφάσισε να φάει λίγο από το μουσακά και λίγες από τις μπάμιες, έτσι ώστε να ικανοποιήσει αφενός την λαιμαργία του και να δει και τις μαγειρικές ικανότητες του Γιώργου και της Ασημίνας αφετέρου, μια και του Νίκου και της Λίλας της είχε ήδη γευτεί.
Έβαλαν να δούνε σε dvd το Avatar, ενώ είχαν πάρει μικρά πιατάκια στο τραπεζάκι του καθιστικού για να μπορούν να έχουν την άνεσή τους. Έκοψε στα γρήγορα και μια σαλάτα η θεία και έτσι ένα πλούσιο φαγοπότι εξελίχθηκε καθώς έβλεπαν την ταινία. Στο τέλος της, φιλήθηκαν για να καληνυχτιστούν και καθώς πήγαιναν για ύπνο ο καθένας στο δωμάτιό του, ο Έκτορας φώναξε αλλοιώνοντας την φωνή του:
   «Καληνύχτα θεία Ιόλη»
    «Καληνύχτα Τζόν Μπόι, καληνύχτα Σού Έλεν» αποκρίθηκε αυτή αλλάζοντας φωνές όπως συνήθιζε, ενθυμούμενη κάποιο σήριαλ της εποχής της, από το οποίο είχε μείνει αυτή η ατάκα σαν αστείο στους συνομηλίκους της.
    «Καληνύχτα Λώρα, χα χα χα», της απάντησε πάλι αυτός γελώντας δυνατά.

    Ο Έκτορας περιεργάστηκε το δωμάτιο με το που μπήκε μέσα. Είχε μια μεγάλη μπαλκονόπορτα και ένα μικρό μπαλκονάκι που κοιτούσε στον κήπο. Στο μπαλκονάκι αυτό η θεία είχε βάλει γλάστρες με αζαλέες, γεράνια και βασιλικούς καθώς επίσης ένα μικρό τραπεζάκι με 2 πολυθρονίτσες μπαμπού. Δύο κομμάτια λεπτής κουρτίνας σε τόνους βεραμάν με αφηρημένα σχέδια από μαύρο κι άσπρο, κρέμονταν αριστερά και δεξιά της μπαλκονόπορτας. Δίπλα στο κρεβάτι υπήρχε ένα κομοδίνο πάνω στο οποίο φιγουράριζε μια φωτογραφία της θείας με τον Φοίβο. 
Αυτός ήταν λοιπόν!  Χαμογελαστός, την κρατούσε στην αγκαλιά του έχοντάς την σηκώσει στον αέρα. Πήρε την ασημένια κορνίζα στα χέρια του και προσπάθησε να μπει κι αυτός μέσα στην φωτογραφία. Να νοιώσει την στιγμή που φαινόταν ότι ήταν πολύ ευχάριστη. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχε επίσης μια εντοιχισμένη ντουλάπα και μια πολυθρόνα. Όλα σε αρμονία και με τάξη, λες και κάποιος χρησιμοποιούσε μόνιμα αυτό το δωμάτιο. Η αλήθεια είναι ότι ειδικά τον χειμώνα που δεν μπορούσε να βγαίνει στον κήπο, αυτό το δωμάτιο χρησιμοποιούσε κυρίως η θεία του.

Έβγαλε τα παπούτσια του και έπεσε με τα ρούχα στο κρεβάτι με τα χέρια του πίσω από το κεφάλι σαν προσκέφαλο. Αυτόματα άρχισαν να έρχονται στο μυαλό του οι εικόνες που του περιέγραφε λίγες ώρες πριν, η θεία Ιόλη. Κοίταζε την φωτογραφία και σκεφτόταν ότι θα ήθελε να έχει έναν τέτοιο φίλο με τόση εμπειρία και ενδιαφέροντα, γοητευτικό και υποστηρικτικό παράλληλα. Οι περισσότεροι συνομίληκοί του δεν του ταίριαζαν, γι αυτό και απόφευγε την παρέα μαζί τους. Άραγε να είχε κάποια συγγένεια ο άντρας αυτός με την θεία; Και κατ΄επέκταση με αυτόν;
Αρκετά κοινά σημεία είχε διαπιστώσει ότι υπήρχαν μεταξύ του ιδίου και του Φοίβου. Είχε κι αυτός έντονη διάθεση για πειραματισμούς και εξερευνήσεις, ανησυχίες και διαφορετικά μεταξύ τους ενδιαφέροντα. Μερικές φορές ξένιζε με τα ενδιαφέροντά του τους φίλους του και πολλές ήταν εκείνες οι φορές που δεν τον καταλάβαιναν, οπότε κι αυτός απέφευγε (εξίσου πολλές φορές) να τους ανακοινώνει κάτι που τον απασχολούσε.
Στριφογύρισε αρκετές φορές στο μαξιλάρι του πριν καταφέρει να τον πάρει ο ύπνος.  Στην σκέψη του ερχόταν ο Φοίβος σαν μικρό παιδάκι, την περίοδο που πήγαινε στο δημοτικό. Αισθανόταν την μοναξιά του όταν δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τους γονείς του… Εδώ αυτός, που μιλούσε και με την μάνα και με τον πατέρα και με την αδελφή του για τόσα πολλά πράγματα, πόσες φορές δεν ένοιωσε σαν να μην είχε κανένα να πει τα δικά του προβλήματα! Αυτά που πραγματικά τον απασχολούσαν βαθιά μέσα του.

      Δεν κατάλαβε πότε τον πήρε ο ύπνος και σε κάποια στιγμή λες και το δωμάτιο γέμισε με κόσμο. Στο βάθος του δωματίου, πάνω σε ένα υπερυψωμένο βάθρο ντυμένο με κόκκινη μοκέτα, υπήρχε ένας χρυσός θρόνος με περίτεχνα σκαλίσματα στα χερούλια. Μια γυναίκα υπήρχε στην δεξιά πλευρά και μια άλλη στην αριστερή, οι οποίες διαπληκτίζονταν έντονα.  Μπροστά από τον θρόνο ένας στρατιώτης με αρχαιοελληνική περιβολή κρατούσε ένα μωρό από το πόδι, το οποίο είχε πλαντάξει στο κλάμα, έτσι όπως κρεμόταν με το κεφάλι προς τα κάτω. Ο κόσμος μέσα στην αίθουσα μιλούσε μεγαλόφωνα και μέσα στην οχλοβοή ξεχώριζαν οι κουβέντες των δύο γυναικών:
- Δικό μου είναι, ούρλιαζε η μια.
- Όχι δικό μου είναι, φώναζε η άλλη.
Η μορφή από τον θρόνο σηκώθηκε, τράβηξε το σπαθί του στρατιώτη από το θηκάρι της και έπιασε το μωρό από το άλλο πόδι ψύχραιμα.
- Θα το κόψω λοιπόν στη μέση και θα δώσω στην κάθε μία από μισό, είπε με βροντερή φωνή. Ο Έκτορας προσπάθησε να δει την φυσιογνωμία του άντρα που με το σπαθί υψωμένο ετοιμαζόταν να κόψει το μωρό στη μέση, αλλά ήταν αδύνατον, γιατί η εκτυφλωτική λάμψη που τον περιέβαλλε, δεν άφηνε να φανούν τα χαρακτηριστικά του.
- Ναι να το κόψεις στη μέση, είπε η μία αποφασιστικά.
- Όοοοοχι, σε παρακαλώ. Δώσε το σε αυτήν, φώναξε σπαράζοντας η άλλη.
Γύρισε τότε απότομα και με την πλάγια όψη του σπαθιού χτύπησε την πρώτη γυναίκα με δύναμη στα οπίσθια, φωνάζοντάς της άγρια να χαθεί από μπροστά του και να μην την ξανασυναντήσει ποτέ στο δρόμο του, γιατί θα το μετανιώσει πικρά.  Έβαλε ξανά πίσω το σπαθί στη θήκη του στρατιώτη που κρατούσε το μωρό, το πήρε απαλά στην αγκαλιά του και το έδωσε στην άλλη γυναίκα μιλώντας της γλυκά:
- Πάρε κυρά μου το μωρό σου και πηγαίνετε στο καλό.
Καθώς ο επιβλητικός άντρας έδινε το μωρό από την αγκαλιά του στην αγκαλιά της γυναίκας, φάνηκε το πρόσωπο του να χαμογελάει. Ήταν ο… Φοίβος!!!

      Σε λίγη ώρα το τοπίο καθάρισε, έφυγε ο θρόνος, ο κόσμος, ο στρατιώτης και… ένα άλλο πλήθος άρχισε να κάνει παρέλαση σιγά σιγά. Εμφανίστηκε η Δανάη, ξωπίσω της η Ουρανία, δίπλα της η Μαριάννα, παρακάτω η αδελφή του η Μαριάνθη, κάπου πιο πίσω ο πατέρας του… Χαμός γινόταν! Ως και τον Πέτρο μάλλον πήρε το μάτι του σε κάποια γωνιά. Στο βάθος ένα μικρό παιδί κλεισμένο στον εαυτό του, καθισμένο στα πόδια του, ούτε που έδινε σημασία σε όλο αυτό το πλήθος. Φαινόταν σαν να έχει πλαντάξει στο κλάμα, γιατί τα μάτια του ήταν πρησμένα και κόκκινα. Παρέκαμψε όλους τους υπόλοιπους και αισθάνθηκε να πλησιάζεται με αυτό το άτομο, το οποίο είχε την αίσθηση ότι ήταν ο μικρός Φοίβος. Με τηλεπαθητική επικοινωνία ο μικρός του μεταβίβαζε ότι αισθάνεται θλίψη και οργή παράλληλα, γιατί δεν έχει κάποιον να μοιραστεί τις ανησυχίες του και ότι όλοι γύρω του ζουν ο καθένας στον κόσμο του. 

    «Νομίζω ότι έκανα άσχημα να έρθω εδώ κάτω και ιδιαίτερα σε αυτήν την οικογένεια», αντιλαμβανόταν να του λέει ο μικρός χωρίς καν να κουνάει τα χείλη του. Μόνο ένα παραπονεμένο βλέμμα και μια έκφραση απόλυτης απελπισίας ήταν ζωγραφισμένα στο πρόσωπό του.
«…να έρθω εδώ κάτω…» τι να εννοούσε άραγε με αυτήν την φράση ο μικρός;

Η μάνα του μαζί με την μάνα του Φοίβου φαινόταν να έχουν πιάσει ψιλή κουβεντούλα και πιο δίπλα, ο πατέρας του με τον πατέρα του Φοίβου έδειχναν να τα λένε κι αυτοί. Αλήθεια πως τον έλεγαν τον πατέρα του Φοίβου; Δεν θυμόταν το όνομά του. Μήπως δεν το είχε αναφέρει καν η θεία Ιόλη; Τι συνέβαινε με αυτόν τον άνθρωπο; Είχε κι αυτός ένα απογοητευμένο βλέμμα καθώς συζητούσε με τον πατέρα του, με εμφανή ένταση στο ύφος του. Κανείς από όλους δεν έσκασε ούτε ένα χαμόγελο όλη αυτήν την ώρα. Μόνο η Μαριάνθη που ήταν στον κόσμο της, απομακρυσμένη από αυτούς και καθόταν με τον καθρέφτη της και το τσιμπιδάκι βγάζοντας τα φρύδια της. Χεσμένους τους είχε όλους! Σε κάποια στιγμή έπιασε και το κινητό της και φαινόταν να διασκεδάζει πολύ την κουβέντα με τον άγνωστο συνομιλητή της. Η Μαριάννα κοιτούσε γύρω γύρω σαν χαμένη και ο Πέτρος άφαντος.

    «Δεν περνάω καθόλου καλά. Δεν υπάρχει κανείς κοντά μου να με βοηθήσει και δεν βρίσκω τον τρόπο να κάνω σχέδια για το μέλλον μου. Ανυπομονώ να μεγαλώσω για να φύγω από δω και να αναλάβω μόνος μου τη ζωή μου», συνέχιζε να του στέλνει τηλεπαθητικά μηνύματα ο ζαρωμένος στην γωνιά του μικρός.
    «Τι εννοείς ‘νάρθω εδώ κάτω’;», του απευθύνθηκε με την σκέψη του ο Έκτορας και ξαφνιάστηκε όταν αντελήφθηκε να παίρνει με τον ίδιο τηλεπαθητικό τρόπο απάντηση στο ερώτημά του.
    «Εμείς αποφασίζουμε το πότε θα γεννηθούμε και σε ποιο περιβάλλον, γιατί αυτό αποτελεί μέρος της εκπαιδευτικής μας διαδικασίας. Δεν το ήξερες;»
    «Δηλαδή εγώ μόνος μου αποφάσισα να έχω για πατέρα μου τον Θεμιστοκλή Μίχο και την Δανάη Σούτσου θέλεις να πεις;»
    «Ανάλογα με το εκπαιδευτικό στάδιο που χρειάζεται να ολοκληρώσει η κάθε ψυχή, ενσαρκώνεται στο ανάλογο περιβάλλον και με την ανάλογη μορφή», αισθανόταν τις πληροφορίες να του μεταβιβάζονται χωρίς λόγια από τον μικρό.

Ξαφνικά το δωμάτιο πλημύρισε από ένα φωτεινό ασπρο-ροζ-βιολετί σύννεφο που από μέσα εμφανίστηκε …ο Φοίβος! Με μιας όλες οι άλλες μορφές εξαφανίστηκαν, εκτός του μικρού που καθισμένος στην γωνιά του με το κεφάλι σκυφτό δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται τίποτα.
Ο Έκτορας αισθάνθηκε γαλήνια στο πλησίασμά του, όταν δε άκουσε την φωνή του να απευθύνεται σε αυτόν, ένοιωσε σαν να βρήκε τον φίλο που πάντα χρειαζόταν.

    «Άκου να σου πω μικρέ μου, η ζωή του κάθε ανθρώπου ανήκει πρώτα από όλα σε αυτόν.
Και είναι μία!
Δεν υπάρχουν δοκιμαστικές περίοδοι.
Καλό είναι να ζει ο κάθε άνθρωπος με τρόπο τέτοιο, που να ευχαριστεί πρώτα από όλους αυτόν.
Οι άνθρωποι που τον αγαπούν, αγαπούν το να είναι ευτυχισμένος!»
Χαμογελούσε και του μιλούσε αργά, τονίζοντας κάποιες λέξεις από κάθε πρόταση. Σε κάθε μία έκανε και ένα βήμα προς το μέρος του, πλησιάζοντάς τον. Πολύ φιλικό το αισθάνθηκε αυτό το πλησίασμα καθώς ένοιωθε την αναπνοή του να είναι χαλαρή, βαθιά και ήρεμη. Η φωτεινή μορφή συνέχιζε:
    «Αν αγαπούν το να ζει όπως ευχαριστεί αυτούς, τότε δεν αγαπούν αυτόν. Αγαπούν τον εαυτό τους!
Οπότε μάλλον δεν αξίζει να χαραμίσει κανείς μια ζωή για κάποιους που αγαπούν μόνο τον εαυτό τους.
Ο καθένας για τον εαυτό του προσπαθεί να κάνει το καλύτερο. Ή τουλάχιστον είναι πολύ σημαντικό να προσπαθεί ο καθένας να κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του.
Έτσι μαθαίνει τον τρόπο ώστε να μπορεί να κάνει κάτι καλό και για κάποιον άλλο.
Ποτέ όμως αυτό το καλό δεν γίνεται καταχρηστικά ή με το ζόρι.
Τα καλά πράγματα στην ζωή έρχονται εύκολα, άκοπα, αβίαστα, αβάδιστα… στο χώρο σας!» του έλεγε με μεγάλες δόσεις χιούμορ.

Ακούμπησε τα δάχτυλά του στα χείλη του και έστειλε ένα φιλί προς τη μεριά του Έκτορα και κατόπιν πλησίασε τον κουβαριασμένο μικρό και του χάιδεψε τρυφερά το κεφάλι.
    «Εσύ, δεν είσαι μόνος σου μικρέ. Ποτέ δεν ήσουν! Είμαι πάντα δίπλα σου εγώ. Δεν σου ταιριάζουν οι ηττοπάθειες εσένα κούκλε μου. Είσαι άντρας εσύ! Και εγώ είμαι πάντα εδώ για σένα», του είπε γλυκά.
Ο μικρός ξετύλιξε τα χέρια του από τα γόνατά του και κοιτώντας τον, χαμογέλασε…

Ο Έκτορας κοιμήθηκε πολύ βαριά εκείνο το βράδυ αλλά παραδόξως πώς, ξύπνησε το πρωί από το κελάιδισμα των πουλιών που ακουγόταν από τον κήπο. Το μεγάλο δέντρο στο κέντρο του κήπου της θείας είχε γίνει ιδιαίτερα φιλόξενος χώρος για διάφορα πουλάκια που μαζεύονταν εκεί και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πρωί ως και το απόγευμα. Ανακάλυψε ότι τον είχε πάρει ο ύπνος με τα ρούχα και βγαίνοντας στο μπαλκονάκι είδε κάτω στον κήπο την θεία που ήδη έπινε τον καφέ της.

«Καλημέρα Σου Έλεν» της φώναξε με την χοντρή ακόμα από τον ύπνο φωνή του.
«Καλημέρα Τζον Μπόι» του αποκρίθηκε χαρούμενα αυτή.